Het is zo opvallend dat de diverse rechtszaken die door de toppers van de VHP aangespannen worden, nu nog doorgaan. Het begon allemaal met een rechtszaak hier en daar, gevolgd door de ex-vicepresident Ashwin Adhin, zelfs Starnieuws, toenemende censuur op de mediahuizen, afstraffing van vrije meningsuitingen en noem maar zo op. Enkele maanden verwijderd van de verkiezingen, blijven de rechtszaken op de rol verschijnen. Zo erg, dat zelfs de objectiviteit van onze rechtsstaat in bediscussieerd wordt. De case van Adhin gaat velen het verstand te boven. De vele rechtszaken die aanhangig gemaakt worden voor niet-partij loyalisten: zijn deze uit rancune, of dictatoriaal of juist voor de gemakkelijkheid?

Het Openbaar Ministerie (OM) vindt dat Adhin schuldig is aan valsheid in geschrifte, verduistering en vernieling. De zaak is in hoger beroep nu, terwijl hij op 2 november 2023 al vrijgesproken was. De vraag die rijst, is: “Is dit rancune om een sterke schakel uit te schakelen, of is het misleiding van het volk?” Door de diverse rechtszaken aanhangig te maken, breed uit in de media te meten wordt de aandacht voor de minpunten van de overheid weggemaakt. De concentratie is dan op de rechtszaken en kan de regering onopgemerkt verder.

Zo hebben leerkrachten en schoolleiders aangegeven dat de scholen op 6 januari niet van start zullen gaan, vanwege het mutatiebeleid. Als de leerkrachten niet zullen verschijnen, zal het ministerie van Onderwijs maatregelen tegen ze treffen, want ze mogen niet bedreigen. Zal er weer een rechtszaak aanhangig gemaakt worden? Waar is de grens van vrije meningsuitingen in een democratisch land versus bedreigingen? Waar zijn de vele dialogen die leiders moeten voeren om tot een compromis te komen? Of is de rechtsgang de gemakkelijkste weg? Jammer genoeg wordt er geen rapport gepubliceerd waar de samenleving kan zien hoeveel leerkrachten jaarlijks wegtrekken naar de eilanden en andere landen. Worden er rancuneuze maatregelen getroffen om braindrain tegen te gaan?

Maar dit is niet alleen bij de leerkrachten. Verpleegkundigen, artsen en specialisten doen hetzelfde. Braindrain is groot in Suriname. Een land zou altijd extra aandacht moeten besteden aan educatie en gezondheid. Terecht vraagt de VES zich af of het om een politieke stunt of daadwerkelijk om de verbetering van de gezondheidszorg in 2025 zal gaan. Uit de jaarbegrotingen is geconstateerd dat er miljoenen zijn geïnvesteerd in de gezondheidszorg, echter de kwaliteit en doelmatigheid van deze uitgaven blijven weg, waardoor de frustratie onder patiënten en zorgverleners toeneemt. Nadat de ziekenhuizen alarm sloegen over het feit dat het zorgverlenende personeel wegtrok naar het buitenland met als gevolg dat NICU en de PICU in het AZP onder zeer zware druk kwamen te staan. De regering komt vervolgens met de onderstaande oplossing:

“Om het vertrek van gespecialiseerd zorgpersoneel te belemmeren, gaat de regering de tarieven voor het in orde maken van essentiële stukken die de hoog gekwalificeerde zorgverlener nodig heeft om te kunnen werken in het buitenland, drastisch verhogen. In plaats van SRD 250 zal er voortaan US$ 1.000 per verklaring moeten worden neergeteld. Dit is een maatregel om de "dreiging van de nationale gezondheidsveiligheid" tegen te gaan, deelt minister Amar Ramadhin van Volksgezondheid mee. Om hoog gekwalificeerde personen in de zorgsector te behouden gaat de overheid deze groep een extra SRD 5.000 betalen. Dit komt bovenop de bestaande 'braindrain' toelage die tussen de SRD 3.500 en SRD 6.000 ligt.” (Starnieuws, 29 augustus 2024).

Heeft de regering echt gedacht dat deze maatregel wonderbaarlijk zou zijn? Dit is weer zo een rancuneuze oplossing om vertrek in te dammen.

De hamvraag blijft: “Zijn de rechtszaken uit rancune en zeer toegankelijk, waardoor er geen moeite en energie wordt gestopt in dialogen?  Het is tijd dat wij allen heel nuchter alles moeten bekijken en onszelf niet moeten laten misleiden. Feiten zijn feiten en daaromheen kan er in 2024 op weg naar 2025 niet meer weggemoffeld worden.

Ravi Bhattoe