De mensen in de onderste lagen van de samenleving, de arbeidersklasse, moeten nu leven onder verbeterde arbeidsomstandigheden. De arbeidersklasse moet een gelijke behandeling krijgen als die van de ambtenarij en de overige diensten van de overheid. Het kan niet langer zo zijn dat werkende mensen niet uitkomen met hun maandelijkse salaris. In een land mogen arbeiders niet de dupe worden van economische hervormingen. Alles waarvoor de regering zich inspant, moet ten goede komen aan de factor arbeid.

Zo moeten de salarissen van ambtenaren en werknemers worden verhoogd, want in een maatschappij als die van Suriname moet eenieder kunnen leven en niet slechts overleven. De regering moet met spoed nieuwe wetsvoorstellen indienen bij het parlement die arbeidsbelangen beschermen, verdedigen en behartigen. De mensen in de onderste lagen van de samenleving moeten van de regering een menswaardig bestaan krijgen. Het minimumuurloon moet worden herzien, herbeoordeeld en aangepast.

Suriname wacht eindeloos op de opbrengsten uit de olie- en gassector. De vraag die we nu moeten stellen is: wat kunnen we nu doen voor de bevolking? De regering moet met oplossingsmaatregelen en nieuwe modellen komen. Het land werkt nog steeds met verouderde wetten en systemen. We zullen als land progressieve leiders nodig hebben. Alles wat het land doet, moet de factor arbeid ten goede komen. Arbeiders moeten prioriteit nummer één zijn. Dan zullen wij hoogontwikkelde mensen hebben in alle sectoren. De factor arbeid vereist meer aandacht van de regering.

Wanneer we kijken naar de wijze waarop de regering Simons-Rusland omgaat met de vakbeweging in Suriname, dan kan worden gesteld dat de huidige regering geen vertrouwen wint van het volk. We worden dagelijks geconfronteerd met corruptieve zaken. Je vraagt je af: hoe serieus gaat de regering om met de belangen van het volk? Het kiezersvolk van Suriname had beter verwacht, maar ziet in plaats daarvan dat de leefomstandigheden verslechteren. Wanneer de arbeidersklasse onvoldoende wordt gehoord en haar belangen niet worden behartigd door de regering, creëert zij een grote chaos: sociale onrust.

De regering moet één ding niet vergeten: de economie draait op de inzet van arbeiders, maar deze groep wordt genegeerd bij beleidsbeslissingen. Hier en daar brandjes blussen zorgt niet voor structurele oplossingen. De regering moet een concreet sociaal-economisch plan ontwikkelen voor het volk en niet slechts ‘brandjes blussen’.

Livio Aminta