Pater Leonardus Josephus Weidmann werd in 1899 geboren in Kerkrade, (Nederland) en kwam in 1928 als R.K.priester naar Suriname. Na enkele jaren in het binnenland gewerkt te hebben tussen marrons en inheemsen, kwam hij naar Paramaribo terug. Hij zag de armoede en de sociale nood van de mensen, en in de overtuiging dat vooral door de politiek verbetering in hun situatie kon worden gebracht, besloot hij met toestemming van de kerkelijke overheid de kansel te verwisselen voor de politiek en werd hij tijdelijk ontheven van het uitoefenen van zijn kerkelijke functies.

Het was in de tijd na de tweede wereldoorlog (1940-19450) dat in Suriname de roep naar zelfstandigheid steeds luider werd gehoord. Op 7 december 1942 had koningin Wilhelmina in een radiotoespraak vanuit Londen beloofd, dat na de bevrijding aan de gebiedsdelen overzee, dus ook aan Suriname, een zekere mate van autonomie zou worden verleend. Daardoor nam het zelfbewustzijn van ons volk enorm toe en ontstond er grote belangstelling voor de politiek. Het kiesrecht was beperkt en politieke partijen als zodanig bestonden niet. Gouverneur Brons diende begin 1946 een voorstel in tot uitbreiding van het kiesrecht, maar dit voorstel werd door de Staten van Suriname unaniem afgewezen Bekend uit die tijd is de leus ‘Baas in eigen huis’. Tegen deze leus stelde pater Weidmann “Eerst algemeen kiesrecht voor alle Surinamers en dan baas in eigen huis. Geen ware democratie zonder algemeen kiesrecht”.

Pater Weidmann was voorstander van autonomie voor Suriname in Rijksverband maar met gelijktijdige invoering van algemeen kiesrecht, omdat hij de zekerheid wilde hebben , dat bij verkiezingen voor de samenstelling van de Volksvertegenwoordiging iedere individuele stem de constellatie van de Staten zou kunnen beïnvloeden; en daar kwam hij ook openlijk voor uit. Dat werd hem door zijn tegenstanders niet in dank afgenomen. Maar pater Weidmann bleef vasthouden aan zijn ideaal.: Hij wilde zich met hart en ziel inzetten voor de belangen van het Surinaamse volk.
Uiteindelijk zag hij zijn streven in 1948 beloond toen in dat jaar algemeen kiesrecht voor mannen en vrouwen werd ingevoerd.
Door zijn strijd voor het verkrijgen van algemeen kiesrecht samen met onder anderen Mr. J. Lachmon, werd hij eens door J. Pengel 'de kampioen van het algemeen kiesrecht' genoemd.

Het was de droom van pater Weidmann, dat er een politieke partij werd opgericht die een politiek tehuis moest zijn voor allen die in God geloven. In zo een partij zouden immers de politieke aspiraties en doelstellingen van die partij kunnen worden verwezenlijkt . Die wens ging in vervulling toen op 25 augustus 1946 in de barstensvolle theater Luxor door pater Weidman en anderen een partij op christelijke grondslag werd opgericht met de woorden: IN NAAM VAN DE ALLERHOOGSTE PROCLAMEER IK OP HEDEN 25 augustus 1946 de PROGRESSIEVE SURINAAMSE VOLKSPARTIJ, PSV.

Dat was een moment met historische betekenis voor geheel Suriname, omdat met deze gebeurtenis compleet met statuten en reglementen geboren werd. De PSV had het algemeen kiesrecht als voornaamste doelstelling in haar programma en was toegankelijk voor iedereen die in God geloofde, zowel katholieken als niet-katholieken.
Een partij die enkele maanden eerder was opgericht, was eigenlijk geen Politieke partij in engere zin met bijbehorende statuten en reglementen , maar veeleer een Vereniging met politieke aspiraties die ook het algemeen kiesrecht nastreefde. Die partij heeft maar korte tijd bestaan.

De PSV bleef ondanks de goede bedoelingen van pater Weidmann hoofdzakelijk uit katholieken bestaan, totdat vorig jaar een historische ommekeer plaatsvond.
Op 25 augustus richtten de PSV aan de ene zijde en een groep politici onder leiding van drs Cliff MARICA (EBG-er) met andere personen van verschillende geloofsovertuigingen aan de andere zijde, een nieuwe partij op onder de naam Partij VOOR DUURZAAM RECHTVAARDIG SAMENLEVEN (DRS). Samen besloten zij hard te zullen werken voor het algemeen belang van land en volk van Suriname. Als Voorzitter van de nieuwe Partij werd gekozen drs Cliff Marica.

Zo werd na ruim achtenzestig jaren de droom van pater Weidmann werkelijkheid: katholieken en niet-katholieken samen in een en dezelfde politieke partij. Een politiek tehuis voor allen die in God geloven.

15 mei 2015
André Vonsee