Elk regenseizoen is het weer raak. Regeringen komen en regeringen gaan, maar de burger heeft elk jaar opnieuw te kampen met wateroverlast. Het ene jaar is het erger dan het andere, maar het probleem blijft bestaan. Van ministers die burgers wilden straffen voor in het verleden gemaakte keuzes tot ministers die aangeven dat zij hun best doen, maar dat er geen geld is. Intussen blijft de burger met de gevolgen zitten.

In Suriname hebben wij geen wijken waar uitsluitend leden of aanhangers van één bepaalde politieke partij wonen. Wateroverlast treft ons allemaal, ongeacht welke politieke partij men aanhangt. Wie denkt dat het probleem slechts inhoudt dat mensen door het water moeten waden om hun huis te kunnen verlaten, vergist zich ernstig. Elk jaar opnieuw zijn er mensen die door het water verwoeste apparaten moeten vervangen of reparaties moeten uitvoeren die niet nodig waren geweest als er geen wateroverlast was geweest. Dan hebben wij het nog niet eens over de gezondheidsrisico's.

Dit brengt onnodige extra stress met zich mee voor mensen die vaak al een stressvol bestaan leiden. Als je vervolgens de vergaderingen van De Nationale Assemblée volgt, word je daar niet hoopvoller van. Er wordt vooral naar elkaar gewezen. De vraag is: wanneer gaan DNA-leden, zowel van de oppositie als van de coalitie, samenwerken om dit steeds terugkerende probleem, dat alle Surinamers treft, op te lossen?

Zoals gezegd: in elke ondergelopen straat wonen aanhangers van vrijwel alle politieke partijen. Dat zou reden genoeg moeten zijn om gezamenlijk aan een oplossing te werken. Bij deze wil ik de DNA-leden vragen om van de regering te eisen. Nee, ik laat het woord 'eisen' liever achterwege. Een eis is immers verbonden aan dwang, en om het leven van de burger te verbeteren zou geen dwang nodig moeten zijn. Als regering en volksvertegenwoordigers zou je dit juist graag samen moeten willen doen.

Daarom wil ik alle DNA-leden verzoeken om samen met de regering op te trekken bij het opstellen van een meerjarenontwateringsplan. Feit is dat de wateroverlast niet binnen één regeertermijn zal worden opgelost. Juist daarom heeft de samenleving behoefte aan continuïteit van beleid.

Het is van groot belang dat zowel oppositie als coalitie overeenstemming bereikt over een structureel plan van aanpak. Daarnaast zou wettelijk moeten worden vastgelegd dat jaarlijks een vast percentage van de begroting wordt gealloceerd voor de uitvoering van dit meerjarenontwateringsplan. Op die manier kan niet iedere toevallige coalitie of regering bepalen dat er geen middelen worden vrijgemaakt voor de structurele aanpak van wateroverlast.

Nee, met zo'n plan is de burger niet van maandag op dinsdag geholpen. Het zal nog jaren duren. Maar wat de burger dan wél weet, is dat er eindelijk structureel wordt gewerkt aan een oplossing en dat er op een dag een einde aan komt.

Wateroverlast is een direct gevolg van klimaatverandering, met als verergerende factor in Suriname decennialang achterstallig onderhoud aan onder andere waterwegen, het plaatsen van veel te kleine duikers en het lukraak dempen van belangrijke kanalen, zoals de Drambrandersgracht. Zonder structurele en duurzame maatregelen zal de wateroverlast in Suriname in de toekomst alleen maar toenemen. Ziedaar het directe gevolg van de gevaarlijke combinatie van klimaatverandering en menselijke en bestuurlijke factoren die elkaar versterken.

Bij deze doe ik daarom een dringend verzoek aan zowel coalitie als oppositie om dezelfde eensgezindheid tentoon te spreiden als toen hun vergoedingen moesten worden verhoogd. Toon diezelfde eensgezindheid nu ook bij dit levensgrote maatschappelijke probleem. Pak het gezamenlijk aan en leg het structureel vast.

In Nederland heeft de bouw van de Deltawerken ongeveer 43 jaar geduurd. Achttien kabinetten hebben het project overzien, van Drees II tot Kok I. Toch is het werk doorgegaan, omdat het werd gezien als een zaak van nationaal belang.

Ik daag de regeerders in Suriname uit om alle emoties, politieke vijandigheid en onderlinge hostiliteit opzij te zetten en te tonen dat zij in staat zijn dit jaarlijks terugkerende probleem gezamenlijk aan te pakken.

Wateroverlast is geen coalitieprobleem en geen oppositieprobleem. Het is een nationaal probleem. En nationale problemen vragen om nationale oplossingen.

Steven Dijksteel