Het Korps Politie Suriname (KPS) heeft recent een nieuw tactisch uniform geïntroduceerd, gepresenteerd tijdens de Srefidensi-parade. Als iemand die in de initiële fase direct betrokken was bij het proces van uniformvernieuwing, voel ik mij genoodzaakt enkele fundamentele kanttekeningen te plaatsen bij dit ontwerp en de manier waarop het tot stand is gekomen. Mijn zorgen betreffen zowel de functionele toepasbaarheid van het uniform in Suriname als de transparantie van het besluitvormingsproces.

Het huidige uniform, met zijn opvallend reflecterende groen, wordt gepresenteerd als een modernisering die zichtbaarheid en tactische voordelen biedt. Het idee van zichtbaarheid is gebaseerd op Nederlandse veiligheidslogica: in Nederland zorgt een fel uniform voor herkenbaarheid, aanspreekbaarheid en veiligheid van de agent. Dit kan echter niet zomaar worden overgedragen naar de Surinaamse context. Hier verhoogt een dergelijk uniform juist de risico’s. Een agent die zichtbaar is van honderden meters afstand wordt letterlijk een lopende schietschijf. In Suriname is de kans op confrontaties met gewapend verzet veel groter dan in Nederland. Bovendien opereren agenten hier vaak alleen, op basis van een kale melding, zonder robuuste meldkamerondersteuning of realtime informatieanalyse. Wat in Nederland bescherming biedt, vormt in Suriname een direct gevaar.

Een tweede probleem is dat de Nederlandse meldkamerlogica, waarop het argument van zichtbaarheid steunt, hier niet aanwezig is. In Nederland worden meldingen vooraf uitgebreid geanalyseerd en risico’s ingeschat. Surinaamse agenten moeten veelal zelf inschattingen maken terwijl zij direct op een melding afgaan. In zo’n context is het strategisch onveilig om een uniform te dragen dat al van grote afstand zichtbaar is. De tactische werking van het ontwerp is daardoor volledig ondermijnd.

Daarnaast zijn de verschillen in bevolkingsdichtheid en stedelijke structuur enorm. Nederland is dichtbevolkt, goed verlicht en sterk verstedelijkt. Zichtbaarheid heeft daar een duidelijke functie. Suriname heeft uitgestrekte gebieden, beperkte verlichting en een zeer lage aanwezigheid van agenten in het straatbeeld. In een land waar surveillance nauwelijks nog plaatsvindt - zowel te voet als met voertuigen - is de meerwaarde van een zichtbaar uniform nul. Een uniform kan pas effect hebben als de politie daadwerkelijk aanwezig is; anders is het louter cosmetisch.

Een andere cruciale factor is dat Surinaamse politiezorg grotendeels repressief van aard is. Bij interventies en aanhoudingen is het verrassingselement essentieel voor de veiligheid van de agent en de effectiviteit van de operatie. Een uniform dat op grote afstand zichtbaar is, ondermijnt dat verrassingselement volledig. In plaats van bescherming te bieden, vergroot het de kans op escalatie en gevaarlijke confrontaties.

Wat het proces rond dit uniform nog problematischer maakt, is dat het huidige ontwerp helemaal niet bestond in de initiële fase van het project. Het oorspronkelijke traject had een andere richting: praktische inzetbaarheid, duurzaamheid, tactische veiligheid en een sterkere verankering van Surinaamse identiteit. Het huidige model kwam als een donderslag bij heldere hemel en wijkt aanzienlijk af van de initiële uitgangspunten. Hier rijzen belangrijke vragen: wanneer is dit ontwerp toegevoegd? Met wie is het afgestemd? En op basis van welke overwegingen is besloten dit risicovolle uniform in te voeren?

Bovendien ontbreekt transparantie in het proces volledig. Een uniform dat de veiligheid en professionaliteit van het korps bepaalt, moet het resultaat zijn van een helder en gedragen traject, inclusief een afweging van risico’s, tactische functionaliteit, kosten en operationele haalbaarheid. Niets daarvan is openbaar gemaakt. Burgers en korpsleden hebben geen inzicht in waarom het huidige ontwerp boven alternatieven is gekozen of hoe het past binnen de bredere moderniseringsstrategie van het korps.

Het uniform, zoals nu gepresenteerd, lijkt vooral een symbolische maatregel. Het geeft een modern uiterlijk, maar lost de fundamentele operationele problemen van de Surinaamse politie niet op. Zonder voldoende training, logistieke ondersteuning, een functionerende meldkamer en preventieve surveillance is de invoering van een opvallend uniform vooral cosmetisch en zelfs gevaarlijk.

Tot slot is de Surinaamse identiteit van een uniform meer dan kleursymboliek. Het gaat om hoe agenten opereren, hoe ze omgaan met burgers en hoe ze veiligheid en professionaliteit uitstralen. Een uniform dat technisch aantrekkelijk lijkt, maar strategisch onveilig is, draagt niet bij aan deze kernwaarden.

Het nieuwe politie-uniform is ontwikkeld met een buitenlandse veiligheidslogica als uitgangspunt en mist volledig aansluiting bij de Surinaamse realiteit. Het reflecterende groen is in de lokale context tactisch onverantwoord en verhoogt de risico’s voor agenten in plaats van hun veiligheid te vergroten. Bovendien ontbrak in het proces transparantie over wie besliste, op basis van welke criteria en met welke afstemming. Suriname verdient een politie-uniform dat veilig, functioneel, tactisch verantwoord en afgestemd is op onze operationele realiteit. Alles wat daarvan afwijkt, blijft louter symboliek - en symboliek kan nooit de plaats innemen van echte politiezorg.

Drs. R. U. Hellings B.Pol.