Reactie Suriname Seafood Associatie 'Vissen in troebel water'

Een recente opinie inzending vormt aanleiding voor de Suriname Seafood Associatie om naar juistheid en volledigheid aangehaalde onderwerpen van context te voorzien.

Tijdens het informeren van de Surinaamse samenleving, hebben de brancheorganisaties voortdurend erop gewezen, dat de Surinaamse Zeevisserijwet inderdaad de registratie van buitenlandse vaartuigen mogelijk maakt, onder de overige voorwaarden van de Surinaamse visserij wet- en regelgeving. Hiertoe behoren in ieder geval de jaarlijks vastgestelde voorwaarden, maximaal aantal vergunningen per vissoort, de verdeelsleutel tussen vissersvaartuigen en het aantal toegestane vreemde vissersvaartuigen.

Het is de branche ondanks bijzondere inspanningen, niet bekend dat door de president van de Republiek Suriname of de regering werkelijk toezeggingen gedaan zijn, nu zij zich tot zowel De Nationale Assemblee als de president gewend heeft met twee basale verzoeken: kennisnemen van de gedane toezeggingen, dan wel overeenkomsten en toelichting van het voordeel dat Suriname aan een dergelijke ontwikkeling zou ontlenen. Beiden zijn onbeantwoord gebleven ondanks aanmaningen en verzoeken om een gesprek.

Het is onjuist dat een streefdatum aan het verstrekken van vergunningen aan Guyanese verzoekers, gekoppeld was.

De inzending maakt melding van een diplomatieke nota en insinueert bekendheid met de inhoud daarvan. De inhoud van de diplomatieke nota is geen publieke informatie, zodat de branche organisaties zich wederom als stakeholder ernstig benadeeld en misleid voelen door betrokkenen.

De inzending verwijst naar het contractenrechtelijk beginsel van pacta sunt servanda, een burgerrechtelijke figuur, met de nodige beperkingen en uitzondering, als een leidraad voor de volkenrechtelijke relatie tussen Suriname en Guyana. Het principe van pacta sunt servanda, start met ‘pacta’. Wanneer het Surinaams publiek en de stakeholders, aangewezen zijn op eenzijdige, mondelinge beweringen, is niet bekend welke vorm nakoming zou moeten aannemen, nu de afspraken zelf niet eenduidig zijn. Dergelijke onzekerheid, kan geen basis vormen voor ingrijpende schade aan de sector en de ecologie. Nergens blijkt uit dat van gesprekken op bilateraal niveau, met illegale Guyanese visserij als onderwerp, minutieus bijgehouden zijn. Voor zover dat wel het geval is, rust grondwettelijk de taak op de regering om De Nationale Assemblee hiervan te informeren, maar gegeven het rechtstreeks belang, ook aan de oproep van de sector, gehoor te geven. De inzending, bevat voornamelijk eigen opvattingen en invullingen door de auteur.

Zo wordt verwijzing gemaakt naar een aanstaande ontmoeting tussen de presidenten van Suriname en Guyana. Het beginsel van hoor en wederhoor, evenals zorgvuldigheid, brengt met zich mee, dat de president, in geval van gehoor aan de oproep tot topoverleg, de branche organisaties minstens te woord zou moeten staan, nu het overleg niet door de vakministers gevoerd zal worden, maar klaarblijkelijk door de regeringsleiders van beide landen.

De vergelijking, in de inzending getrokken, met arbitrage over het grensgeschil tussen beide landen, gaat in zoverre mank, dat de Guyanese regering beoogt, in Surinaamse wateren af te wijken van Surinaamse wet- en regelgeving, door het wegvoeren van vangst uit de Surinaamse wateren, ter aanlanding in Guyana. Dit kent geen precedent of vergelijking in het internationaal recht, maar is een rechtstreekse vorm van roofbouw binnen de territoriale wateren van een vreemde mogendheid, hetgeen een daad van verrijking ten koste van de andere staat, zonder tegenprestatie betreft.