Nu het mogelijk is dat eenieder kennis kan nemen van het vonnis gepubliceerd op de website en de overwegingen m.b.t. de afwijzing zelf kan lezen, is het voor mij onbegrijpelijk hoe de rechter dit heeft kunnen rechtvaardigen na gedegen informatie. Helaas is de inhoud van het vonnis voor wat betreft de feiten niet in overeenstemming met de gebeurtenissen.

Ik ben het eens met de rechter dat het afzonderlijk oproepen van het ministerie van Regionale Ontwikkeling en Milieu in deze zaak overbodig is en derhalve terecht heeft afgewezen. De stelling dat de gedaagde de aan hem verstrekte bouwvergunning niet rechtmatig heeft verkregen, omdat het verplichte buurtonderzoek niet heeft plaatsgevonden, is een notoir feit.

De verklaring van geen bezwaar van 17 oktober 2019 van de districtscommissaris (dc) van Paramaribo Noord-Oost, welke pas kon worden afgegeven na het instellen van een buurtonderzoek, is niet in overeenstemming met de verklaring van de overige omwonenden bij akte gedateerd 18 november 2020 dat zij geen bezwaar hebben. Dus langer dan een jaar na de afgifte van de verklaring van geen bezwaar van de dc van Paramaribo Noord-Oost. Dit had de rechter toch moeten inzien; hoe naïef hij ook is. Ik heb hem trouwens op 21 december 2020 tijdens een descente, uitgebreid hieromtrent geïnformeerd.

Op grond van het bovenstaande ben ik verplicht de geïnteresseerden te wijzen op twee smerigheden die hebben plaatsgevonden bij dit voorval.
1. De buurtbewoners, aangehaald in het vonnis, hebben direct na mijn open brief van 16 september 2020 aan de minister van Openbare Werken contact met mij gezocht, althans de trekker van het geheel de eerste ondertekenaar, om mede bezwaar in te dienen tegen het feit dat geen buurtonderzoek heeft plaatsgevonden. Dat schrijven gedateerd 25 september 2020 met alle ondertekenaars is verzonden naar de minister van Openbare Werken, de voorzitter van De Nationale Assemblee en de minister van Regionale Ontwikkeling en Milieu en aan ondergetekende; eiser.
Het is jammer dat men, tijdens een werkbezoek van de vergunninghouder, zich heeft laten omkopen voor “een bordje linzensoep”. Erger nog ik ben geïnformeerd over alles; ook wie wat heeft gezegd. Je ziet de mens maar doorgrondt hem niet. Ik heb op geen enkel moment aan een buur hieromtrent iets gevraagd. Het initiatief kwam van de eerste ondertekenaar.

2. De andere misleiding is dat d.d. 8 december 2020 alsnog het zogenaamde buurtonderzoek werd ingesteld door de dc van Paramaribo Noord-Oost, dhr. Ricardo Bhola, als onderdeel van de procedure ter verlening van de in geding zijnde verstrekte bouwvergunning.
Per 11 december 2020 heb ik de dc een schrijven gezonden als reactie op  zijn laakbare handeling met de mededeling dat krachtens de Hinderwet het buurtonderzoek van de omgeving vooraf gaat aan de afgifte van de brief van geen bezwaar t.b.v. de vergunning aanvrager. Afschrift heb ik ook aan de minister van Openbare Werken doen toekomen. Hierop is nooit gereageerd.

Uit het bovenstaande kunt u de lafhartige conspiratie zien tussen de diensten evenzo een schaamteloze benadering van een belanghebbende, die kennis van zaken heeft over de overheidsadministratie en ervoor heeft gezorgd dat hij zich tijdens zijn loopbaan niet één keer schuldig heeft gemaakt aan dit soort wanpraktijken. Ik heb gezegd aan mijn integriteit komt niemand. Daarin heb ik geïnvesteerd.

Ik begrijp de haast van de afdeling voorlichting van het ministerie van Openbare Werken  om bekend te maken, dat Eugène van der San het kortgeding tegen OW heeft verloren.
Dat rechter Wallerlei zich heeft laten beetnemen door deze doorzichtige komedie en mede tot de conclusie komt dat de bouwvergunning in overeenstemming met de geldende wettelijke regels en procedure tot stand is gekomen, gaat mijn pet te boven en heeft niks van doen met juridisch inzicht.

Eugène van der San