Hans Breeveld
De afgelopen week moest in Nederland Nathalie van Berkel afzien van het beoogde staatssecretarisschap, omdat zij haar cv – wat staat voor curriculum vitae – had opgepoetst.

Universitaire opleidingen die zij nooit had gevolgd, prijkten daarop, terwijl een hbo-opleiding werd opgewaardeerd tot een universitaire. In werkelijkheid had zij deze studie slechts tot de propedeusefase (het eerste jaar) gevolgd. De schade en schande waren zo groot dat zij uiteindelijk uit eigen beweging besloot ook haar Kamerlidmaatschap op te geven. Waarom deed zij zo ‘dom’, terwijl zij door de voorzitter van haar politieke partij werd gezien als een ‘politiektalent’ en daarom bij de laatstgehouden Kamerverkiezingen als nummer 2 mocht prijken op de lijst van haar partij?

Dit gebeuren voerde mij terug naar het eind van de jaren negentig van de vorige eeuw. Een afspraak die ik als decaan van de Faculteit der Maatschappijwetenschappen had met de toenmalige voorzitter van het universiteitsbestuur, prof. dr. Baltus Oostburg, werd verschoven naar een later tijdstip op die dag, omdat een onvoorzien voorval zijn aandacht vroeg.

Wat was dat voorval? Voorzitter Oostburg werd kort vóór het tijdstip van onze afspraak opgebeld door een medewerker van de Nederlandse Tweede Kamer. Een nieuwgekozen lid van het Nederlandse parlement had op zijn cv vermeld een doctorale studie aan de Universiteit van Suriname te hebben afgerond. Na de verkiezingen deden echter geruchten de ronde dat betrokkene valselijk had vermeld over een universitaire bul te beschikken. Toen bij navraag naar de bul betrokkene aangaf deze te hebben verlegd, werd contact opgenomen met de door hem genoemde universiteit, in dit geval AdeKUS. Verificatie leverde op dat betrokkene nooit aan onze universiteit ingeschreven had gestaan.

Was het betrokkene niet bekend dat, hoe snel de leugen ook is, de waarheid zich sneller voortbeweegt? Heeft hij bij het smeden van dit snode plan niet nagedacht over de gevolgen van dit bedrog voor zichzelf, zijn familie en zijn geboorteland?

Terwijl er wordt geredetwist over die ene of enkele opgepoetste cv’s, lijken wij in Suriname nog geen aanstalten te maken om standaard cv’s te vragen van politici en/of hoogwaardigheidsbekleders c.q. publieksfiguren, die op verzoek voor het publiek beschikbaar zouden moeten zijn.

Vooral in een tijd waarin zelfs de president aangeeft hoe belangrijk het lidmaatschap van een politieke partij is in verband met de evenwichtige verdeling van overheidsposten tussen coalitiepartners. Het verkavelen van overheidsbanen leidt al decennialang tot zwakke overheidsperformances. Public sector reform, die vaker met enthousiasme werd aangekondigd, is tot nu toe een dode letter gebleven.

Ook in Suriname zijn er personen die het niet zo nauw nemen met de waarheid bij het schrijven van hun cv. Deze zullen ontmaskerd moeten worden en hopelijk zelf de consequenties daaraan verbinden; zo niet, dan moet de regering of hun politieke partij dat doen.

Natuurlijk kan ik meegaan met mensen die stellen dat een universitair opgeleide persoon niet a priori beter hoeft te presteren dan iemand met een hbo-opleiding of een autodidact.

Maar van iemand die een bepaald diploma presenteert, mag een zeker consistent denkvermogen worden verondersteld. Men heeft the benefit of the doubt tot het tegendeel blijkt.

In ieder geval is dit systeem beter dan dat politieke loyalisten zonder adequate opleiding naar de belangrijkste posities worden geparachuteerd, met een haast onaantastbare positie.

Hans Breeveld