Life begins at 40 maar we zijn op 25 november zeven jaar verder. Tot nu toe heeft het volk vooral de magere jaren meegemaakt. Hoe hoopvol wij ook gestemd mogen zijn, maar de zeven vette jaren zijn nog niet in zicht. Het land zit nog aan het begin van de donkere tunnel. Aan de vooravond van de Srefidensi-viering is Suriname gedompeld in armoede en ellende. Onder deze omstandigheden is het een haast onmogelijke opgave om het nationalistisch gevoel aan te wakkeren, ook al moet het land niet worden vereenzelvigd met politici.

Het nationalistisch gevoel zou beter aangewakkerd worden als Suriname een ferm standpunt had ingenomen tegen Guyana. Als de beheersdaden die plaatsvinden te Tigri met de scherpte van de tanden van het roofdier waren afgekeurd. Als er geen brug wordt gebouwd, terwijl er geen orde op zaken is gekomen en Guyana er alleen maar beter van wordt. Als de Guyanezen geen visvergunningen was beloofd, terwijl er al overbevissing plaatsvindt en Surinames integriteit dagelijks wordt geschonden.

Bij 47 jaar onafhankelijkheid is het goed wanneer wij voor eens en altijd ons ontdoen van koloniale gebruiken en kopieergedrag. Vooral in de top van het land moeten ze leren om minder te feesten en zich sober te gedragen. Terwijl er a la dol, zelfs in het paleis, ordinair gefeest wordt, hebben mensen niet eens te eten. Hoeveel mensen sterven in ziekenhuizen, omdat er geen geld is voor medicamenten en ziekenhuismateriaal. Voor feesten en dure tenten opzetten om te feesten, zijn er genoeg middelen.

De spiegel bij 47 jaar onafhankelijkheid laat zien dat overwegend politici, hun familie, sponsors die bij elke regering hun jassen verwisselen en vrienden, er beter voor staan. Velen zijn gezegend met lappen grond, jobs en andere privileges. Met het volk is het alleen maar bergafwaarts gegaan. Mensen die hard gewerkt hebben, zien hun pensioen ontwaarden met honderden procenten. Met hun ziektekostenverzekering kunnen ze steeds minder verzorging krijgen. De middenklasse is met een paar klappen weggevaagd.

Terwijl de magen van velen knorren, onder wie kinderen die zonder te eten naar school gaan of droog brood meekrijgen, is er SRD 2.4 miljoen uitgetrokken om vrijdag te feesten. Veel van dit geld gaat naar eten, drinken, vervoer en beltegoed. Terwijl aan de ene kant aan het volk gevraagd wordt om offers te brengen, leeft een deel met de schaarse staatsmiddelen in weelde. Er wordt alle tijd genomen om koersproblemen, de erbarmelijke situatie in de gezondheidszorg en de vele andere problemen op te lossen. Een sobere viering van 47 jaar Srefidensi zou beter weerspiegelen hoe de nationale vlag erbij hangt. Er is geen enkele reden tot feestvieren.

Nita Ramcharan