NDP-IPI Commewijne-coördinator Chantel Samuels schreef terecht dat een modderpoel niet in één stap kan veranderen in drinkwater. Die vergelijking is echter ook van toepassing op de financiële situatie die de regering-Santokhi in 2020 aantrof. Een financiële modderpoel die gedurende tien jaar is ontstaan, los je niet binnen vijf jaar op. Bovendien werden de eerste twee regeringsjaren overschaduwd door de wereldwijde COVID-19-pandemie, die economieën overal ter wereld zwaar trof.

De financiële problemen van Suriname zijn niet van de ene op de andere dag ontstaan. De staatsschuld was explosief gegroeid, de staatskas was vrijwel leeg, de inflatie liep uit de hand en het vertrouwen van investeerders en internationale financiële instellingen was ernstig beschadigd. Tegen die achtergrond was het onrealistisch om te verwachten dat alle problemen binnen vijf jaar volledig zouden zijn opgelost.

De regeerperiode 2020-2025 stond daarom vooral in het teken van herstel, stabilisatie en het voorkomen van verdere economische achteruitgang. Er moesten moeilijke maar noodzakelijke maatregelen worden genomen om de economie weer op koers te krijgen. Dat proces was niet populair, maar wel onvermijdelijk. Het herstel van een economie die jarenlang uit balans was geraakt, vroeg om tijd, discipline en consistent beleid. En president Santokhi heeft dat voor elkaar gekregen.

Opvallend is dat het IMF in januari 2026 de regering-Simons heeft gewaarschuwd dat het beleid de Surinaamse economische stabiliteit opnieuw onder druk zet. Er wordt gewezen op institutionele beperkingen, vertragingen in wetgeving, gebrekkige controlemechanismen, tekortschietende data en een gebrek aan deskundige capaciteit. Daarnaast signaleert het IMF een beperkte politieke betrokkenheid bij de uitvoering van noodzakelijke hervormingen. Dat zijn waarschuwingen die niet lichtvaardig terzijde mogen worden geschoven. Wanneer politieke daadkracht ontbreekt, nemen begrotingsrisico’s en financiële onzekerheden toe.

Ondertussen proberen sommigen de economische prestaties van de regering-Santokhi te bagatelliseren. De cijfers vertellen echter een ander verhaal. Bij het aantreden van president Chan Santokhi in 2020 kampte Suriname met een economische krimp van bijna 16 procent, een torenhoge staatsschuld en een inflatie die richting de 60 procent ging. Door hervormingen, schuldherstructurering en samenwerking met internationale partners werd de economie geleidelijk gestabiliseerd.

De inflatie daalde van extreem hoge niveaus naar ongeveer 5,8 procent in het voorjaar van 2025. Hoewel de inflatie inmiddels weer boven de 11 procent is gestegen, kan niet worden ontkend dat onder Santokhi belangrijke stappen zijn gezet om de monetaire chaos van het verleden onder controle te krijgen. Ook de staatsschuld werd teruggebracht van piekniveaus rond de 150 procent van het bruto binnenlands product naar ongeveer 88 procent. Dat zijn geen politieke slogans, maar economische feiten. Daarnaast werd de economische groei opnieuw positief.

Waar Suriname in 2020 diep in de recessie verkeerde, groeide de economie later weer met enkele procenten per jaar. Voor 2026 wordt zelfs een groei van bijna 4 procent verwacht. Dat betekent niet dat alle problemen zijn opgelost, maar wel dat het fundament voor verder herstel is gelegd.

Daarom is het belangrijk dat politieke discussies worden gevoerd op basis van feiten en cijfers. Chantel Samuels doet er goed aan zich niet uitsluitend te baseren op berichten en meningen die via sociale media worden verspreid. Feiten zijn immers sterker dan propaganda.

Het artikel Santokhi leidde Suriname door zware economische crisis van de Vereniging van Economisten in Suriname (VES) en de analyse van mevrouw Nita Ramcharan in haar column Eén jaar later: neks no kenki, tra fasi no de, a new pasi lasi bieden een veel genuanceerder beeld van de economische realiteit.

Opmerkelijk is bovendien dat dezelfde NDP die vandaag klaagt over sociale media-offensieven, nepberichten, karaktermoord en verdachtmakingen, jarenlang zelf heeft geprofiteerd van een politieke cultuur waarin emoties vaak belangrijker waren dan feiten. Verkiezingen worden niet gewonnen met slachtofferschap, maar met geloofwaardige oplossingen voor de problemen van het land.

De kern van de zaak blijft eenvoudig: een financiële modderpoel waarin een land jarenlang is weggezakt, trek je niet binnen drie jaar droog. Wie eerlijk naar de feiten kijkt, begrijpt dat economisch herstel een proces van lange adem is.

De uitdaging voor iedere regering is niet alleen om fouten uit het verleden te herstellen, maar vooral om te voorkomen dat Suriname opnieuw in dezelfde situatie terechtkomt.

Duurzaam economisch beleid, verantwoord financieel beheer en politieke discipline blijven daarbij onmisbaar. Het volk verdient eerlijkheid en feiten, geen goedkope politieke smoesjes of misleidende beeldvorming.

Chantel, wees eerlijk tegenover het volk!

Idris Naipal