Engeland heeft zich zondagavond met veel strijd en een flinke dosis karakter geplaatst voor de kwartfinales van het WK 2026. In een kolkend Estadio Azteca versloeg de ploeg van bondscoach Thomas Tuchel gastland Mexico met 3-2, ondanks dat de Engelsen ruim een half uur met tien man speelden. Waar Engeland de wedstrijd uiteindelijk over de streep trok, bleef Mexico opnieuw achter met de bittere constatering dat de vloek van de kwartfinale nog altijd niet is doorbroken.
Voor Engeland betekende de overwinning veel meer dan alleen een plaats bij de laatste acht. Het voelde als een sportieve afrekening met een stadion dat al veertig jaar een litteken vormt in de Engelse voetbalgeschiedenis. In het Azteca verloor Engeland in 1986 de legendarische kwartfinale tegen Argentinië, waarin Diego Maradona geschiedenis schreef met zowel de "Hand van God" als het "Doelpunt van de Eeuw". Sindsdien stond het stadion symbool voor een van de pijnlijkste nederlagen uit de Engelse voetbalhistorie. Ditmaal vertrokken de Engelsen met opgeheven hoofd uit Mexico-Stad.


Na een felle openingsfase, waarin Declan Rice al na één minuut een gele kaart ontving, sloeg Engeland vlak voor rust twee keer genadeloos toe. Jude Bellingham opende in de 36e minuut de score na voorbereidend werk van Bukayo Saka en verdubbelde amper twee minuten later de voorsprong op aangeven van Harry Kane. Mexico herpakte zich nog voor de rust via Julián Quiñones, die de aansluitingstreffer binnenschoot.

Kort na rust leek de wedstrijd opnieuw te kantelen. Verdediger Jarell Quansah kreeg in de 54e minuut rechtstreeks rood, waardoor Engeland meer dan een half uur met tien man verder moest. Toch wist Harry Kane zes minuten later de marge opnieuw op twee doelpunten te brengen door de 3-1 binnen te werken.


Toen Raúl Jiménez in de 69e minuut de 2-3 maakte, veranderde het duel in een belegering van het Engelse doel. Wat volgde was een indrukwekkende demonstratie van overlevingsvoetbal. Gedurende het laatste half uur, inclusief liefst elf minuten blessuretijd, kwam Engeland nauwelijks nog van eigen helft af. Vrijwel iedere speler stond achter de bal. Van aanvallen was nauwelijks nog sprake; het werd een gevecht om elke meter, iedere luchtduel en iedere seconde.

De cijfers onderstrepen dat beeld. Engeland creëerde gedurende de hele wedstrijd slechts vijf doelpogingen, terwijl Mexico bijna twintig schoten op of richting doel produceerde. Golf na golf rolde over de Engelse defensie, maar doelman en verdedigers bleven overeind. Iedere redding werd door de Engelse spelers gevierd alsof er een doelpunt was gemaakt.

Voor Mexico was de nederlaag opnieuw een hard gelag. Het gastland droomde ervan eindelijk weer eens de kwartfinales van een wereldkampioenschap te bereiken. De hoop leefde meer dan ooit, aangewakkerd door bijna negentigduizend luidruchtige supporters die het Estadio Azteca veranderden in een kolkende mensenzee. Maar ook deze keer bleef de beloning uit.


In Mexico wordt al jaren gesproken over de "vloek" die het land blijft achtervolgen op het WK. Sinds het bereiken van de kwartfinale als gastland in 1986 slaagt El Tri er telkens weer niet in om die barrière te slechten. Ook op het eigen wereldkampioenschap van 2026 eindigde de droom in de achtste finales.

Na het laatste fluitsignaal vloeiden dan ook vooral Mexicaanse tranen. Op de tribunes vielen supporters elkaar huilend in de armen, terwijl de spelers uitgeput op het gras achterbleven. Engeland vierde ingetogen de zwaarbevochten overwinning, zich bewust dat het in het Azteca niet alleen een kwartfinaleticket had veroverd, maar ook een hoofdstuk had afgesloten dat vier decennia lang als een schaduw boven het Engelse voetbal had gehangen. Voor Mexico restte slechts de pijnlijke conclusie dat de vloek nog altijd niet is verbroken.