Sergio Akiemboto
Het opiniestuk van Idris Naipal, dat zich richt op president Simons en de benoemingen binnen het Kabinet van de President, doet zich voor als een pleidooi voor transparantie, maar is in werkelijkheid een aanklacht vol insinuaties, verdachtmakingen en halve waarheden. In plaats van een inhoudelijke analyse kiest de auteur voor politieke stemmingmakerij, zonder ruimte te laten voor nuance of eerlijke afweging. Voor de democratische discussie is dat niet alleen schadelijk, maar ook misleidend voor de samenleving.

De kritiek op de benoeming van Satish Chandai als directeur van Algemene Zaken heeft genoegzaam aandacht gehad, maar deze aandachtzoeker vindt het nodig om weer eens met een sensatie beladen bericht in de publiciteit te blijven.
Dat Chandai initieel een schadeloosstelling kreeg die gelijkgesteld werd aan die van een onderminister, en dat deze resolutie daarna is aangepast, is reeds publiekelijk erkend en gecorrigeerd. In plaats van dit te beschouwen als bewijs dat het systeem juist wél functioneert, wordt er zonder enige onderbouwing gesteld dat het een “bewuste keuze” van de president was, zogenaamd onderdeel van een corrupt plan dat enkel door media-aandacht is gestopt.

Wat vergeten wordt: fouten erkennen en corrigeren is juist een blijk van bestuurskracht. In tegenstelling tot de "wo set en-groep" waar Naipal toebehoort, die ongeacht media-aandacht niet eens actie zou hebben ondernomen. Geen enkel bestuursapparaat is feilloos. Belangrijker is hoe wordt omgegaan met gemaakte fouten. In dit geval is snel gehandeld. Dat is géén “wo set en, sondro actie-mentaliteit”, maar het tegendeel daarvan.

Dat Sergio Akiemboto “meer dan bruto SRD 130.000” zal verdienen als chefstaf wordt gepresenteerd als een misdaad, terwijl verantwoordelijkheden als deze worden gewaardeerd op basis van wat reeds is vastgesteld. Als de samenleving recht heeft op duidelijkheid, dan is het aan opinieschrijvers om eisen te baseren op feiten, niet op geruchten.
Bovendien: topfunctionarissen dragen grote verantwoordelijkheid. Dat zulke posities gepaard gaan met een marktconforme beloning is geen schande, maar realiteit. Of wil men dat de overheid enkel middelmatigheid aantrekt?

Naipal klaagt over het “ontheffen” van topambtenaren en suggereert politieke zuivering. Dat is een vertekend beeld. In elk land, onder elk kabinet, vinden bij beleidswijzigingen verschuivingen plaats in de top van het ambtelijk apparaat. “Gewijzigde beleidsinzichten” is een legitieme reden, zeker wanneer het gaat om sleutelposities binnen cruciale instellingen. Als er aantoonbaar sprake is van willekeur of misbruik van macht, dan is het zaak dit aan te tonen met bewijslast. Anders blijft het steken in verdachtmaking. Ook in het geval van oud-korpschef Bryan Isaacs zijn er geen inhoudelijke gronden bekend die de suggestie van politieke afrekening staven.

De kritiek op NDP-fractieleider Rabin Parmessar tijdens een DNA-vergadering is hypocriet zolang de context wordt genegeerd. Politiek debat is geen salonsfeer. Het is scherp, gepassioneerd en soms hard. Het is gemakkelijk om één fragment uit te vergroten, terwijl soortgelijke gedragingen van andere politieke leiders stilzwijgend worden genegeerd.
Als we werkelijk willen praten over ethiek, dan moeten we ook ethisch communiceren. Opinies zoals die van Idris Naipal die bewust framen, verdraaien en insinueren, zijn zelf het tegendeel van het ethische ideaal waar hij zogenaamd voor pleit.

“Wo kenki a systeem” betekent niet dat alles van de ene dag op de andere perfect verloopt. Het betekent: het systeem openbreken, hervormen, fouten erkennen en verbeteren. Precies dat gebeurt nu, onder zware druk, met grote weerstand.
Maar vooruitgang vergt inspanning, geen cynisme. Wie elke fout misbruikt om het hele proces in diskrediet te brengen, draagt niet bij aan transparantie, maar saboteert vertrouwen. En vertrouwen is de eerste bouwsteen van het nieuwe systeem dat we met z’n allen willen kennen.

Sergio F.D. Akiemboto

Deze discussie beëindigt Starnieuws