Ik ben opgegroeid in Nederland. Dat is op zich niet erg, behalve dat het daar het grootste gedeelte van het jaar hartstikke koud is. En de Nederlanders zijn anders. Maar goed, daar opgroeien was helemaal niet verkeerd. Ik wil jullie dit keer meenemen naar een moment uit mijn jeugd. Een vriend van mij uit Barendrecht, onder de rook van Rotterdam, deed een sport die ik ook graag wilde gaan doen. Zoals de vaste lezers weten ben ik een groot voetballiefhebber en pleitbezorger nummer 1 in de missie om Louis van Gaal bondscoach van Suriname te maken. Maar daar wil ik het nu niet over hebben. De sport waar ik het ditmaal over wil hebben, is lange tijd een elitaire aangelegenheid geweest.

Dat was vroeger echt zo, maar nu niet meer. Helaas duurt het altijd een stuk langer om het beeld bij te stellen, ook als het signaal al lang en breed veranderd is. Ik heb het over tennis. Vroeger was dat inderdaad een sport voor de rijke mensen. Je ging tennissen als je ouders geld hadden. In Nederland bestond bijvoorbeeld het principe bondstraining. Nederlandse jonge tennissers met talent gingen onder begeleiding van professionele trainers van de tennisbond werken aan hun carrière. Het ultieme doel was prof worden en Wimbledon winnen. Die droom is natuurlijk maar voor een enkeling weggelegd.

Het elitaire zat niet alleen langs de baan (ik hoor nog steeds de bekakte stemmen van dames op leeftijd met geblondeerd haar en felrode lippenstift), maar ook bij het überhaupt kunnen trainen. Het was nog het tijdperk van de gulden, maar je ouders moesten er toch dik duizend overmaken om hun kind te laten trainen. En dan heb ik het nog niet over de toernooien die door het hele land gespeeld moeten worden. Tennis was alleen weggelegd voor kinderen van rijke ouders. En als ze niet rijk waren, moest het kind extreem getalenteerd zijn om de top te bereiken.

Tennis in Suriname
Nederland heeft tennishistorie, Suriname niet. Zoek op de wereldranglijst voor mannen en vrouwen niet naar landgenoten, tussen de ruim 3.000 tennissers staan allerlei exoten, maar geen spelers uit Suriname. Ook de Wikipedia-pagina over tennissers uit Suriname is vrij leeg, op één naam na. Een in Nederland bekende Surinamer is Stanley Franker. Hij was ooit de beste tennisser van ons land en is daarna coach in Nederland geworden. Dat was in de succesperiode, met onder meer Krajicek, Haarhuis en Eltingh.

Grassroots Tennis
Je vraagt je misschien af waarom ik het al die tijd over tennis heb. Kort geleden liep ik Salome Veerman tegen het lijf. Zij probeert het tennis in Suriname (nieuw) leven in te blazen. En weet je wat ik zo jammer vind? Er wordt niet bepaald medewerking verleend. Ze krijgt regelmatig te horen dat tennis te elitair is. Zucht.

Ik ga niet ontkennen dat tennis in Suriname elitair is geweest. Vroeger mochten alleen mensen met een plantage en de allerrijksten tennissen. Alleen kunnen tijden veranderen. Tennis is juist een toegankelijke sport die helemaal niet veel hoeft te kosten. In vergelijking met voetbal heb je echt niet heel veel meer nodig. Voetballers hebben schoenen en scheenbeschermers nodig. De shirts en broeken komen van de vereniging. Een tennisser heeft ook schoenen en kleding nodig, en een racket. Die rackets koop je één keer en daarna doe je er jaren mee. Een voorwaarde is wel dat je er niet zo mee omgaat als de heren McEnroe en Safin. Als je niet weet wie dit zijn, moet je even een filmpje op YouTube opzoeken. Zij konden licht ontvlambaar zijn. En zijn dat waarschijnlijk nog steeds.

Maar terug naar mevrouw Salome. Zij wil tennis naar de districten brengen en bewijzen dat het helemaal niet elitair is. En ze begint bij de groep waar de meeste potentie in zit, de jeugd. Via het Grassroots Tennis project wil ze kinderen in alle Surinaamse districten kennis laten maken met tennis. Veel wordt gefaciliteerd en als kinderen jeugdtoernooien willen spelen, wordt daar voor gezorgd. En het gaat echt niet om het ontdekken van de nieuwe Roger Federer of Serena Williams. Misschien dat hij of zij wel ergens in Nickerie rondloopt, maar dat is niet belangrijk. Het gaat om het plezier dat kinderen op de tennisbaan kunnen hebben.

Laten we daarom afspreken dat we mevrouw Salome niet gaan tegenwerken met non-argumenten dat tennis elitair zou zijn. Dat is het namelijk niet. Laten we haar helpen, op alle vlakken. De ITF (International Tennis Federation) heeft gratis materiaal voor landen die hun Grassroots project aan het opbouwen zijn. Onze overheid kan een handje helpen en wij kunnen de jeugd stimuleren. Dan is iedereen blij.

Rodney Bouterse