Illustratie: svb instagram
Sinds enkele dagen heeft de Surinaamse mannen voetbalselectie een nieuwe bondscoach in de persoon van Henk Fraser. Na Stanley Menzo kort bijgestaan te hebben als assistent, zwaait Fraser voor de komende vier jaren met de scepter. Met een meerjarig contract op zak, heeft Fraser op het eerste gezicht een goede uitgangspositie. Hij kan met behulp van tussenstations en daaraan gekoppelde evaluatie en bijsturing, gericht werken naar zijn hoofddoel. Het is te hopen dat hij de steun krijgt van de verschillende actoren om te bouwen aan een sterk elftal. Het is echter de vraag hoe hard de garanties zijn dat hij de beschikking zal hebben over de beroepsvoetballers die in Europa geboren zijn. 

Het heeft geen zin om te blijven dromen dat de spelers die actief zijn in de Suriname Major League (SML) hun mannetje zullen kunnen 
staan in de Concacaf Nations League. Het gaat er namelijk niet om of de spelers die het spelletje lokaal beoefenen al dan niet getalenteerd zijn. Het staat buiten kijf dat er talent aanwezig is in Suriname, maar iedereen moet beseffen dat enkel talent onvoldoende is om staande te blijven op het hoogste niveau. Met de loting voor de Concacaf Nations league waarbij Suriname in een groep zit met enkele regionale kanjers, zijn we met de neus op de feiten gedrukt dat er meer nodig is om te kunnen spelen om de knikkers. Terwijl wij hier zitten te bakkeleien over jongens van hier  en jongens van daar, streven andere landen die hun nationale selectie omarmen, ons voorbij.

Curaçao heeft deelgenomen aan het wereld kampioenschap met een elftal dat verenigd was in het doel dat het eiland nastreefde, niet met een elftal waarin er coûte que coûte een aantal lokale spelers moesten zitten. Het is best gênant dat telkens weer gehamerd wordt op de aanwezigheid van lokale spelers in de nationale selectie, terwijl het overduidelijk is dat de huidige spelers tekortschieten. Het zou beter zijn als alle neuzen in dezelfde richting zouden wijzen en de verschillende actoren de handen ineen zouden slaan om te bewerkstelligen dat er simultaan met Natio Nieuwe Stijl een project loopt om U-13  spelers op te leiden, zodat ze over acht jaren het gewenste niveau hebben. Ondertussen moet het team dat er staat, de volledige ondersteuning krijgen. 

Tegenwoordig kost het weinig tot geen moeite om aan informatie te komen over de achtergrond van nationale selecties en hun spelers. Een snel onderzoek laat zien dat landen die vroeger gekoloniseerd zijn, gebruik maken van spelers die in de vroegere kolonisator zijn opgeleid. Doordat die landen beter ontwikkeld zijn, emigreren velen daar naartoe om betere ontwikkelingskansen te hebben. Ondanks de omstandigheid dat de kinderen van deze groep, in den vreemde geboren zijn en dus een andere nationaliteit hebben, bestaat er nog steeds een band met het land van hun ouders die geregeld terugkeren, omdat ze er nog familie hebben wonen. De voetballers zijn familie van velen van ons en verdienen dus onze liefde. Laten we de spelers omarmen en hen de liefde geven die we aan onze familie geven.

Mireille Hoepel