Bisschop Karel Choennie
In zijn kerstpreek roept Karel Choennie, bisschop van Paramaribo, de samenleving op om Kerstmis te beleven als méér dan een feestelijke traditie. Kerst, zo benadrukt hij, is een moment van bezinning, van heling en van hernieuwde verantwoordelijkheid voor de toekomst van het land. De geboorte van Jezus, het Licht dat in de duisternis schijnt, is volgens de geestelijke een blijvende uitnodiging om hoop vast te houden, ook in tijden van onzekerheid en verandering.

Choennie verwees naar het jubeljaar waarin steeds opnieuw is benadrukt dat hoop niet teleurstelt. Die boodschap klinkt volgens hem juist nu krachtig door, in een Suriname dat worstelt met de erfenis van zijn verleden, maar tegelijk voor nieuwe keuzes staat. “Net als in Bethlehem,” stelt hij, “ervaren ook wij momenten van twijfel, maar steeds opnieuw ook de mogelijkheid van een nieuw begin.”

Een verleden dat erkend moet worden, maar niet mag verlammen
De bisschop staat uitgebreid stil bij de historische pijn die Suriname met zich meedraagt. Slavernij en contractarbeid noemt hij diepe wonden in het nationale bewustzijn. Voorouders kwamen onder dwang of misleiding naar deze grond en hun lijden, maar ook hun veerkracht, mogen nooit worden vergeten. Tegelijk waarschuwt Choennie ervoor om niet in bitterheid te blijven hangen. Kerst nodigt uit tot verzoening: het erkennen van het verleden zonder erdoor verlamd te raken.

Ook de koloniale periode komt aan bod in de kerstpreek, een tijd waarin het Surinaamse bewustzijn werd onderdrukt, maar waarin ook het verlangen naar rechtvaardigheid en zelfbeschikking groeide. In dat licht noemt hij het 8-decemberstrafproces als een pijnlijke, maar noodzakelijke herinnering aan het belang van waarheid en recht. “Zonder waarheid is er geen heling,” meent hij, “maar met genade kunnen littekens bronnen van kracht worden in plaats van verdeeldheid.”

Mijlpalen en tekenen van hoop
Choennie roept op om niet alleen terug te kijken op wat pijn deed, maar ook op wat bereikt is. De onafhankelijkheid van 1975 noemt hij een historisch keerpunt: geen eindpunt, maar een begin van eigen verantwoordelijkheid. Hij spreekt open over perioden van moreel en financieel verval, over een democratische rechtsstaat die onder druk stond en over tijden waarin Suriname opnieuw moest beginnen vanuit een ‘nuloptie’. Maar steeds weer gaf het volk de hoop niet op.

Een bijzonder teken van verandering ziet de bisschop in de verkiezing van de eerste vrouwelijke president van Suriname. Hij noemt dit een historisch moment dat nieuwe perspectieven opent en jonge meisjes en vrouwen bemoedigt. Het is volgens hem een teken dat de samenleving in beweging is en bereid lijkt om oude grenzen te doorbreken.

Ook het bezoek van het Nederlandse koningspaar plaatst Choennie in dat perspectief. Niet als een eenvoudige ceremonie, maar als een moment van erkenning en dialoog. Het bood volgens hem ruimte om het verleden onder ogen te zien en tegelijk te werken aan nationale eenheid in een samenleving die juist door haar diversiteit sterk is.

Rijkdom vraagt om wijsheid
Vooruitkijkend wijst de bisschop op de verwachte olie- en gasinkomsten die rond 2028 werkelijkheid kunnen worden. Die vooruitzichten brengen hoop op betere voorzieningen, onderwijs en gezondheidszorg, maar ze brengen ook risico’s met zich mee. Choennie waarschuwt dat economische rijkdom zonder moreel kompas kan leiden tot nieuwe verdeeldheid.

De geestelijke roept op tot keuzes waarin gerechtigheid, eerlijkheid en zorg voor de zwakkeren centraal staan. Zoals de wijzen hun gaven brachten aan het Kind in de kribbe, zo worden ook Surinamers uitgenodigd hun talenten, tijd en middelen te delen – niet om zichzelf te verrijken, maar om een samenleving op te bouwen waarin niemand wordt buitengesloten.

Kerst als moreel kompas
De kern van de kerstboodschap van bisschop Choennie is er één van nabijheid en verantwoordelijkheid. God werd mens, niet in pracht en macht, maar in eenvoud en kwetsbaarheid. Dat vraagt volgens hem van ieder mens een keuze: voor verbinding in plaats van polarisatie, voor vergeving in plaats van wrok, voor gezamenlijke verantwoordelijkheid in plaats van eigenbelang.

Hij besluit zijn preek met een gebed voor het komende jaar: dat het gekenmerkt mag worden door wijsheid, moed en saamhorigheid, en dat iedereen in Suriname – ongeacht afkomst, kleur of geloof – zich thuis mag voelen. “Dat het licht van Kerst, ons mag blijven leiden, vandaag en in de toekomst.”