Grafische vergelijking van de baan van het ruimtevaartuig met het internationale ruimtestation.
Miljardair Jared Isaacman is opgestegen in een SpaceX Falcon 9-raket voor wat hij hoopt de eerste privé-gefinancierde ruimtewandeling ooit te worden. De missie, Polaris Dawn,  is de eerste van drie die worden gefinancierd door de oprichter van betalingsverwerkingsbedrijf Shift4.

Hij is aan boord als commandant, samen met zijn goede vriend Scott 'Kidd' Poteet, een gepensioneerde piloot van de luchtmacht, en twee SpaceX-ingenieurs Anna Menon en Sarah Gillis.

Het ruimtevaartuig, Resilience, zal in een baan gaan die hen uiteindelijk tot 1.400 km boven de planeet zal brengen. Geen mens is zo ver geweest sinds het Apollo-programma van NASA in de jaren 70 eindigde.

De astronauten zullen door een gebied in de ruimte reizen dat bekendstaat als de Van Allen-gordel, met een hoge stralingsgraad, maar de bemanning zal worden beschermd door het ruimtevaartuig en hun onlangs geüpgradede ruimtepakken.

Een paar passages over de gordel stellen hen bloot aan het equivalent van drie maanden straling die astronauten ervaren op het internationale ruimtestation, wat binnen acceptabele grenzen valt. Ze willen de effecten bestuderen die een relatief korte maar veilige blootstelling heeft op het menselijk lichaam.

De bemanning zal hun tweede dag in de ruimte doorbrengen op hun maximale hoogte, waarbij ze tot 40 experimenten uitvoeren, waaronder intersatellietlasercommunicatie tussen het Dragon-ruimtevaartuig en de Starlink-satellietconstellatie van Space X.

Als alles volgens plan verloopt, zullen Isaacman en Sarah Gillis op dag drie van de missie naar verwachting de allereerste privé gefinancierde ruimtewandeling maken, die naar verwachting twee uur zal duren.

Dit zal gebeuren terwijl ze 700 km in een baan om de aarde zijn. De astronauten zullen nieuwe extravehicular activity (EVA) astronautenpakken testen die, zoals de naam al doet vermoeden, zijn geüpgraded van de intravehicular activity (IVA) pakken van Space X voor werk buiten het ruimtevaartuig.

Het EVA-pak heeft een heads-up display in de helm, die informatie geeft over het pak terwijl het wordt gebruikt. De EVA-pakken zouden comfortabel en flexibel genoeg zijn om te dragen tijdens de lancering en landing, waardoor er geen aparte IVA-pakken nodig zijn.

In een interview dat ze gaf terwijl ze trainde voor de ruimtewandeling, zei Gillis dat het een noodzakelijk onderdeel was van de plannen van Space X om mensen naar andere werelden te sturen.

"Tot nu toe zijn alleen landen in staat geweest om een ​​ruimtewandeling uit te voeren. Space X heeft grote ambities om naar Mars te gaan en het leven multiplanetair te maken. Om daar te komen, moeten we ergens beginnen. En de eerste stap is het testen van de eerste versie van het EVA-ruimtepak, zodat we ruimtewandelingen en toekomstige pakontwerpen nog beter kunnen maken."

Het was een sentiment dat werd gedeeld door Isaacman. “Space X weet dat ze EVA-capaciteit nodig hebben als ze hun langetermijndroom om ooit een andere planeet te bevolken, willen waarmaken."

Het doel is om ruimtepakken minder op maat gemaakte kleding te maken, maar meer geschikt te maken voor een breder scala aan commerciële astronautenvormen en -maten om zo de kosten te verlagen nu bemande ruimtevaart steeds normaler wordt.

Een uniek aspect van de ruimtewandeling is dat het Dragon-ruimtevaartuig, Resilience, geen luchtsluis heeft, wat een afgesloten ruimte is tussen de deur naar het vacuüm buiten en de rest van het ruimtevaartuig. Normaal gesproken wordt de luchtsluis gedecomprimeerd voordat de astronauten in- en uitstappen, maar in het geval van Resilience moet het hele vaartuig gedecomprimeerd worden en de astronauten die niet in de ruimte wandelen, moeten volledig worden uitgerust.

Het ruimtevaartuig is aangepast om het vacuüm te weerstaan. Er zijn extra stikstof- en zuurstoftanks geïnstalleerd en alle vier de astronauten dragen EVA-pakken, hoewel er maar twee het ruimtevaartuig verlaten. De missie zal daarom het record verbreken voor de meeste mensen tegelijk in het vacuüm van de ruimte.

Het vluchtteam heeft de uitdaging aangegrepen als een kans om tests uit te voeren naar de impact van decompressieziekte, ook wel bekend als de "bends" en het wazige zicht dat astronauten soms in de ruimte kunnen ervaren, het zogenaamde ruimtevlucht-geassocieerde neuro-oculair syndroom.

Tests naar de impact van straling van de Van Allen-gordels en de ruimtewandeling zijn bedoeld om de basis te leggen voor verdere missies op grote hoogte door de particuliere sector, mogelijk naar de maan of Mars.

Er zijn een heleboel primeurs voor de beginnende bemanning om te bereiken. Isaacman is pas één keer eerder in de ruimte geweest en de andere drie hebben nog nooit in de ruimte gevlogen.

"Er is een gevoel dat er hier veel risico's zijn," volgens Dr. Adam Baker, een raketvoortstuwingsspecialist aan de Cranfield University. "Ze hebben zichzelf veel ambitieuze doelen gesteld en ze hebben relatief beperkte ervaring met ruimtevaart."

"Maar daartegenover staat dat ze duizenden uren hebben besteed aan het simuleren van de missie. Dus ze doen hun best om de risico's te beperken."

Als de missie een succes is, geloven sommige analisten dat het het begin zal zijn van een explosie van steeds grotere en goedkopere missies in de particuliere sector die meer mensen verder brengen dan overheidsruimtevaartorganisaties.

Maar Dr. Baker hanteert een voorzichtiger benadering. "Het record tot nu toe is een enorm bedrag dat is uitgegeven door de private sector, veel druppeltjes publiciteit, maar veel minder dan 100 extra mensen bovenop de 500 of zo door de overheid gefinancierde astronauten die naar de ruimte reizen en terug, en velen van hen slechts voor zeer korte periodes."

"Ruimtevaart is moeilijk, duur en gevaarlijk, dus het is onwaarschijnlijk dat je binnenkort grote aantallen, zelfs welgestelde leden van de bevolking, in tegenstelling tot de ultra-rijken, de ruimte in ziet vliegen, of dat je daar misschien bij bent."

Sommigen vinden het idee dat miljardairs voor zichzelf betalen om de ruimte in te gaan weerzinwekkend, en er worden wenkbrauwen gefronst over een missie waarbij de persoon die voor de reis betaalt ook de commandant is.

Maar dit mag niet worden afgedaan als een ijdel project, volgens Dr. Simeon Barber, een ruimtewetenschapper aan de Open Universiteit, die wetenschappelijke instrumenten ontwikkelt op ruimtevaartuigen, bijna volledig voor door de overheid gefinancierde projecten.

Vlnr: Anna Menon, Scot Poteet, miljardair Jared Isaacman en Sarah Gillis vormen de bemanning van de Polaris Dawn-missie in de privésector. (Foto: Reuters)

"Isaacman is eigenlijk de meest ervaren astronaut van de bemanning - hij is als enige eerder in de ruimte geweest, op een andere zelfgefinancierde missie met SpaceX, waar hij ook de positie van commandant bekleedde. In de context van de missie is hij de natuurlijke keuze", vertelde hij aan BBC News.

"Breder gezien zal de opbrengst van de verkoop van dit geweldige ticket om te vliegen op aarde blijven - het geld zal worden gebruikt om materialen en diensten te kopen, het zal salarissen betalen en op zijn beurt belastingen genereren. En dan hebben we het nog niet eens over de liefdadigheidsfondsen die de missie zal opleveren."

Hij zegt dat velen in de ruimtevaartsector geloven dat de betrokkenheid van rijke individuen een goede zaak is. "Als ze zich buiten de planeet willen wagen, en ooit naar de maan of zelfs Mars willen, dan zal dat kansen creëren om onderweg wetenschap te bedrijven. En hoe diverser de redenen zijn om de ruimte te verkennen, hoe veerkrachtiger het programma wordt."