"We hebben geen idee hoe dit heeft kunnen gebeuren." Dat is de reactie die Israëlische functionarissen geven als BBC-correspondent Frank Gardner hen vraagt hoe de Israëlische inlichtingendienst, met al haar enorme middelen, deze aanval niet zag aankomen.

Tientallen gewapende Palestijnse schutters slaagden erin de zwaar versterkte grens tussen Israël en de Gazastrook over te steken, terwijl duizenden raketten vanuit Gaza op Israël werden afgevuurd.

Met de gezamenlijke inspanningen van Shin Bet, de Israëlische binnenlandse inlichtingendienst, de Mossad, haar externe spionagedienst en alle middelen van het Israëlische leger, is het verbazingwekkend dat niemand dit heeft zien aankomen.

Of als ze dat wel deden, hebben ze er niet naar gehandeld.

Israël heeft misschien wel de meest uitgebreide en goed gefinancierde inlichtingendiensten in het Midden-Oosten. Het beschikt over informanten en agenten binnen Palestijnse militante groeperingen, maar ook in Libanon, Syrië en elders.

In het verleden heeft zij nauwkeurig getimede moorden gepleegd op militante leiders, waarbij zij al hun bewegingen tot in de puntjes kende.

Soms zijn deze uitgevoerd met drone-aanvallen, nadat agenten een GPS-tracker op de auto van een individu hebben geplaatst; soms is er in het verleden zelfs gebruik gemaakt van exploderende mobiele telefoons.

Op de grond, langs het gespannen grenshek tussen Gaza en Israël, bevinden zich camera's, grondbewegingssensoren en zijn er regelmatige legerpatrouilles.

Het met prikkeldraad bedekte hekwerk zou een 'slimme barrière' zijn geweest om precies het soort infiltratie te voorkomen dat bij deze aanval heeft plaatsgevonden.

Toch baanden de militanten van Hamas zich er eenvoudigweg een weg doorheen, sneden gaten in de draad of kwamen Israël binnen vanaf de zee en per paraglider.

Het voorbereiden en uitvoeren van een dergelijke gecoördineerde, complexe aanval, waarbij duizenden raketten moeten worden opgeslagen en afgevuurd, vlak onder de neus van de Israëli's, moet van Hamas een buitengewoon niveau van operationele veiligheid hebben gekost.

Het is niet verrassend dat de Israëlische media dringende vragen hebben gesteld aan de militaire en politieke leiders van hun land over hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren, op de vijftigste verjaardag van een nieuwe verrassingsaanval door de vijanden van Israël destijds: de Jom Kipoeroorlog van oktober 1973.

Israëlische functionarissen vertellen dat er een groot onderzoek is begonnen en dat de vragen "jarenlang zullen voortduren".

De Israëlische autoriteiten zijn verrast door de grote aanval van de Hamas vanuit de Gaza-strook. (Foto: Reuters)

Maar op dit moment heeft Israël dringender prioriteiten. Het moet de infiltratie aan zijn zuidelijke grenzen indammen en onderdrukken, en de Hamas-militanten verwijderen die de controle hebben overgenomen over verschillende gemeenschappen aan de Israëlische kant van het grenshek.

Het land zal de kwestie van zijn eigen burgers die gevangen zijn genomen, moeten aanpakken, hetzij via een gewapende reddingsmissie, hetzij door middel van onderhandelingen.

Het zal proberen de lanceerlocaties te elimineren voor al die raketten die op Israël worden afgevuurd, een bijna onmogelijke taak, aangezien ze vanaf bijna elke plek met weinig voorafgaande kennisgeving kunnen worden gelanceerd.

En misschien wel de grootste zorg voor Israël is: hoe kan het voorkomen dat anderen reageren op de oproep van Hamas om te bewapenen en hoe wordt voorkomen dat deze vuurzee zich naar de Westelijke Jordaanoever verspreidt en mogelijk zelfs de zwaarbewapende strijders van Hezbollah over de noordelijke grens met Libanon heen trekt?