We kennen allemaal de televisiebeelden uit landen waar mensen nauwelijks te eten hebben en dreigen om te komen van de honger ontstaan uit armoede. Het waren beelden die voorgoed gegrift staan op ons netvlies. Velen onder ons in Suriname denken nog vaak dat het een ver van mijn bed show kan zijn. Niets is minder waar. Ook in ons geliefd Suriname leven nog velen helaas in armoede. Er komen heel wat vragen in ons op wanneer we over armoede willen praten. Is het een vloek om in armoede te leven? Is het een vicieuze cirkel voor velen die niet doorbroken kan worden? Is het de schuld van de regeerders om de samenleving bewust in armoede te laten storten? Of is het de schuld van degenen die in armoede zijn beland?

In Suriname hebben we de afgelopen periode vaker de beelden gezien van de, intussen welbekende, voedselpakketten die verstrekt worden aan mensen die met moeite het hoofd boven water kunnen houden. Dit zal waarschijnlijk maar een topje van de ijsberg zijn van de werkelijke armoede die heerst bij delen van de samenleving.

We lezen en horen al jaar in , jaar uit dat Suriname het 17e rijkste land in de wereld is met onder andere natuurlijke hulpbronnen. We lopen dus in principe letterlijk op onze rijkdommen in de bodem. Met een bevolking van rond de 550.000 inwoners kunnen wij al jaren niet geraken uit de problemen en hebben wij geen welvaart kunnen brengen voor de samenleving.

Zij die in armoede leven, proberen te overleven met een moeilijke zicht op wat de toekomst te bieden zal hebben. Het gaat meer om situaties waarbij men niet in staat is om te kunnen voorzien in de primaire behoeften als individu. De kloof tussen rijk en arm heeft altijd bestaan in de samenleving. De vaak gebruikte woorden dat de rijken met de dag rijker worden en de armen met de dag armer is helaas nog steeds een bittere waarheid. Een oude wijze heer zou eens gezegd hebben dat zij die in overvloed leven niet weten hoe zuur het brood der armoede smaakt.

Soms bekruipt ons het gevoel dat de opeenvolgende regeerders bewust de armoedekwestie niet grondig hebben willen aanpakken omdat er middels ad hoc maatregelen toch nog politiek gewin te halen valt bij de kwetsbare groepen in de samenleving.

Aan de basis van een integer samenleving ligt integriteit. Pas wanneer integriteit het leidend principe zal zijn bij ons denken en handelen, zal een begin zijn gemaakt met het daadwerkelijk afrekenen met armoede in onze samenleving.

Met al onze natuurlijke hulpbronnen, de duurzame exploitatie ervan en de wil van de regeerders om goed beleid uit te stippelen op het gebied van "zero poverty" zal onze samenleving op termijn het gezicht van armoede kunnen afschudden en eindelijk het gezicht van welvaart en welzijn vormen.


Ashween Ramdin