Het is het Platform Gerechtigheid Palestina gelukt om een paar honderd mensen op de been e brengen voor de vredesloop. (Foto's: René Gompers)
Tijdens de loop is met leuzen de aandacht gevraagd voor het bloedvergieten dat plaatsvindt van burgers.
In een petitie aan de Assembleevoorzitter zijn eisen gesteld aan de regering. Deze dienen te worden gehonoreerd.
Oorlogsmisdaden moeten krachten worden veroordeeld, eist het platform.



De Palestijnse gemeenschap in Suriname, moslimorganisaties en sympathisanten hebben vrijdag door Paramaribo Centrum een Vredesloop voor Palestina gehouden.  "Families gaan dood," geeft  Evert Dinmahomed, trekker van het evenement aan. "Het is niet niks om te zien dat wanneer iemand teruggaat naar zijn woning en daar een been van zijn zoon moet oprapen, daar een arm van zijn dochter en daar het hoofd van zijn vrouw. Dit zijn geen verhaaltjes, het zijn dingen die gebeuren." In een petitie zijn tal van eisen gesteld aan de regering, zoals het veroordelen van de oorlogsmisdaden tegen de Palestijnen.

Honderden personen hebben deelgenomen aan de loop die begonnen is op het Vaillantsplein. "Free, free Palestine. From the river to the sea, Palestine will be free!" galmde het door de straten. "Stop killing my babies, Stop bombing Gaza, Stop genocide," prijkte op de protestbordjes. Onder de deelnemers bevonden zich ook politieke toppers zoals minister Bronto somohardjo, Assembleeleden Ann Sadi, Stephan Tsang en Amzad Abdoel (lid van de Staatsraad).

Dinmahomed is onder de indruk van de opkomst: "We zijn er trots op dat we de Surinaamse gemeenschap zo hebben kunnen bewegen. Dat ze daadwerkelijk naar buiten zijn gekomen om te ondersteunen. En het allerbelangrijkste wat ik moet noemen is dat alle verschillende (moslim)organisaties in Suriname vandaag vertegenwoordigd waren. De organisaties die soms niet allemaal één kant opkijken, ze waren allemaal vertegenwoordigd. Heel bijzonder. Als één lichaam zijn we naar buitengekomen om dit ene punt: het stoppen van het geweld in Gaza en de Westelijke Jordaanoever."




De loop is geëindigd bij De Nationale Assemblee. Daar is een petitie voorgelezen en overhandigd aan Assembleevoorzitter Marinus Bee. Hem is ook een vlag door een Surinaamse Palestijn overhandigd. Een kleine groep is in 1948 naar Suriname gevlucht toen de Staat Israël werd gesticht. De groep is niet erg groot, ruim 200 personen geven de mensen aan. Ze hebben nog familieleden in Gaza. Er is ook nog contact. De mensen liggen wakker over wat hun families doormaken. Niet allemaal overleven de situatie. Na de indiening van de petitie zijn er twee witte duiven losgelaten.

Van de regering wordt geëist: 
1. Aan de Palestijnse ambassadeur zo spoedig mogelijk agrément verlenen. 
2. Omdat de Republiek Suriname de natie Palestina heeft erkend, de vlag van Palestina ook wordt gehesen op het Vlaggenplein. 
3. De oorlogsmisdaden die nu plaatsvinden in Palestina worden veroordeeld door de regering van Suriname en zij haar standpunt formeel doorgeeft aan de OIC.  
4. Suriname Resolutie 242 van de VN Veiligheidsraad, om te komen tot een tweestatenoplossing, volledig ondersteunt.
5. Suriname, als volwaardig lid van de OIC zich committeert aan de standpunten van de OIC met betrekking tot de Israël-Palestina kwestie. 
6. Met betrekking tot het voorgaande, het standpunt van Suriname niet afwijkt van het huidige standpunt van de Caricom. 7. De regering van Suriname via diplomatieke weg Israël aanmaant om onmiddellijk over te gaan tot een staakt-het-vuren en het ongeconditioneerd toelaten van humanitaire hulp voor de Palestijnse bevolking.