Suriname heeft stoplichten nodig. NU! 

Het dodelijke busincident van zaterdag is opnieuw een pijnlijke herinnering aan een probleem dat we al jaren kennen, maar blijven negeren. Elke dag vinden er aanrijdingen plaats. Elke week zijn er zwaargewonden. Te vaak eindigt het met doden. En toch blijven we discussiëren over verkeersdrempels uit de jaren ’70, terwijl de rest van de wereld al lang verder is.

De oplossing is geen mysterie.
Ze werkt overal.
Ze is simpel.
Ze is bewezen.

Stoplichten
In vrijwel elk land ter wereld is verkeer georganiseerd met duidelijke, afdwingbare regels:
- groen is groen, rood is rood.
- Geen interpretatie, geen discussie, geen wie heeft voorrang, geen machogedrag op kruispunten. Het resultaat? Minder chaos, minder aanrijdingen, minder slachtoffers.

In Suriname daarentegen vertrouwen we nog steeds op voorrangsborden, onoverzichtelijke kruisingen en agressieve drempels die voertuigen beschadigen, maar geen verkeersdiscipline afdwingen. Het gevolg is dagelijks zichtbaar: chaos op kruispunten, inschattingsfouten, hoge snelheden en fatale botsingen.

Kijk naar de feiten
Hoeveel zware aanrijdingen zie je op kruispunten waar stoplichten correct functioneren? Bijna nul.
Hoeveel dodelijke ongelukken gebeuren op onbeveiligde hoeken, T-splitsingen en voorrangskruisingen? Ontelbaar.

En toch blijven stoplichten in Suriname beperkt tot “een klein beetje in de stad”. Alsof verkeer alleen in Paramaribo bestaat. Alsof de rest van het land geen bescherming verdient.

Verkeer is landelijk
Bussen, vrachtwagens, schoolvervoer en personenauto’s bewegen zich dagelijks over nationale wegen, dorpswegen en drukke kruispunten buiten de stad. Dáár gebeuren de zwaarste ongelukken. Dáár moet beleid zich op richten. En niet op verkeerseducatie uit 40 jaar geleden, waarin zelfs ezelkarren en hang- en spandiensten nog examenvragen zijn. We leven niet meer in de jaren ’70. De wereld is allang veranderd. Pas je infrastructuur aan!

Blijf je focussen op drempels en losse maatregelen, dan blijven de cijfers stijgen.
Introduceer je een landelijk stoplichtensysteem op risicokruispunten, dan zullen de cijfers dalen. Dat is geen mening, dat is wereldwijd bewezen.

Het incident van vandaag had misschien voorkomen kunnen worden. En dat is precies wat het zo pijnlijk maakt.

De vraag is niet óf Suriname stoplichten nodig heeft.
De vraag is: hoeveel doden zijn nog acceptabel voordat we stoppen met praten en beginnen met regelen?

Alsof de situatie nog niet ernstig genoeg is, zien we in Suriname iets wat in geen enkel verkeerskundig land logisch wordt gevonden:

In het weekend — juist de drukste periode op straat — worden stoplichten op knipperlicht gezet. En precies dán schakelen we het enige systeem dat orde en duidelijkheid afdwingt uit.

C. de Vries