De VS president Donald Trump tijdens een persconferentie zaterdag.
De escalerende crisis rond Venezuela is geen losstaand incident, maar het zichtbaarste gevolg van een bredere geopolitieke herpositionering van de Verenigde Staten (VS) in het westelijk halfrond. Die koers is vastgelegd in het America First-beleid, zoals uitgewerkt in de National Security Strategy (NSS) van december 2025. Wie die strategie leest naast de recente gebeurtenissen in Venezuela, Guyana en Suriname, ziet een duidelijke samenhang: energie, bestuur en invloed worden opnieuw in één strategisch kader geplaatst.

Venezuela: van soevereine staat naar geopolitieke testcase
De VS is Venezuela militair binnengevallen en heeft, volgens Amerikaanse verklaringen, het Venezolaanse staatshoofd Nicolás Maduro en diens echtgenote gevangen genomen en naar New York gebracht. Dat gebeurde zonder voorafgaande toestemming van het Amerikaanse Congres en zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, die inmiddels haar ernstige bezorgdheid uitgesproken over de situatie.

Wat deze interventie uitzonderlijk maakt, is dat de Amerikaanse president Donald Trump openlijk heeft verklaard dat de actie niet beperkt blijft tot een militaire operatie. Hij kondigde aan dat de VS invloed zal uitoefenen op het bestuur van Venezuela en dat Amerikaanse oliemaatschappijen de olie “verder tot ontwikkeling” zullen brengen. Daarmee verschuift de situatie van interventie naar feitelijke machtsuitoefening, met kenmerken van extern opgelegd bestuur (regime control).

Volgens internationaalrechtelijke experts raakt dit rechtstreeks aan fundamentele beginselen van het VN-Handvest: het verbod op geweld, het verbod op inmenging in binnenlandse aangelegenheden en het recht van volkeren op zelfbeschikking.

Olie als motor, bestuur als doel
Dat Venezuela centraal staat in deze hertekening van macht is geen toeval. Het land beschikt over de grootste bewezen oliereserves ter wereld, grotendeels bestaande uit zware en extra-zware crude oil. Dit type olie komt in strategische hoeveelheden wereldwijd vrijwel alleen voor in Venezuela, Canada en Rusland. De VS produceert daarentegen vooral lichte shale-olie.

Amerikaanse raffinaderijen zijn historisch ingericht op zware olie. Voor energie-experts is daarom duidelijk dat Venezuela, ondanks jaren van sancties en economische neergang, strategisch onmisbaar blijft. Maar zware olie vergt langdurige investeringen, stabiele regelgeving en bestuurlijke voorspelbaarheid. Dat verklaart waarom het Amerikaanse discours zich niet beperkt tot olie, maar expliciet ook het bestuur van het land omvat.

In die zin is Venezuela minder een doel op zichzelf dan een testcase: een demonstratie van hoe ver de VS bereid is te gaan om strategische energiebelangen veilig te stellen.

Guyana snelst groeiende economie
Guyana, het buurland van Venezuela, is in enkele jaren uitgegroeid tot een van de snelst groeiende olieproducenten ter wereld, met een productie die richting één miljoen vaten per dag gaat. Die ontwikkeling vindt grotendeels plaats onder regie van Amerikaanse bedrijven, met ExxonMobil als dominante speler. Maduro heeft herhaaldelijk aangegeven dat Venezuela aanspraak maakt op een groot deel van Guyana, met name het olie- en grondstoffenrijke gebied Essequibo, dat ongeveer tweederde van het Guyanese grondgebied beslaat. Dit gevaar is met de actie van de VS nog niet geweken. 

Formeel behoudt Guyana zijn soevereiniteit, maar economisch is het land diep verweven geraakt met Amerikaanse belangen. Contracten, infrastructuur, afzetmarkten en veiligheidsarrangementen zijn nauw geïntegreerd in het Amerikaanse energiesysteem. In Washington geldt Guyana dan ook als het bewijs dat energie-ontwikkeling binnen het America First-kader kan plaatsvinden zonder openlijke confrontatie.

Suriname in het vizier
Voor Suriname is de ontwikkeling in Venezuela geen abstracte geopolitiek. Het land staat aan de vooravond van grootschalige offshore-olieproductie en ligt geografisch in dezelfde strategische boog als Venezuela en Guyana. Dat de Amerikaanse ambassadeur in Suriname recent is vervangen – als onderdeel van een bredere herschikking waarbij in 29 landen ambassadeurs zijn teruggeroepen – wordt door diplomatieke waarnemers gezien als meer dan routine.

In het America First-denken zijn ambassades geen louter diplomatieke posten, maar strategische knooppunten die economische, veiligheids- en politieke belangen verbinden. Dat Suriname daarin extra aandacht krijgt, wijst op Amerikaanse belangstelling voor de toekomstige koers van het land.

OAS, Caricom en Simons: rechtsorde als tegenwicht
Tegenover deze machtslogica plaatsen de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS), de Caribbean Community (Caricom) en president Jennifer Simons een expliciet normatief kader.

OAS-secretaris-generaal Albert Ramdin benadrukte het belang van de-escalatie, respect voor internationaal recht, bescherming van burgers en constitutionele orde. CARICOM en Suriname sluiten daarbij aan met oproepen tot dialoog, regionale stabiliteit en naleving van de internationale rechtsorde.

Voor kleine staten is dit geen vrijblijvende diplomatie, maar een vorm van zelfbescherming. In een wereld waarin grondstoffen steeds vaker geopolitiek worden ingezet, is het recht het enige structurele tegenwicht tegen macht.

De ontwikkelingen in Venezuela laten zien dat energie geen neutrale economische factor meer is. Olie trekt invloed aan, en deze zoekt bestuurlijke grip. Landen met strategische hulpbronnen worden daarmee kwetsbaar, juist wanneer instituties, toezicht en regionale solidariteit onvoldoende zijn verankerd.

Venezuela toont wat er gebeurt wanneer een land buiten het gewenste invloedskader valt. Guyana laat zien hoe vergaande economische integratie eruitziet. Suriname staat voor de keuze hoe het zijn olie-toekomst wil vormgeven: met welke partners, onder welke voorwaarden en met welk institutioneel vangnet.

Conclusie
Het America First-beleid tekent een duidelijke strategische boog langs de noordkust van Zuid-Amerika. Venezuela fungeert als testcase, Guyana als model en Suriname als volgende schakel. In dat krachtenveld zijn rechtsstaat, transparantie, regionale samenwerking en diplomatieke scherpte geen luxe, maar voorwaarden voor het behoud van soevereiniteit.

Voor Suriname is dit het moment om niet alleen te investeren in olieproductie, maar vooral in instituties. Want wie energie bezit, moet meer beschermen dan putten en platforms: hij moet zijn bestuurlijke autonomie veiligstellen.