Als Surinamers sukkelen we al vijf decennia lang met het vinden van de weg naar echte ontwikkeling en natievorming. Elke rechtgeaarde Surinamer hunkert daarnaar. Maar we dreigen steeds vaker de weg kwijt te raken wanneer we kijken naar de opeenvolgende regeringen die we hebben gehad en de corruptieschandalen die ons land hebben geteisterd en nog steeds teisteren. Het populisme dat als een rode draad door het bestuur loopt, helpt daar niet bij. Wanneer politieke organisaties en leiders met gladgestreken gezichten blijven vasthouden aan verdeel-en-heersstrategieën, en zich richten op enge partijpolitieke belangen en corruptie, doen zij meer kwaad dan goed.

We schromen daarbij niet om mensen zonder de benodigde deskundigheid in te zetten als trekkers van cruciale ontwikkelingsgebieden. Soms lijkt het alsof een aanzienlijk deel van deze groep volledig de weg kwijt is, maar er desondanks heilig van overtuigd is dat zij de redders van de bevolking zijn — vooral wanneer zij worden gevolgd door grote groepen sympathisanten.

Laten we eerlijk zijn: de huidige politiek biedt nog altijd niet het antwoord dat wij nodig hebben. Zeker niet zolang we het systeem niet veranderen waarvan we weten dat het gecorrumpeerd, ontwikkelingsremmend en schadelijk is. Wanneer ons onderwijs op zijn gat ligt, de volksgezondheid aan het infuus zit en we als samenleving niet in staat zijn de fundamentele rechten van burgers te garanderen met een duidelijke visie en strategie, dan falen we nog steeds.

Toch mogen we de hoop nooit verliezen. We moeten blijven proberen, blijven bouwen, totdat het ons uiteindelijk lukt. Elk nieuw begin is een kans. Enkele ontwikkelingen in onze samenleving geven ons hoop en wijzen ons de richting. Eén daarvan is onze “Natio”. Die laat zien dat een langetermijnvisie, geloof, passie, deskundigheid en gerichte investeringen ons dichter bij onze doelen kunnen brengen — en zelfs tot succes kunnen leiden. Geen compromissen met beunhazerij, maar het inzetten van de besten die we hebben of kunnen aantrekken. Dat we niet bang moeten zijn om elke Sranansma — waar ook ter wereld — in te zetten wanneer zij bereid zijn bij te dragen. In zo’n aanpak spelen etniciteit, geloof, politieke voorkeur of ideologie geen rol. Dan zien we dat wat de politiek niet kan, sport wel kan: de samenleving verbinden achter één doel.

Sport is slechts één voorbeeld. Maar wat als we dezelfde aanpak toepassen op cultuur, integriteit, leiderschap, ondernemerschap, ons binnenland, toerisme, of zelfs olie en gas? Waar zouden we vandaag staan als we de afgelopen vijf decennia voldoende deskundige aandacht hadden besteed aan deze pijlers, vooral via ons onderwijs? Kunnen we deze benadering niet ook gebruiken voor onze nationale ontwikkeling?

Het is duidelijk: we zijn dit verplicht aan de volgende generaties. Na vijftig jaar onafhankelijkheid hebben we nu een echte “Natio-aanpak” nodig. Het is tijd om het systeem werkelijk te veranderen. Niet met woorden, maar door te dóen. En het volk zal oordelen.

Suriname, gefeliciteerd met 50 jaar Srefidensi. Nu op naar 50 jaar Srefidenki! Bribi na krakti!

Partij voor Democratie en Ontwikkeling in Eenheid (DOE)