Column: De kwetsbaarheid van momenten – en wat we ermee doen

Onze levens bestaan uit momenten. Korte, vluchtige ogenblikken die zich aaneenschakelen tot jaren, tot decennia. Liedjes zoals het tijdloze Lag Ja Gale herinneren ons aan de kwetsbaarheid van deze momenten: misschien is het de laatste keer dat we iets of iemand zien, misschien is er geen morgen. En toch verspillen we zo vaak deze waardevolle tijd aan haat, verdeeldheid en onnodige conflicten.

Moment na moment glijdt voorbij, zoals kleuren vervagen, zoals de wind die zachtjes alles meeneemt. Terwijl het leven ons uitnodigt om te koesteren, te verbinden en lief te hebben, laten we ons afleiden door wat er eigenlijk niet toe doet. We verliezen ons in politieke strijd, in sociale media-ruzies, in onbegrip geworteld in angst of vooroordelen.

Mahdi, mijn Afghaanse broertje, beleefde afgelopen week moeilijke momenten toen het internet in zijn land werd afgesloten en hij geen contact kon maken met zijn familie en kennissen. Het was hartverscheurend hem zo kapot te zien, iemand die je altijd begroet met een grote lach. In een verscheurd land als Afghanistan, hoe schrijnend moet het niet zijn om niet te weten wat er gebeurt met je geliefden?

In Suriname zijn we opnieuw bezig met het aanwakkeren van rassensentimenten. In plaats van de vrede en harmonie te koesteren, zetten we elkaar tegen elkaar op. Rassenhaat heeft geen enkel land ooit verbonden; het leidt alleen tot verwoesting, immens lijden en verspilling van de liefde die we in ons dragen.

Mahdi is weer zichzelf nu het internet in Afghanistan is hersteld. Sri Lanka, Bangladesh, Pakistan, India – allemaal landen die de littekens van verdeeldheid dragen. Die broertjes van mij weten wat leven in onzekerheid betekent en, ondanks hun eigen vertwijfeling, hebben ze geprobeerd Mahdi troost te bieden.

Hier in Beijing ervoer ik opnieuw een moment dat diepe indruk op me maakte. Marlon, mijn grote broer uit Jamaica, en ik werden op straat aangesproken door een Chinese man, Hopo. Met respect en oprechte interesse vroeg hij waar we vandaan kwamen en wat ons naar Beijing bracht. Terwijl het drukke verkeer voorbij raasde, raakten we in gesprek en nodigde hij ons uit mee te gaan naar zijn appartement, niet ver van waar wij onze boodschappen hadden gedaan.

Het is Golden Week, een feestweek in China, en Hopo ontving ons warm in zijn huis dat hij nog aan het afbetalen is. Hij woont er met zijn vrouw, dochters en schoonzoon, die allemaal hun steentje bijdragen. Met een biertje, sprankelend water en thee spraken we openhartig met elkaar. De warmte van die eerste ontmoeting – drie vreemdelingen uit verschillende werelden – voelde als een kostbaar moment om te koesteren. Het zette me aan het denken over wat het leven écht betekent.

Hier in Beijing zie ik dagelijks hoe mensen hun weg zoeken in een enorme, complexe samenleving. Toch zijn het vaak die kleine momenten van vriendelijkheid, het onverwachte gesprek, de glimlach van een onbekende die het leven betekenis geven. Het doet me denken aan wat we in Suriname ervaren, waar gemeenschappen ondanks uitdagingen dicht bij elkaar staan, waar tradities en warmte het mogelijk maken om het leven te vieren, ook als het moeilijk is.