We kunnen op deze dag als politieke partijen of samenleving zoveel verklaringen van solidariteit afleggen hoe we het menen met onze Inheemse broeders en zuster en waarop ze allemaal recht hebben, maar dat brengt de “Inheemsen niet naar Parijs”. De Inheemsen als oorspronkelijke bewoners en bezitters van dit land zijn door de koloniale heersers uit hebzucht spiegeltjes en kraaltjes aangeboden, bijna volledig uitgemoord, verdreven vanuit de kust en hun land geoccupeerd. 

Alle Surinaamse postkoloniale regeringen tot aan 2024 hebben dezelfde werkwijze toegepast. De Inheemse groep behoort daardoor tot de meest marginale etnische groep in Suriname. Vaker verstoken van kwaliteit onderwijs, basisvoorzieningen en duurzame economische mogelijkheden.  Anno 2024 is het zo dat hun woongebieden waar ze naartoe zijn verdreven ook nu in concessies zijn afgestaan aan multinationals en lokale ondernemingen of gepikt door politieke toppers van partijen en wordt hen de grondenrechtenworst voorgehouden.

Voor Suriname moet het duidelijk zijn dat de enige manier om de Inheemsen recht te doen, is o.a. door  toepassing  van sociale rechtvaardigheid. Geef de Inheemsen waarop ze recht hebben! Hun landrechten voor hun woon en leefgebieden. Hetgeen niet inhoudt dat ze alle rijkdom voor zich zelf mogen houden, maar dat ze inspraak hebben en hun deel ontvangen van de economische bedrijvigheid in hun gebied. Dat ze evenals de rest van Suriname recht hebben op een gelijkwaardige behandeling. Hetzelfde onderwijsniveau, economische mogelijkheden en gezondheidszorg. Alle andere mooie praatjes zijn “lariekoek”. Niet omdat ze weinig zijn in aantal moeten ze worden uitgebuit of onderdrukt. Zij zijn de erfgenamen van Suriname en wij wonen met ze. Hopelijk begrijpen de Inheemsen dat en laten ze zich niet meer beetnemen door vooral politieke mensen die op hen lijken of voordoen dat ze op hen lijken. Ze moeten een andere politieke keuze maken, anders dan dat ze tot nu toe hebben gemaakt.

Hoe wij hier ook samenkwamen, aan zijn grond zijn wij verpand. Met uitzondering van de Inheemsen geldt dit voor alle andere groepen die deel uitmaken van de Surinaamse samenleving vandaag de dag. Ook onze Javaanse landgenoten van Indonesische komaf die vandaag mogen herdenken dat hun 1e groep van voorouders vandaag 9 augustus in 1890 naar Suriname kwamen. We genieten allemaal van hetgeen ze hebben meegebracht aan cultuur. Hun afwezigheid zou Suriname incompleet maken.

Als samenleving zijn we nog niet 1 natie. Het blijkt dat het ons nog steeds niet is gelukt dit te realiseren. We zijn in het proces. Dit proces wordt weliswaar continu gehinderd door etnische politiekvoering. We moeten etnische politievoering krachtig afwijzen. Wat we evenwel moeten doen, is een balans zien te vinden tussen de verschillende belangen, culturen, geloofsovertuigingen en zienswijzen van de verschillende etnische en maatschappelijke klassen en groepen. Elke Surinamer, elk individu heeft recht op ontwikkeling, tenminste ontwikkelingsmogelijkheden. Als er sprake is van dis-balans ontstaat er daardoor, ontevredenheid, ongelijkheid, armoede, criminaliteit en sociale  erupties.

Als individu, groepen, DNA en regering moeten we niet egoïstisch en puur macht zuchtig zijn. We moeten gaan nadenken hoe we het versneld beter kunnen doen. Hoe we duurzame welvaart en welzijn kunnen realiseren voor de bevolking. We kunnen dit doen door een sociaal rechtvaardige samenleving te creëren. Dat wij ons allemaal hiervoor inzetten met de regering en DNA in de voorhoede. Het begint met een eerlijke herverdeling van het nationaal inkomen. Dat we gedreven zijn dezelfde kwaliteit onderwijs en gezondheidszorg voor alle Surinamers te realiseren. 

Dat we gepaste infrastructuur bouwen die de bereikbaarheid en verplaatsing van elke Surinamer mogelijk en betaalbaar maakt. Dat we gepaste economische bedrijvigheid faciliteren zodat elke Surinamer een leefbaar inkomen heeft en dat basisgoederen waar ook in het land betaalbaar is. Dat we iedere Surinamer behoorlijk huisvesting kunnen garanderen. Dat we de rechten van Inheemsen en de Marrons op de grond eindelijk oprecht toekennen, met duidelijke wettelijke afspraken over exploitatie van natuurlijke hulpbronnen en het terugvloeien van een deel van de inkomsten naar de bewoners. Dat we de veiligheid van iedere Surinamer garanderen en niet alleen van de hoogwaardigheidsbekleders. Laten we dit gewoon DOEn, dan zullen we zien dat Suriname een betere plaats zal zijn om te leven. Het kan anders, laten we dus DOEn wat nodig is!

Een bezinningsvolle herdenking van de Dag der Inheemsen en een fijne viering van Dag der Javaanse Immigratie!

Steven Alfaisi
Voorzitter DOE