Door de jaren heen is het deficiënte moreel-ethisch normbesef van integriteit een permanent manco gebleken in de Surinaamse politiek getuige de historisch veel voorkomende overloop- en corruptiepraktijken door politici-regeerders van uiteenlopende politieke partijen alsmede de benoeming van veroordeelde gezagsdragers. Indien dan in de  internationale betrekkingen de vinger op de wonde wordt gelegd, zou je van politieke leiders op dit punt enige terughoudendheid  mogen verwachten in plaats van het weer als een dolle bezigen van de bekende antikoloniale retoriek, in dit geval richting Nederland. 

De voorgaande regering onder leiding van de in Nederland veroordeelde en van moord verdachte ex-president en quasi nationalistische, zich volksleider noemende Bouterse heeft aangetoond hoe zij het arme Surinaamse volk zonder enige scrupules volledig heeft bestolen en verarmd.

Het te constateren blote feit daarbij  is dat de Palu bewust deelnam aan deze regering onder de kennelijk in haar ogen 'integere' leiding van deze uiterst niet integere veroordeelde ex-president. Met haar linkse retoriek (invloed van de Palu) is het arme volk (de mofina wan) een rad voor de ogen gedraaid en is daarbij letterlijk een corruptieve kaalslag van enorme omvang gepleegd op gemeenschapsgelden en eigendommen door de beide voorgaande van ieder normbesef gespeende regeringen Bouterse. Zichtbaar en kenmerkend in deze periode was het morele verval en verloedering van grote delen van de samenleving ingezet door de corruptie en slechte voorbeeldfunctie van deze twee laatste corrupte regeringen.

De vraag ter beantwoording aan de Palu is: wie deugt er hier, wie heeft fatsoen en wie leert ons het fatsoen? Uitzonderingen daargelaten hoeven we het antwoord veelal niet te zoeken bij onze eigen leiders. Te constateren is dat het interne referentiekader helaas van een uiterst povere kwaliteit is.

Bovendien heeft in deze periode een andere imperialist (China) zich aangediend en zich meester gemaakt van het land en die op behoorlijk agressieve wijze huis houdt (roof van hardhout) in de binnenlanden van Suriname. Dat dit niet op verbale tegenstand en veroordeling stuit van de Palu zal mogelijkerwijs verband houden met de gemeenschappelijke politieke ideologie met de nieuwe koloniaal/ imperialist.

Indien Nederland nu (bij monde van de minister van Buitenlandse zaken Stef Blok) de bekende statement maakt en de consequente lijn volgt met wie zij niet om de tafel wil zitten, is dat een duidelijke en ook een terechte positiebepaling van Den Haag. Het ego en de arrogantie van de politieke elite verhindert echter op ingetogen wijze dit als een leermoment te zien teneinde herhaling en vergrijpen jegens het eigen volk in de toekomst te voorkomen. Het gebrek aan zelfrespect heeft ertoe geleid dat de kiezers zich steeds weer hebben laten leiden en vertegenwoordigen door ook leiders van wie de integriteit zwaar in het geding is.

Daar waar gezonde en normale interstatelijke verhoudingen zijn gestoeld op wederzijds respect en acceptatie, zal deze niet per definitie onvoorwaardelijk zijn. Dat is het geval als de integriteit van een leider sterk in het geding is. Dat de huidige president Santokhi in deze kwestie geen tegengeluid heeft laten horen aan Den Haag, houdt verband met het gegeven dat feiten aangaande vicepresident Brunswijk (drugsveroordeling, signalering op de Interpollijst) simpelweg niet weg gepraat kunnen worden. Hij onderkent daarmee de Achilleshiel van zijn kabinet. Bovendien heeft de regering Santokhi/ Brunswijk het normbesef ook niet hoog zitten waar zij nepotisme en vriendjespolitiek actief blijft bedrijven. Ook hier ontbreekt het de president aan elk referentiekader om op te treden.    

Het is onjuist van de Palu eigen mensen te kwalificeren als onderdanig indien deze mensen de feiten onder ogen zien en daarmee de manco’s van hun eigen leiders onderkennen. Dat is pas fatsoenlijk gedrag, alle antikoloniale en linkse retoriek ten spijt. Voor menigeen echter is de lastige weg naar zelfrespect middels zelfinzicht onbegaanbaar, omdat de barrières van koloniale frustraties te sterk in hen aanwezig zijn.

'In the end you should always do the right thing even if it’s hard'

Roberto Manniesingh