Een groepsfoto van de avonturiers van het China International Press Communication Center 2025 Program kan niet ontbreken. (Foto's: Indra Toelsie)
Bepakt en bezakt op een (ijs)koude herfstdag trekken we vol twijfel aan het succes van dit nieuwe avontuur erop uit. Het voelt alsof we onderweg zijn naar onze eerste skiles in de Franse Alpen. Er is regen en kou voorspeld. Met onze beste 'warme' kleren, handschoenen en stevige schoenen trotseren we de kou, vastbesloten er het beste van te maken. Alleen onze collega uit Iran steekt er met zijn donkere driedelige pak bovenuit, alsof hij zo een ontmoeting heeft met president Xi Jinping.

De meesten van ons zijn niet goed voorbereid op het weer; sommigen dragen zelfs dubbele of driedubbele lagen kleding. Het belooft inderdaad een uitdaging te worden. Voor dit avontuur is gekozen voor de Asia-Pacific groep, die van het Caribisch Gebied, de Arabische groep en de groep van voormalige Sovjet-staten, allemaal deelnemers aan het China International Press Communication Center 2025 Program. Na een busrit van ongeveer twee uur doemen er bergen op, waarvan de toppen gehuld zijn in een witte sluier van wolken die het landschap een mysterieuze, bijna magische uitstraling geven. De ijle berglucht vult onze longen en de frisse kou prikkelt onze huid.

Vol enthousiasme wordt aan de klim begonnen. 

Aangekomen aan de voet van de berg vergeten we de kou en raken we gefascineerd door het uitzicht. Waar we ook kijken, reiken bergen omhoog die wachten op het zonlicht om zich in volle glorie te tonen. Het aanzicht is betoverend. Het lijkt wel een scène uit een sprookje, waarin een prins zo uit de mist te paard de berg af zal komen.

Voor ons kronkelt zich over de bergen een deel van de Great Wall. Iedereen is enthousiast om de klim te wagen en het traject te voltooien. Juyongguan, zo’n 60 kilometer van Beijing, staat bekend om zijn strategische bergpas met een versterkt fort, tempels en oude gebouwen binnen de cirkelvormige muren. Het is een van de drie belangrijkste passen van de Chinese Muur en biedt een combinatie van steile, uitdagende beklimmingen en het indrukwekkende Yuntai Wolkenplateau, een artistiek meesterwerk uit de Yuan-dynastie.

De muur kronkelt zich steil naar boven.

Het enige wat we in gedachten hebben, is dat we de Great Wall moeten hebben beklommen, zonder ons ergens zorgen over te maken. Pas tijdens de klim ontdekken we dat het schilderachtige gebied met spectaculaire uitzichten een behoorlijke conditie vereist voor wie de hogere punten wil bereiken.

Het uitzicht stelt niet teleur.

De Chinese Muur werd door verschillende dynastieën gebouwd, beginnend met vestingwerken in de 7e eeuw v.Chr. en voortgezet tijdens de Qin- en Han-dynastieën. De eerste keizer, Qin Shi Huang, verbond en breidde de bestaande muren rond 221 v.Chr. uit om het rijk te beschermen tegen noordelijke indringers. De beroemdste en best bewaarde delen dateren uit de Ming-dynastie (1368-1644 n.Chr.), gebouwd met duurzame materialen zoals steen en baksteen. De Chinese Muur staat op de UNESCO-werelderfgoedlijst en is met een lengte van 21.196,18 km het grootste door mensen gemaakte bouwwerk ter wereld. Een uitgebreide geschiedenis laat ik hier achterwege.

Al na de eerste vijftig treden dringt het tot ons door dat we niet goed voorbereid zijn op de steile en onregelmatige trappen. We laten ons niet ontmoedigen en kijken na elke drie of vier stappen omhoog terug naar het uitzicht, dat echt de moeite waard is en ons aanzet om steeds hoger te klimmen. Voor de route van ongeveer 3,4 kilometer kregen we een tijd van twee uur. Wanneer een van onze Arabische collega’s na het eerste plateau (zo’n 150 treden) bewusteloos valt, worden we met onze koude neus op de feiten gedrukt: we zijn niet goed voorbereid op dit avontuur. We sprenkelen wat water op zijn gezicht, leggen hem plat en doen zijn schoenen uit. Gelukkig komt hij snel bij, maar de schrik is groot. Iemand biedt hem een koekje aan; misschien had hij een lage bloedsuiker of was hij te snel geklommen. We weten het niet, maar zijn opgelucht dat het beter gaat.


We lopen in groepjes van twee tot vijf, niemand loopt alleen. We zijn niet de enigen; veel toeristen uit diverse landen trotseren de kou en wagen de klim, jong en oud. We zien oude Chinese mannen en vrouwen die rustig tree voor tree de muur opklimmen. We bewonderen hun kracht en doorzettingsvermogen. Sommigen doen zelfs met een wandelstok de steile klim. Menige jongere doet het hen niet na; velen geven de klim al na vijftig of honderd treden op. De doorzetters en avonturiers gaan steeds hoger, steeds steiler.


Hijgend en puffend, steeds vaker op adem komend en weer verder. Bij elke nieuwe hoogte worden foto’s gemaakt en poses aangenomen die zeker niet zouden misstaan op een catwalk in Parijs voor de nieuwste herfstcollectie. Onze collega Filomeno komt langs; kort na het begin van het traject heeft hij zijn jas, lange broek en schoenen uitgedaan. Het lijkt alsof hij op een strand op Hawaii een wandeling maakt in zijn fleurig hemd, korte broek en blote voeten. Hij lijkt van een andere wereld, terwijl wij bevriezen in de ijle lucht. Filomeno komt uit Oost-Timor, waar lopen op blote voeten met zware ladingen op en af de bergen normaal is. Hij weet het hele traject zo af te leggen. Af en toe doet hij zijn lange broek en schoenen aan voor een korte pauze om een stand up te doen. We zijn immers niet alleen voor ons plezier hier.

Ook voor Sumudu (Sri Lanka) en Doddy (Vanuatu) leggen we hun moment op de Great Wall vast.

Het lichtje gaat branden bij Sekar uit Indonesië: "Today is World Mental Health Day and this is the true mental challenge." We beamen het. Deze klim vergt niet alleen fysiek alles van ons, maar ook mentaal. Op sommige ‘rustplekken’ wordt de groep groter. Er is een winkel boven op de berg waar je niet alleen souvenirs kunt kopen, maar ook ice-cream. Niemand die daar maar aan denkt.

We blijven genieten en nemen het panorama in ons op. Groepsfoto’s worden gemaakt om het moment vast te leggen voor wanneer onze wegen hier scheiden. De verbondenheid is voelbaar; we hebben een doel en genieten met en van elkaar. We koesteren wat we hier samen ervaren.

De kanonnen herinneren aan het doel van de Great Wall als verdedigingsmuur.

Het hoogste punt hebben we bereikt, maar door de inspanningen, de rustpauzes, de foto’s en de gesprekken in de torens, op de trappen en plateaus begint de tijd te dringen. We gaan terug, terwijl anderen verder durven te klimmen. Het gezond verstand wint het; we beginnen aan de afdaling. Wie dacht dat het makkelijker zou gaan, wordt met de koude neus op de feiten gedrukt. De oneffen en steile treden maken het absoluut niet eenvoudig. Soms lijkt het alsof je moet rennen, maar juist daar zit het gevaar. Om te voorkomen dat we met ons gezicht plat naar beneden rollen, houden we zoveel mogelijk de koude railing vast met onze koude vingers. Tree voor tree dalen we af.

Er komen anderen de trap op. Vignesh uit India ontmoet landgenoten midden in de afdaling. Er wordt gegroet en gevraagd naar de plaats van herkomst. De Indiërs zijn van Bangalore, Vignesh is van Kerala. Elke tree naar beneden lijkt zwaarder. Sekar en Vignesh laten me een video opnemen van hun trillende benen, die duidelijk zichtbaar zijn ondanks de kleding. Korte rustmomenten, dan weer verder af, steeds trager. Ik kijk naar mijn collega’s voor en achter me, daarna naar de voet van de berg, en uiteindelijk richt ik mijn blik naar de hemel. Ik begin in mezelf te chanten: ‘Har har Mahadew... Har har Mahadew...’ bij elke stap naar beneden, vragend om kracht voor het laatste traject.

Ook deze boeddhistische tempel is te vinden op dit traject van de Great Wall.

We ontmoeten onze collega Kay-Marie uit Trinidad & Tobago. Zij koos ervoor niet te klimmen, maar haar verslag vanaf de voet van de berg te doen. Enthousiast feliciteerde ze ons met onze ‘mijlpaal’ en vroeg naar onze ervaringen. "Moe, maar voldaan.. en trots dat we het gedaan hebben."

Souvenirs zijn er in allerlei varianten te koop.

Wanneer we veilig en wel, met benen van gelei, de voet van de berg bereiken, gaan we even zitten of steunen tegen iets om de kracht in onze benen te herwinnen. Kort daarna zijn we weer vrolijk bezig met het vastleggen van momenten. Er zijn souvenirs te koop; een vrouw schildert ter plekke je naam op glas. Of het nu kleine bolletjes, mooie flesjes of vaasjes zijn, het is een bekend toeristisch tafereel, alleen de voorwerpen verschillen. Alles hier draait om de Chinese Muur, traditie en cultuur. We werpen nog één laatste blik op dit prachtige, schilderachtige gebied dat ons het gevoel geeft in onze eigen, magische wereld te leven, ver weg van alle dagelijkse beslommeringen, ellende en pijn. Hier willen we alleen mooie momenten vastleggen en liefde delen.

Indra Toelsie