Het kind dat niet kwam

Als vrouw, wordt nog voordat jij je intrede in deze wereld doet, op basis van cultuur, religie en andere (eeuwenoude) factoren percepties c.q. constructies bepaald hoe jouw leven zal verlopen. Het plan is: je groeit op, je laat je scholen, stapt in het huwelijksbootje, volgt de regels én niet te vergeten, je vermenigvuldigen! Het is een duidelijk beschreven verwachting met weinig tot geen ruimte voor afwijking zonder consequenties.

Kinderloosheid is anno 2026 nog steeds een taboe onderwerp omdat sinds de geschiedenis aan vrouwen is geleerd dat het huwelijk én het krijgen van kinderen een 'moetje' is. Wie niet aan dit 'moetje' voldoet, heeft onvermijdelijk geen status in de maatschappij en veelal geen respect en waardering vanuit haar omgeving.

Niet moeders worden vaak verweten, gepest, afgewezen en lijden in stilte, kapot van de enorme maatschappelijke druk. Het falend gevoel dat veel kinderloze vrouwen ervaren, wordt aangewakkerd en versterkt door de moedergerichte maatschappij waarin we leven. Kinderen krijgen is nog steeds dé norm, waardoor vrouwen die om welke reden dan ook kinderloos zijn, zich vaak een buitenbeentje voelen.

Kinderloosheid laat vele (onzichtbare) littekens achter en wonden die nooit echt helen. Het moederschap is een expliciete verwachting vanaf één bepaalde leeftijd en wordt veelal als vanzelfsprekend beschouwd. Hoewel het krijgen van kinderen voor sommige vrouwen een hobby lijkt te zijn, zijn er nog (grote) delen die zich dagelijks door allerlei medicatie, gebeden, rituelen en wat dies meer zij worstelen om hun kinderwens in vervulling te laten gaan. Soms niet omdat zij het diep van binnen echt willen, maar simpelweg om te ontkomen aan het gevoel van falen, schuld en afwijzing. Ondanks deze expliciete verwachting binnen de samenleving, zijn er nog steeds vrouwen die (bewust) ervoor kiezen om kinderloos door het leven te gaan. Soms spelen factoren als geld, transport, huisvesting en levensonderhoud hierbij een rol.

Kinderen zijn de leukste, liefste en grappigste mensen op aarde, maar dat wil niet zeggen dat in tegenstelling tot hoe onze (voor)ouders dat hebben gedaan, iedere vrouw tegenwoordig er (verplicht) een huis vol zou moeten hebben. De levensomstandigheden zijn anders, de samenleving is anders, het sociaal-maatschappelijk milieu is veranderd en vereist cognitie boven emoties en tradities.

Kinderen krijgen, ze bewust opvoeden én een druk bestaan, is heden ten dage de worsteling van vele gezinnen. De tijd dat je van 1 salaris normaal kon rondkomen is in deze tijd veranderd in met 3 jobs toch niet rond komen. Het zich voortplanten heeft dus ook één economisch aspect waarmee voldoende rekening gehouden dient te worden.

Het niet krijgen van kinderen is een even grote gebeurtenis als het wel krijgen van kinderen. Immers, kinderen hebben is één voltijdse verantwoordelijkheid met veel verplichtingen en uitdagingen die toenemen naarmate ze ouder worden. Wat voor sommigen daarom duidelijk moet zijn, is dat het niet hebben van kinderen, niet het einde van de wereld is. Het kind dat niet kwam, is geen brevet van ongeschiktheid of stempel van inferioriteit zoals de samenleving dat sinds de historie doet overkomen omdat een leven zonder kinderen ook waardevol is. Laten we de (stille) veroordeling achterwege laten en vooral de keuzes van mensen respecteren.