De bewering als zou geld de beperkende factor zijn om adequate zorg in ons land te financieren is onjuist. Nog gekker is ervan uit te gaan dat meer geld in de sector besteden automatisch tot een betere kwaliteit van zorg leidt!

Het ministerie van Volksgezondheid heeft nimmer enig beleidsplan ontwikkeld op grond waarvan gebudgetteerde uitvoeringsplannen kunnen worden gerealiseerd. De budgetgrootte voor de gezondheidszorg dient door de regering en DNA te worden vastgesteld. Zoals internationaal gangbaar is, wordt de budgetgrootte in een vast percentage van het bruto binnenlands product (bbp) uitgedrukt. Historisch werd 6 - 9% van het bbp aan de zorg besteed.

De diepe ellende is dat beleidsmakers weigerden en nog steeds weigeren de open-eind financiering in de zorg te stoppen. Daarmee wordt toegegeven aan onverzadigbare zogenaamde behoeften in de zorg.

Het huidige betaalsysteem voor medisch specialisten en ziekenhuizen zet aan tot veel onnodige en soms voor de patiënt schadelijke verrichtingen. Elke ziekenhuisopname die niet strikt noodzakelijk is, is een crime. Minder ligdagen heeft voordelen, o.a. minder infecties voor de patiënt en uiteraard lagere zorgkosten. Echter, het betaalsysteem stimuleert het tegenovergestelde.
 
Adequate zorg is die welke het beste belang van elke persoon, elke patiënt, dient. Dit houdt o.a. in dat burgers, waar ook in Suriname, van hun (huis)arts dezelfde begeleiding c.q. behandeling behoren te ontvangen. Dat zal pas mogelijk zijn als onze eerstelijns zorgverleners gecertificeerde her- en bijscholing ontvangen. Zij moeten o.a. leren om uitsluitend volgens richtlijnen voor onderzoek en behandeling te praktiseren, inclusief wanneer verwijzing wel of niet nodig is.

De naar een medisch specialist verwezen patiënt heeft recht op zorg volgens evidence-based richtlijnen voor onderzoek en behandeling in dat vakgebied, zoals in elk gerenommeerd medisch centrum in de wereld plaatsheeft.

Suriname snakt naar fundamentele hervorming van de zorg. De politiek is aan zet.

Frank Bueno de Mesquita