Nederland mag dan binnen een week forse tegenwind krijgen, aan de andere kant van de oceaan stormt het pas echt. Al geven ze de orkanen hier sinds kort ook een naam - wéér iets dat die Europeanen klakkeloos hebben geïmporteerd -, dit natuurgeweld verbleekt bij wat er in Paramaribo aan de hand is. Op afstand leest Starnieuws deze weken als een razend spannend feuilleton. 

Het gedonder begon met een spectaculair hoofdstuk in die slepende rechtszaak. Kort daarna kwam er een tsunami met een buitengaatse olievondst. Vervolgens barstte een sibibusi los boven de bankwereld. En regende het plotsklaps aardappelen en uien. 

Zodra de Surinaamse financiën ter sprake komen, gaan mijn gedachten uit naar mijn oude buurman. Iets na de eeuwwisseling woonde hij tegenover ons in een rustig, doodlopend straatje op Uitvlugt. Ik zie hem zo weer voor me. Een witgrijze, haast lichtgevende baard, pretoogjes en een stem die eigenlijk niet bij zijn uiterlijk paste. Iets te hoog, zeker zodra hij uitbundig begon te schateren. Terwijl het werkelijk een gewichtig persoon was, onze buurman. 

Een wijze man ook. Zo was hij verantwoordelijk voor de Operatie Nullen Schrappen op 1 januari 2004. Van de ene op de andere dag hoefde je bij het stoplicht niet langer een briefje van duizend gulden neer te leggen voor de Ware Tijd maar was een enkel muntje genoeg. Ik herinner mij dat hij destijds, in een gesprekje aan de poort, gniffelend opmerkte dat het hem bepaald geen gek idee leek om dezelfde Operatie voor de aardigheid ook eens op de leden van het parlement uit te voeren.

Ook introduceerde hij een wet op grond waarvan financieel wanbeleid bankdirecteuren in het vervolg op zware gevangenisstraffen zou komen te staan. Daarnaast vroegen zowel de president als de minister van Financiën hem steevast advies vóór leningen of transacties werden afgesloten waarbij de toekomst van het land in het geding was. Zo’n man was het. Een grote zoon van Suriname.

Toen de verkiezingen van 2010 in aantocht waren, sprak ik hem voor het laatst. Hij bevestigde dat hij daarna een punt achter zijn loopbaan ging zetten. Eindelijk zou hij tijd nemen voor zijn familie. Een paar maanden later kreeg Suriname een nieuwe president bij wie de buurman na diens inauguratie officieel zijn functie zou overdragen. Nog geen week later overleed hij aan een hartstilstand. 

In tien jaar tijd kan veel gebeuren. Het ene moment kan ik de buurman missen en weet ik zeker dat ik niet de enige ben. Het volgende moment ben ik gerustgesteld dat hij geen weet heeft van de storm die zijn land teistert.

Diederik Samwel