Wij, de leraren van Suriname, staan opnieuw aan de vooravond van een nieuw schooljaar. Wij staan klaar om onze kinderen les te geven, hen richting en toekomstperspectief te bieden. Maar achter die glimlach, en achter de kracht waarmee wij voor de klas verschijnen, schuilen diepe wonden.

Wonden van ondankbaarheid
Wonden van neerbuigende en denigrerende uitspraken.
Wonden van bureaucratie en eindeloze formulieren.
Wonden van salarissen die nooit toereikend zijn.
Wonden van bedelen, terwijl wij recht hebben op waardigheid.
Wonden van rancune, chantage en kleinering.

En toch… wordt van ons verwacht dat wij lachen, inspireren en met liefde lesgeven. Wij proberen dat te doen, terwijl ons hart bloedt, terwijl wij moe en kapot zijn.

Wanneer een schoolhoofd, uit pure wanhoop, fundraising organiseert en bara’s verkoopt om de school draaiende te houden, en daarvoor vervolgens gemuteerd wordt, dan moeten we ons afvragen: hoe ver kan dit nog gaan?

Daarom doe ik een dringende oproep. Het is tijd om te bundelen. Het is tijd om onze krachten te verenigen. Het is tijd om onze rechten serieus op te eisen. Geduld is niet oneindig en zeker niet langer onze eerste optie. Niemand gaat dit voor ons doen. Wij moeten het zelf doen.

Wij vragen ook onze leerlingen en hun ouders om begrip en steun. Jullie kinderen verdienen gemotiveerde leraren, maar dat zijn wij in deze omstandigheden allang niet meer. Begrijp dit goed: een leraar geeft niet alleen les. Een leraar is opvoeder, luisterend oor, moeder, vader, gids en soms zelfs laatste vangnet.

Ik heb vertrouwen in onze nieuwe president. Maar vertrouwen alleen is niet genoeg. Ik roep haar persoonlijk op: geef de zaken van de Surinaamse leraren serieuze en onmiddellijke aandacht. Wij willen ons inzetten voor de toekomst van dit land, maar onder de huidige omstandigheden wordt dat ons erg moeilijk gemaakt.

Want één ding is duidelijk:
Geduld heelt de wonden niet. Voor velen heelt slechts het vertrek naar het buitenland.

Het is tijd.
Tijd om samen onze wonden te helen, in eigen land, met waardigheid.

Aan al mijn collega-leraren wens ik kracht, moed en standvastigheid toe. Dat wij, ondanks onze wonden, samen blijven opstaan voor het mooiste vak dat er bestaat: het vormen van jonge mensen en daarmee de toekomst van ons land.

Moge dit schooljaar niet alleen een nieuw begin zijn voor onze leerlingen, maar ook voor onszelf een begin van waardering, rechtvaardigheid en echte verandering in het onderwijs.

Samen maken wij het verschil. Samen helen wij, met waardigheid, onze wonden.

Erak Fatehmohamed