Een tijdloos Tibet: het verhaal van het Potala Palace

Je bent er niet echt, maar toch ervaar je hoe het is om op die plek te zijn. Zelfs al ligt het een paar honderd jaar terug, je krijgt een kijkje in de tijd.

Het Potala Palace is een iconisch bouwwerk in Lhasa, Tibet. Het is het winterpaleis van de Dalai Lama sinds de 7e eeuw en staat symbool voor het Tibetaanse boeddhisme. We (deelnemers van het China International Press Communication Center 2025 Program) werden ernaartoe geleid door technologie. Met een VR-bril (virtual reality) werden we ondergedompeld in een digitale wereld.

In hartje Beijing, in een ruimte van zo’n 15 bij 5 meter, kregen we de VR-bril op. Binnen een fractie van een seconde stonden we in de met sneeuw bedekte bergen van Tibet. Het voelde echt aan. Staand op een hoge berg en rondkijkend zagen we alleen die hoge, besneeuwde bergen. In de verte doemde op een van de bergen een tempel op.

Een priesteres in een prachtig rood gewaad verscheen en wenkte dat we haar moesten volgen. Vervolgens kwam er een houten bootje waar we instapten. Het bootje vloog ons naar de tempel. Naar beneden kijkend zagen we hoe hoog we eigenlijk waren: 2600 meter, en we vlogen verder.

Het complex bestaat uit het Witte en het Rode Paleis met hun bijgebouwen, gebouwd op de Rode Berg in de Lhasa-vallei op een hoogte van 3.700 meter. Het Jokhang Tempelklooster uit de 7e eeuw is een uitzonderlijk boeddhistisch complex. We bereikten het paleis en stapten uit de boot, het klooster in. We moesten de priesteres volgen die ons de weg wees.


De volgende plek waar we belandden was een woestijn. Overal om ons heen zagen we duinen van bruin zand. En dit alles zagen we vanuit een berg, terwijl het zich onder, om en boven ons afspeelde.

De priesteres wenkte ons om haar te volgen. We stonden aan de rand van een ravijn en er schoof steeds een rots bij waar we over moesten lopen. Het deed denken aan taferelen uit Temple of Doom, alleen was hier alles vredig.

We kwamen in een tempel met onbeschrijfelijk prachtige, kleurrijke beelden. De priesteres ging ons voor in gebed. We bidden samen en toen verscheen er een lichtbol in onze handen. Dat waren de wensen en gebeden die we hadden uitgesproken. Met onze lichtbol in de handen liepen we achter de priesteres aan, aan de rand van een ravijn. We hieven onze handen op en onze lichtbol ging op in het heelal.

Het flitste wit voor onze ogen en iemand tikte ons op de schouder. "Het is voorbij."

De VR-bril werd verwijderd en we bevonden ons in een ruimte met allerlei wiskundig uitziende zwarte symbolen – om het interessanter te maken, werd ons verteld. De muren van die ruimte vormden de afbakening waarin we de ervaring hadden opgedaan.

Gamers kennen het fenomeen, maar voor leken is het bijzonder: met een VR-bril op zie je alles om je heen veranderen in een andere omgeving, alsof je er echt bent. Je kunt rondkijken, bewegen en zelfs dingen aanraken of besturen, waardoor het voelt alsof je midden in een spel, film of virtuele plek staat. Het is alsof je je eigen werkelijkheid even laat vervangen door een nieuwe, spannende ervaring.

Het is een prachtige manier om cultuur te bewaren en te presenteren, zonder dat het een saaie geschiedenisles wordt. Hoe mooi zou het zijn als we zoiets hadden over Fort Zeelandia of onze unieke binnenstad in Paramaribo? Een ervaring als deze overstijgt elke geschiedenisles.

Het Potala Palace staat sinds 1994 op de werelderfgoedlijst van de Verenigde Naties en wordt beschouwd als een van de meest indrukwekkende en betekenisvolle paleizen ter wereld. Het paleis is een architectonisch meesterwerk met dikke muren, prachtige muurschilderingen, houtgesneden details en een combinatie van Tibetaanse, Chinese en Indiase bouwstijlen.

Het is niet alleen een symbool van de Tibetaanse boeddhistische traditie, maar ook een populaire toeristische bestemming die jaarlijks duizenden bezoekers trekt.