Column: Zero tolerance

Aan mensen die beroofd zijn of in hun huis gekneveld zijn geworden zeggen de politiestatistieken helaas niet zoveel. Mensen willen veilig zijn in hun huis. Zij willen hun sieraden vrij kunnen aandoen, waar en wanneer ze willen, zonder dat berovingen aan de orde van de dag zijn. Zij zouden daarbij blindelings mogen rekenen op de politie, die ook uit hun belastinggelden betaald wordt.

De aankondiging van een 'zero tolerance' campagne wekt bij de burgers de indruk dat iets mis is in het beschermen van de bonafide burger. Wat is een zero tolerance campagne? Volgens google zou dat moeten zijn: ”… een campagne waarbij geen enkele overtreding van een regel of wet wordt toegestaan.” Is het dan niet juist te concluderen dat indien we het tot onze gewoonte hadden gemaakt om “ … geen enkele regel of wet te overtreden” wij nu helemaal geen zero tolerance campagne nodig hadden?

Enkele jaren geleden werd met veel bravoure het 'Safe City project' geïntroduceerd. Dit project zou vooral een preventieve werking hebben. Velen dachten dat vanaf enkele schermen de politie preventief met een groot deel van de criminelen zou kunnen afrekenen. Alle straten, hoeken en gaten in Paramaribo zouden permanent van cameratoezicht voorzien zijn, terwijl later dat ook het geval zou zijn in de rest van het land. Indien de politie criminelen preventief in kaart kon brengen was het in de kraag vatten toch niet zo een hels karwei, werd gedacht. Aangezien burgers de indruk hebben dat de criminaliteit enorm is toegenomen en ook nog verruwd is, heerst bij menig burger grote teleurstelling over de aanpak van de politie.

Ik kan mij er iets bij voorstellen indien de politie het niet graag heeft dat er te vaak over de camera’s gesproken wordt, maar laat het volk tenminste via maandelijkse of tweemaandelijkse berichten weten dat de criminaliteitscijfers omlaaggaan. Een zogenaamde criminaliteitsreducering. Laat merken dat die camera’s een toegevoegde waarde hebben. Soms helpt het al als men weet dat er gewerkt wordt en men positieve resultaten heeft.

En toen werd ook nog een nieuwe leiding geïnstalleerd bij de politie met Bryan Isaacs als de nieuwe korpschef. De benoeming van de nieuwe frisse zoon van Hermandad schenkt hoop aan velen. Niet iedereen was op één lijn. Maar de wijze waarop de voorzitter van de politiebond, de heer Atompai van die gelegenheid gebruik maakte om zijn gal te spuwen op de regering en met name op de minister van Justitie wekte wel verbazing. Hoe ontevreden hij ook mag zijn over de door hem ervaren – al dan niet vermeende - achterstelling van de politie, moet hij op deze wijze zijn ontevredenheid laten blijken? 

En mag iemand die zoveel verantwoordelijkheid draagt tegen de burgers zeggen – nota bene – in een tijd waarin de overheid een zero tolerance campagne uitvoert - dat de Staat hen niet kan beschermen en dat zij dus zichzelf moeten beschermen? Is dit geen olie op het vuur gooien. De voorzitter is zich er kennelijk onvoldoende van bewust dat wij met onze denkbeelden, onze handelingen en onze woorden elke dag bezig zijn vorm te geven aan de toekomst van ons land. Willen wij een land waarin we constant andere kleineren en uitschelden?

De Fransen hebben de wereld ontelbare jaren geleerd: “C’est la ton qui fait la musique” (De toon zet de muziek), terwijl onze ouderen het Sranan verrijkt hebben met de odo: “Ala nyan bun fu nyan, ma ala taki no bun fu taki.” (Je kan van alles eten, maar niet van alles (publiekelijk) zeggen.) Dit zou vooral moeten gelden in een gedisciplineerd korps. Overigens zeggen uitspraken over anderen soms meer over u dan over de andere.

En dan was er zoveel stampij om het besluit van de korpsleiding om de gehele inlichtingendienst te vervangen. Ik denk dat de Israëlische premier Netanyahu jaloers deze mededeling uit Suriname zou hebben ontvangen, indien hij deze ontvangen heeft. Had hij dat maar enkele weken voor 7 oktober 2023 gedaan dan zou het wereldnieuws nu niet gedomineerd worden door de oorlog tussen Israël en het Palestijnse volk. Was de inval van Hamas in Israël op 7 oktober 2023 niet het gevolg van het falen van Israëls inlichtingendienst?

Wij kunnen maar hopen dat de regering de nodige middelen verstrekt aan de nieuwe politieleiding zodat de nationale veiligheid optimaal gegarandeerd kan worden. Nationale ontwikkeling blijft een wassen neus zonder nationale veiligheid.