Is één van de meest bekende liedjes afkomstig van voor mij één van de beste muzikale zonen die Suriname heeft voortgebracht. In deze klassieker, die een ware meezinger is, laat Max Nijman de liefde voor de natie duidelijk weerklinken. Hoe kan het anders? Suriname is een ontzettend prachtig land met enorme onuitputtelijke potentie! De vraag is echter waarom deze potentie nog (steeds) niet ten volle benut is geworden?

Bij 45 jaar Srefidensi, kunnen we niet anders dan wederom hierbij stil te staan. Wat heeft de onafhankelijkheid ons tot nog toe gebracht? Wat levert de balans ons op na 45 jaar zelfstandigheid? Wat gaat (nog) verkeerd? Wat kunnen we anders/beter aanpakken om ervoor te zorgen dat we onze maximale potentie behalen?

Volwassenheid, op eigen benen staan, is een bijzonder mooie verantwoordelijkheid. Je krijgt de sleutel(s) in handen en moet ervoor zorgen dat het huishouden hoe dan ook, draaiende wordt gehouden. Suriname heeft in de afgelopen 45 jaar bewezen (voldoende) veerkracht te bezitten om (steeds) uit de (economische) malaise te geraken. Vele 'stormen' heeft hij weten te overwinnen, misschien enigszins gehavend, maar hij staat nog overeind. Immers de weg naar volwassenheid is niet eentje die geplaveid is (voor eenieder).

Bijna een halve eeuw zelfstandigheid, heeft ons hopelijk voldoende wijze lessen opgeleverd om op voort te borduren. Lessen die we kunnen toepassen om de koers te veranderen en te werken aan de toekomst, de (verdere) groei en ontwikkeling van de(ze) natie.

Wat is de visie voor de komende tijd? Wat wordt er van Suriname? De belofte dat a san o seti, houden we in gedachte. Echter veel goede voornemens hebben zonder ze daadwerkelijk uit te voeren, dus uiteindelijk wel de intentie (bedoeling) hebben, maar niet ernaar handelen, is één van de kwalen in dit land. Steeds weer hebben politici bewezen niet de daad bij het woord te (willen) voegen. Duidelijk is dat het volk (nu) zijn volwassenheid laat merken door heel kritisch het gepresenteerde beleid te volgen i.p.v. aan de kant te staan en toe te kijken hoe het (verkeerd) afloopt. Dit is één van de verworvenheden waar we best trots op kunnen zijn.

Eén van de bekende Surinaamse componisten heeft in het nummer Seti Sranan de weg beschreven. Un musu set Sranan! is niet slechts de taak van de eerste burger, maar wij moeten het samen.

Een mens zonder ambitie is 'dood', dat geldt ook voor een natie. Ambitie, het pad naar succes kan zowel kruipend als vliegend. Feit is dat de wil aanwezig moet zijn om te komen op de plaats van 'bestemming'. Mijn wens is daarom dat Suriname zoals de ster dat symboliseert, een gouden toekomst tegemoet mag gaan. Dat we na een x aantal jaren met trots terug mogen kijken en zeggen Ai Sranan. A San SETI!

God zij met ons Suriname!

Nathalie Valpoort