Communicatiebeleid is voor politieke partijen en voor de Staat een noodzaak. Echter, in de praktijk zien we dat partijen en de Staat een doordacht beleid missen. Daarom zie je redenaars absurditeit gillen op podia. Sommigen beginnen de gehele samenleving te bedreigen. Overlopers schelden de partij waar ze naartoe waren de huid vol. Het spreekt voor zich dat het van weinig omzichtigheid getuigt wanneer conformisten zich zo misdragen. Vandaar de urgentie op een gedegen communicatiebeleid voor politieke partijen over het algemeen en voor de overheid in het bijzonder.

Etnische politiek is voorbij maar ze zijn vergeten om etnische podiumtaal te weren. De partij kan bijvoorbeeld de uitspraken die een redenaar wil meegeven aan het publiek van tevoren doornemen. Dat heeft niets met censuur te maken maar met fijngevoeligheid. Voorts ook voorzichtigheid ter voorkoming van ongewilde uitspraken door waanzinnige sprekers. Bovendien kunnen ze ook in het beleid opnemen dat er geen woord gerept mag worden over de etniciteit. Dat andere etnische groepen niet op het podium besproken zullen worden en ook niet naar hen verwezen als boosdoeners of wat dan ook. Want de etnische snaar bespelen staat gelijk aan aanzetten tot onrust dat tot geweld kan leiden en zodoende verdere ontwrichting van de samenleving.

Politici mogen de goed functionerende machten binnen de democratie niet op podia en via de media bekritiseren. Onlangs zei een spreker gelieerd aan de coalitie dat de president de beveiliging en het salaris van de rechters die hem hebben veroordeeld zou kunnen intrekken. Ik denk niet dat de spreker vooraf met de partij heeft afgestemd. Ook niet dat de partij waartoe hij hoort een beleid heeft dat zulke uitspraken toestaat. Dus dan lopen er binnen de politieke partijen ongeleide projectielen rond. Wanneer de partij vooraf in kennis was gesteld van de toespraak van deze spreker en hij heeft fiat gehad dan is er iets goed mis bij die partij.

De Staat is ook een bedrijf. Het is bijvoorbeeld vanzelfsprekend extraordinair als werknemers van een bedrijf elkaar via de media in de haren vliegen. Daarom dient de Staat ook een eigen beleid te hebben op de interne en externe communicatie. Daarmee voorkomt de Staat dat politici die op de loonlijst staan van de overheid het besluit van een van de machten via de media en op politieke bijeenkomsten ter discussie stellen. Aangezien de bekritiseerde macht bij de Staat hoort, vecht je dan tegen jezelf. Je holt dan de Staat uit. In dat geval ben je niet loyaal aan je werkgever.

Gevolglijk dient de Staat een eigen communicatiebeleid te hebben. Zodoende kan zakelijke, onpartijdige informatie doorgespeeld worden om ambtenaren te loodsen. Bijgevolg dient het beleid van de overheid los te staan van het communicatiebeleid van politieke partijen. In de huidige situatie is het communicatiebeleid van de grootste partij binnen de coalitie ook het communicatiebeleid van de staat. De oppositie krijgt met het actuele beleid geen zendtijd. Er is bij de staatsmedia een beleid van onterechte selectieve uitsluiting. Alleen meelopers die het algemeen beleid van de coalitie onderschrijven krijgen ruimte om hun fictie te vertellen.

Aangezien de informatieverstrekking door de Staat onafhankelijk en objectief hoort te zijn, moet de Staat een instituut in het leven roepen dat partijpolitiek niet mengt in de staatscommunicatie. Een afdeling die weloverwogen eerlijke onafhankelijke besluiten neemt over objectieve berichten via de staatsmedia en de reguliere media. Om onafhankelijke overheidsinformatie te verwezenlijken moet de huidige methode op de schop. Aangezien De Nationale Assemblee in een rap tempo wetten kan realiseren. Kunnen ze de staatsmedia ook snel reguleren als ze dat willen. 

Er dient een wet op de staatsmedia te komen. Met richtlijnen op onafhankelijke informatieverstrekking aan de bevolking en hoe ambtenaren zich dienen te gedragen als werknemers van de Staat. Verder voorziet die wet in een onafhankelijke mediaraad bestaande uit 7 leden voor adviezen aan de regering. Immers, de staatsmedia die propaganda maakt voor de coalitie met geld van iedereen is unfair. Je kunt met de door de staat gefinancierde media geen propaganda maken voor de coalitie. Niet alleen omdat je maar een gedeelte van de bevolking vertegenwoordigt. Meer omdat het niet hoort in een democratie. Alle partijen mogen propaganda maken met alle ter beschikking staande media. Ook met de staatsmedia maar dan gereguleerd met zendtijd. Buiten de zendtijd voor politieke partijen hoort er alleen onafhankelijke objectieve informatie via de staatsmedia.

Asruf Muradin