Wetgeving is een complexe aangelegenheid, niet eenvoudig, en behoort met de grootste zorgvuldigheid tot stand te komen. Het recente proces in De Nationale Assemble (DNA), terzake de behandeling en aanname van de ‘Wet verdere ordening van Valuta Transacties en het Valuta Verkeer’, 21 Maart 2020, geeft wederom blijk dat men politiek en wets-technisch juridische regelgeving  niet van elkaar kan scheiden, en zich eerder verleidt door politiek opportunisme. Een onvoorbereide en overhaastige wetgeving, treft onder geen omstandigheid zijn doel, en men is vaak onbewust over de  sociale, economische en politieke gevolgen. Het is ontwrichtend voor een goed bestuur, ondermijnt het vertrouwen dat burgers en delen in de samenleving en in de democratie hebben, en bovenal, catastrofaal voor een rechtsstaat.

Zoals bekend, werd de wet in kwestie bij verrassing en zoals thans blijkt met een politiek spelletje van vluchtige en onverwachte agenda wijziging in DNA  doorgevoerd. De wet werd gepasseerd met een  politieke instemming van 26 leden, een gewone meerderheid dus, terwijl de rest van DNA-leden uit protest wegbleef. De aanname van de wet werd desalniettemin doorgevoerd. Inmiddels zoals verwacht, hebben grote delen in de samenleving hun misnoegen geuit, en uit alle relevante hoeken is er protest  getekend bij de president om deze wet niet af te kondigen.

Naar mij lijkt, is het de verantwoordelijkheid van DNA om een wetsproduct zo goed mogelijk, beantwoordend aan zijn doel, in elkaar te zetten, met inspraak van alle maatschappelijke en functionele groepen als een bottomline. Het staatshoofd zou DNA op zijn vingers moeten tikken, en zelfs weigeren om maatschappelijk contentieuze wetsproducten op zijn tafel te krijgen, hoe goed deze ook bedoeld zijn, door zijn eigen fractie. Dit zou zeker het geval moeten zijn, als blijkt dat het wetsproduct inputs van belangrijke actoren uit de samenleving mist, zoals thans het geval lijkt te zijn, dat processen niet goed zijn gevolgd, en dat de wetgeving zijn doel mist.

De democratie verlangt van het staatshoofd dat het uitvoerend orgaan, naar DNA toe zijn eigen verantwoordelijkheid op zich neemt en  daarbij de wetgever controleert, op een juiste voorbereiding van wetten en acht slaat op de gevoelens en aspiraties van het volk, van grote maatschappelijke groeperingen, en van relevante actoren. Dit is het hele principe van ‘checks and balances’ tussen de wetgevende en uitvoerende in het wetgevingsproces. Een kwalitatief juiste wetgeving is geen kwestie van oppositie of coalitie, mag ook niet onderbouwd zijn op politieke motieven, doch in principe ingegeven door het algemene- en staatsbelang. Het volk moet ermee gediend zijn! Een dergelijke terugwerping door het staatshoofd, zou  DNA moeten afstraffen met zwakke wetgeving, maar ook een belangrijke bijdrage zijn aan de democratie, en dat DNA als wetgever aan kwaliteitswetgeving behoort te doen.

Met het recente wetsproduct, schijnt de wetgever het gemikt te hebben op de cambiohouders. Dat is over duidelijk te lezen in het wetsproduct. Echter, het is niet de taak van  de wetgever om cambiohouders af te straffen middels punitieve en selectieve wetgeving. Het doel van de wetgever is om (sociaal-, economische/financiële en  maatschappelijke) processen in juiste banen te leiden en middels wetgeving ordening in de samenleving te brengen, daarbij het algemeen belang als het hoogste motief. Wetgeving als de onderhavige  draagt zelfs risico’s van een discriminatoire aard te zijn, en zoals eerder door anderen aangehaald, werkt averechts in het financieel, maatschappelijk  en economisch verkeer in plaats van de door DNA beoogde financiële ordening en economische stabiliteit te brengen. Gezien de overhaastige wijze waarop deze wet tot stand is gekomen, en de daarbij gevolgde onderliggende technisch-juridische zeer zwakke processen, is het onvermijdelijk, dat deze wetgeving zijn beoogde doel zal missen en is een verdere chaos op de financieel- en economische markten onontkoombaar. 

Mr. Drs. Sardhanand Panchoe