De kwestie-Chandai heeft opnieuw blootgelegd hoe slordig er met de staatskas wordt omgesprongen. Een directeur van Algemene Zaken met de bezoldiging van een onderminister? Dat was zeker geen administratieve vergissing, maar een bewuste poging om de regels te omzeilen. Alleen omdat Starnieuws de uitgelekte resolutie publiceerde, is dit teruggedraaid. President Jennifer Simons gaf in De Nationale Assemblee eerlijk toe dat ze dankzij 'de media' op tijd werd gewezen op de fout – al vond ze het uitlekken zelf niet prettig. Toch is het verfrissend dat een president erkent dat persvrijheid bijdraagt aan beter bestuur.

Maar laten we duidelijk zijn: dit mag niet de zoveelste voetnoot worden in een lange reeks schandalen die met de mantel der liefde worden bedekt. Corruptie is een kankergezwel dat ons land leegvreet. President Desi Bouterse beweerde ooit dat hij de helft van de VHP kon opsluiten wegens corruptie. Niemand belandde echter achter de tralies. Alles verdween in de doofpot. Het resultaat: straffeloosheid en een steeds leger wordende staatskas.

President Simons heeft nu de kans – en de verantwoordelijkheid – om te bewijzen dat het anders kan. Zij heeft duidelijk gezegd dat niemand de hand boven het hoofd wordt gehouden en dat wie uit de staatskas steelt, linea recta naar de procureur-generaal gaat. Die belofte moet ze waarmaken. Alleen zo kan ze zich onderscheiden van voorgangers die wegkeken of hun politieke vrienden beschermden.

Maar dat vraagt om meer dan stoere woorden. De Anticorruptiewet moet aangescherpt én toegepast worden. Als adviseurs een ministersalaris ontvangen, moet dat glashelder in de wet zijn vastgelegd en dient elke benoeming openbaar te worden gemaakt. Staatsbesluiten schrijven duidelijk voor wat de bezoldiging van adviseurs mag zijn. Alles wat daarvan afwijkt, moet transparant worden verantwoord. Geen achterkamertjes, geen vage resoluties die in stilte door de molen draaien. Het Staatsbesluit S.B. 2013 no. 89 op basis waarvan de bezoldiging van Chandai werd teruggedraaid, voorziet niet in adviseurs die een ministersalaris krijgen zonder emolumenten.


Het publiek heeft recht op volledige openheid. Pas als elke benoeming, subsidie en aanbesteding transparant wordt gepubliceerd, kan de samenleving controleren of er eerlijk wordt gehandeld. Alleen dan wordt het onmogelijk om resoluties onder de neus van de president te schuiven in de hoop dat niemand het merkt.

Vanaf nu moet het roven uit de staatskas ophouden. Punt! Er is geen ruimte meer voor vriendjespolitiek, geen ruimte voor excuses en zeker geen ruimte voor het oude spel van wegkijken en afschuiven. President Simons verdient steun in dit gevecht. Maar steun alleen is niet genoeg: zij moet daadkrachtig doorpakken.

Alleen als corruptie écht wordt aangepakt, kan Suriname ademhalen en bouwen aan een toekomst waarin publieke middelen ten goede komen aan de gemeenschap – en niet aan de zakken van vrienden, familie, partijgenoten en sponsoren.

De boodschap is simpel: genoeg is genoeg.
En het is aan ons allemaal – parlement, media, maatschappelijke organisaties en burgers – om de president scherp te houden en te steunen. Want corruptie bestrijden is geen taak van één persoon, maar een nationale plicht.

Nita Ramcharan