Onnodig te zeggen dat alle hulp welkom is voor Suriname. Mits het zuiver is en er geen verdenking op rust zoals bij de Italiaanse miljarden bijvoorbeeld. Op zoek gaan naar steun is een goede zaak en slim in de Surinaamse situatie. Maar waarom lukt het deze regering niet om daadwerkelijke en bestendige resultaten te behalen uit de contacten en bezoeken? Dat komt doordat de regering totaal onvoorbereid de gesprekken aan gaat. Wat is zo onvoorbereid en hoe weten wij dat, hoor ik iedereen denken.

Wat is het onvoorbereide?
Bij alle contacten vraagt de president of de Bibis minister hulp en steun zonder specifiek aan te geven (i) waarvoor de regering steun zoekt en (ii) hoe die steun eruit zou kunnen zien en (iii) wat ermee bereikt zou worden. Het lijkt daarom bijna altijd op iemand die uit wanhoop en in paniek op de bedeltocht is. Dat levert Suriname een slecht imago en de andere partij neemt jou ook niet serieus. Je bent dan een 13 in een dozijn partij die om hulp vraagt.

De president praat steevast in al zijn toespraken over de gouden mogelijkheden in Suriname waarvoor mensen bijna moeten smeken om in Suriname te mogen investeren. Deze houding en aanpak alleen al illustreert dat hij geen realiteitszin heeft en totaal geen benul heeft hoe investment trajecten in het algemeen eruit zien. Er zijn 1001 mogelijkheden op de aarde voor investors, dus alleen maar van achter een katheder een praatje pot verhaal doen, maakt niemand warm.

Hoe ziet het voorbereide er dan wel uit?
Business- en wel serieus business hè, niet het openen van een winkel of importeren van goederen – aantrekken is een vak, een kunst waar er gerenommeerde professionals hun werk van hebben gemaakt.
Het begint met het hebben van een ontwikkelingsvisie voor Suriname: welke sectoren willen we ontwikkelen en wat is de ambitie daarin en dat vertalen in tastbare – SMART- doelen met projecten die zullen bijdragen om de doelen en ambitie te realiseren en daarvan afgeleid een investeringsbehoefte bepalen. En dan maak je een longlist van bronnen waar en bij wie je de investeringsbehoefte kan zoeken. En dat is dan jouw looplijst. Je maakt dan een strategie hoe je partijen op de looplijst met precisie binnen hengelt. Kortom voorbereid zijn leidt ertoe dat je (a) een plan, (b) een looplijst, (c) een hengelstrategie hebt.

Dit is wat wij gemist hebben bij de bezoeken van de president aan Nederland, Dubai, Guyana, Caricom, Belize, Barbados en USA. Ook hebben we het gemist bij de bezoeken aan Suriname van USA (Pompeo), Nederland (Rutte) en Caricom leiders. Ook gemist bij de vele reizen van Bibis-minister.

Hoe weten wij dat ze niet voorbereid zijn
En dat we de voorbereiding gemist hebben blijkt uit het feit dat de regering nergens melding maakt van hoe zij dit serieus aanpakken en dat er ook geen resultaten te zien zijn. Nog los van het vermoeden dat er geen goede voorbereiding is. Want als de regering van elk koffiedronk een foto plaatst met ondertitels als “het buitenland ziet Suriname nu zitten of Suriname uit isolatie” etc en melding maakt van elke doos verbandtrommel die gedoneerd wordt dan zou je toch overtuigd moeten zijn dat als ze samenwerking op grote concrete projecten zouden hebben, dat ze dat zeker zouden melden?

Een goed bewijs is het gesprek met Justin Trudeau van Canada, waar Santokhi hem vraagt voor hulp. Wat voor hulp? Waarvoor? Het lijkt alsof men Trudeau in het voorbij gaan tegenkwam, op de foto ging en bij het doorlopen aan hem vraagt “eh yep me yere”. Trudeau krijgt de hele dag vragen van zoveel landen, op die manier ben je een 13 in een dozijn verzoek aan hem.

Doe het voortaan ajb anders. Mijn advies aan de regering is om goede professionals te betrekken voor een goede ontwikkelingsvisie voor het land en daaruit afgeleid projecten en investeringsbehoefte en looplijsten en hengelstrategieën. Zoek mensen die een wereldoriëntatie hebben. Anders blijven de ideeën slechts dromen.
Lees ook dit ingezonden artikel. 

Hikmat Mahawat Khan

Noot: voor de critici, nee ik ben niet beschikbaar of ik hengel niet naar een rol.