Wij hebben een sterke president dat blijkt dagelijks weer zodra wij wakker worden. Ondanks het feit dat een rechtvaardige samenleving niet kan steunen op wetten, regels en procedures alleen, worden zelfs deze niet in acht genomen. De president doet precies wat hij wil.

Werkelijke verandering vergt een inspanning van ons allemaal; van het kabinet van de president, de burgers, de ambtenaren, de pers en in het bijzonder De Nationale Assemblee die de totale samenleving vertegenwoordigt binnen het systeem waarvoor wij hebben gekozen.

Wat zien wij gebeuren? De mensen die geroepen zijn om ons en het systeem te beschermen zodat het kan functioneren, zijn onderdeel geworden van dat wanbeleid. Zelfs met de wet in de hand kan je ze niet meer overtuigen. Zo diep zijn wij gevallen. Het heeft geen enkele zin om nog voorbeelden aan te halen ter staving van het bewijs.

Toch kan ik de verleiding niet weerstaan om twee recente voorvallen te benoemen. De kwestie van (Besluit Grondconversie 2023 ) en de Wijzigingswet op de BTW van 5 september 2023. Om met de kwestie grondconversie te beginnen: de president neemt het advies van de Staatsraad niet in acht, maar handelt nadrukkelijk daartegen, terwijl de Staatsraad een grondwettelijk onderdeel is van onze Wetgevende Macht.

Bij een Staatsbesluit is er sprake van een wet in materiële zin in dit geval betreft het "Een  staatsbesluit ter uitvoering van een wet" (uitvoeringsbesluit). Wanneer nu, over dit onderwerp al een wetsontwerp klaarligt bij De Nationale Assemblee (een wet in formele zin) kunnen er met goed fatsoen geen zaken in orde worden gebracht bij staatsbesluit voor de behandeling in DNA, tenzij er gerede urgentie aanwezig is en die casus is opgenomen in de ontwerpwet die ligt bij De Nationale Assemblee. Anderszins zal het Staatsbesluit moeten worden ingetrokken indien dit voorval niet wordt geregeld in de wet. Dat is bestuursrechtelijk handelen en rechtsstatelijk denken.

De kwestie van de belastingen: de deskundige Stanley A. Esajas  heeft vaker zijn licht doen schijnen op ons belastingstelsel. Dit is een puinhoop en toch in plaats dat er verbeteringen worden aangebracht, is men met de dag bezig het erger te maken. Wat een land, wat een volk.

Wat mij grote zorgen baart, is het feit dat bij een groot deel van onze politieke en bestuurlijke elite de ernst van deze problematiek nog steeds niet in volle omvang lijkt door te dringen. Ook dat deel van het maatschappelijk middenveld, vakbeweging, bedrijfsleven hebben met hun belangen, veilig onder de paraplu van Chan plaatsgenomen. Alle steunpillaren in ons systeem zijn geërodeerd.

Niet voor niemendal zijn spreekwoorden ontstaan: Wie niet horen wil, moet voelen. Hij regeert als een olifant in een porseleinen kast.

Eugène van der San