Sinds kort voor de play-off tegen Bolivia is in Nederland een hetze begonnen tegen spelers met de Nederlandse nationaliteit die uitkomen voor Suriname. Deze campagne zou ingegeven zijn door een beroep dat een club in de eredivisie had ingediend tegen een speler die niet gerechtigd zou zijn om voor de tegenstander uit te komen, vanwege zijn ‘naturalisatie’ tot Indonesiër. Aanvankelijk leek dit een geïsoleerd incident, echter sloeg het toch over naar de voetballers die op dat moment in Mexico zaten in voorbereiding op de wedstrijd om een ticket voor het Wereldkampioenschap Voetbal (WK) dat later dit jaar word gehouden. Steeds meer nieuwsberichten gingen daarover en uiteindelijk bereikte het ook de technische staf die het in eerste instantie als onzin afdeed, om te voorkomen dat de spelers hun concentratie zouden verliezen.

Na de verloren wedstrijd op Mexicaanse bodem, begonnen steeds meer mensen te roepen dat de paspoortsoap wel degelijk betrekking heeft op beroepsvoetballers die voor Suriname uitkomen en eenmaal terug in Europa, werden de spelers geconfronteerd met maatregelen van: uit de selectie gezet, tot verlies van de Nederlandse nationaliteit. Zelfs in België werd Gyrano Kerk het kind van de rekening en mocht hij niet meetrainen met de club. Er werd ook geroepen dat sommige spelers de Nederlandse nationaliteit moesten aanvragen. Kortom, het ging er nogal rommelig aan toe, temeer daar het niet alle spelers betrof en van enkelen de zaken weer heel gauw in orde gemaakt werden. Weer anderen verkregen een werkvergunning en konden zodoende weer in actie komen voor hun club.
 
Terwijl de voorzitter van de Surinaamse Voetbal Bond (SVB) aangeeft dat het zogenaamd sportpaspoort geen wettelijke basis heeft, waarschuwt de Koninklijke Nederlandse Voetbal Bond (KNVB) clubs, om enkel spelers op te stellen die 100% speelgerechtigd zijn en eisen clubs  een werkvergunning van enkele spelers die voor Suriname zijn uitgekomen. De Surinaamse wetgeving (Wet op nationaliteit en ingezetenschap) is in art 8 duidelijk over de wijze waarop de Surinaamse nationaliteit wordt verkregen en daarbij springen een paar van de vereisten in het oog: er moet een wettelijke basis zijn, daarnaast moet de verzoeker vijf jaren voorafgaand aan het verzoek, in Suriname zijn hoofdverblijf hebben gehad. Ook de uitzondering in artikel 9 van eerder genoemde wet die handelt over naturalisatie in staatsbelang moet bij wet geschieden. Voor zover bekend hebben deze sporters de Surinaamse nationaliteit dus niet verkregen.

Zolang er geen wet is die bepaalt dat betrokkenen de Surinaamse nationaliteit hebben verkregen, is zulks niet gebeurd. Het roepen dat deze voetballers de Nederlandse nationaliteit hebben verloren en hen als vreemdeling te behandelen, is zeer ernstig. Tegen de achtergrond dat ze de Surinaamse nationaliteit niet hebben verkregen, zijn deze spelers dan staatloos verklaard. Het heeft er veel van dat de KNVB en enkele clubs in strijd handelen met het verdrag van 1961 ter beperking van de staatloosheid. Het is zeer de vraag of er een wet is afgekondigd in Suriname, waardoor deze spelers daadwerkelijk de Surinaamse nationaliteit hebben verkregen. Vooralsnog is het doel van het Surinaamse sportpaspoort, niet een van naturalisatie maar dient het slechts om de spelers speelgerechtigd te krijgen voor Suriname.

Mireille Hoepel