Column: Hier geschoffeerd, daar gehuldigd

Sinds de Surinaamse overheid enkele jaren terug (in 2018) het sportpaspoort heeft geïntroduceerd, bestaat de nationale voetbalploeg van Suriname voornamelijk uit beroepsvoetballers die in den vreemde geboren zijn en aldaar hun opleiding hebben genoten. Voorts zijn er vanaf dat moment steeds bondscoaches aangetrokken die zelf ook actief zijn geweest als beroepsvoetballer en ook een binding hebben met het land. Dean Gorré was de eerste in een reeks coaches die zelf befaamde professionele voetballers zijn geweest en de bereidheid hebben getoond om bij een totaal amateuristische organisatie aan de slag te gaan. Hoewel het voor alle actoren duidelijk was dat de inzet van deze nieuwe aanpak een ticket was voor het wereldkampioenschap, was het te verwachten dat de opvattingen over hoe dat doel bereikt moest worden, regelmatig botsten.

Zo was duidelijk te merken dat menigeen ervan uitging dat plaatsing voor de mondiale eindronde reeds in 2022 een feit moest zijn. Toen dat doel niet werd bereikt, werden de eerste scheuren van de samenwerking zichtbaar. Ondanks het behalen van de Gold Cup wel degelijk een teken was van groei, was er van bestuurszijde duidelijk geen vertrouwen in dat Suriname uit de groep zou komen, hetgeen naar verluidt bleek uit de premature tickets die geboekt waren voor de terugreis. Alsof dat nog niet erg genoeg was werd er op de Gold Cup geredetwist over een speler die wel of niet had moeten afreizen. Die ruzie liep zo hoog op, dat er daags daarna in Paramaribo een persconferentie werd belegd waarin de samenwerking met Gorré om moverende redenen vanuit het bestuur, werd opgezegd. Tijdens dat persmoment werd Gorré ernstig geschoffeerd.

Hierna brak het ‘Menzo I tijdperk’ aan, dat van enorm korte duur was, vanwege een beter aanbod -in de ruimste zin des woords- in China. Hierna deed Winter zijn opwachting, die zelf door Ten Cate geassisteerd werd, maar door onbekende redenen niet heeft gebracht wat er van hem werd verwacht. Zelfs de plaatsing voor de Gold Cup bleek voor dit duo een brug te ver. Na dit fiasco brak het ‘Menzo II tijdperk’ aan, waarin Natio een enorme aanwas nieuwe spelers kreeg en mooie stappen zette in de ontwikkeling. Dit resulteerde in plaatsing voor de Gold Cup en mogelijkheden om rechtstreeks een WK-ticket te bemachtigen. Door verlies in de laatste groepswedstrijd werd rechtstreekse plaatsing misgelopen en mag Suriname nu via de intercontinentale play-offs nog een poging wagen om beslag te leggen op een toegangsbewijs.

Intussen is Dean Gorré  niet bij de pakken gaan neerzitten, maar aan de slag gegaan bij de voetbalbond van Curaçao. En ja hoor, Curaçao heeft de waarde van Gorré  wel ingezien en samen met hem en anderen weten te bundelen om met succes de felbegeerde WK-ticket in de wacht te slepen. Door eensgezindheid en samenwerking heeft Gorré  met Curaçao geschiedenis geschreven, terwijl Suriname nog moet ploeteren om er te komen. Op het eiland Curaçao is Gorré die door het bestuur van de Surinaamse Voetbalbond is afgedankt, samen met de overige actoren gehuldigd voor de historische plaatsing. 

Mireille Hoepel