Het artikel van John van Coblijn van 2 februari jl. behoeft geen commentaar, omdat dat juist is geformuleerd. De huidige leden van de regering schreeuwden toen vanuit de oppositiebanken van de daken dat de leden van de toenmalige regering overal aan het graaien waren. Nu zij aan de macht zijn, worden de corruptelingen van alle kanten in bescherming genomen. Slechts de arme broodjesdief die uit wanhoop en gedreven door de honger iets uit de winkels pakt, wordt gearresteerd en veroordeeld.

De politieke partijen zijn bezig met eigen belang en zijn vooral bang om bij de volgende verkiezing de macht en steun van donaties van de huidige corruptelingen te verliezen. Voor de vorm wordt incidenteel de rechterlijke macht ingeschakeld waar de zaken veelal worden geseponeerd. Door de slappe aanpak hebben de overvallers vrij spel in de samenleving. Minimaal een keer per week worden er grote sommen geld geroofd van hardwerkende ondernemers. Hoe kunnen de rovers weten dat zij met groot bedrag op pad zijn? Een verklikker mag hier niet uitgesloten worden. Doet het justitieel apparaat hier indringend onderzoek naar? De slachtoffers en het volk horen verder niks over het resultaat.

De regering moet een voorbeeld nemen van het buitenland waar corruptie hard wordt afgerekend. Er is in Nederland in een lopende zaak uit de jaren 2017 tot 2019 de Haagse bestuurders Rachard de Mos, zijn partijgenoot Rachid Guernaoui, en de ondernemers Atilla Akyol, Ernst Akyol, de Vastgoedondernemers Edwin Jansen en Dennis Buis een strafeis van het OM te horen gekregen variërend van 11 maanden tot 22 maanden celstraf met voor enkelingen een voorwaardelijke straf en boete (al deze namen zijn in het Algemeen Dagblad van 2 februari 2023 gepubliceerd). Ook hebben leden van de politiek, vier jaren politieke beroepsverbod opgelegd gekregen. Het gaat in deze om bevoordelen van vrienden en familie.

Dit is pas recht uitspreken tegen de corruptiebestrijding. De Surinaamse politiek (de regering en de Assemblee) belijden de politiek van dekmantel der liefde tegen hun vrienden en familie. Op deze manier zal de Surinaamse economie nooit hersteld worden, maar totaal worden vernietigd. Je kan stellen dat geen enkele Surinaamse politicus beter is dan de andere. Ook zijn de rechterlijke macht (rechtsprekende) en de controlerende macht (DNA) ondergeschikt aan de uitvoerende macht (de regering). Allemaal zijn één pot nat.

Sewdath Soekhoe