Nog precies één week. Dan is het 25 november en viert Suriname bigi yari. Een moment om stil te staan bij hoe ver we zijn gekomen - en vooral bij wat we hebben nagelaten.

Want veel van de problemen die ons vandaag teisteren, zijn niet alleen het gevolg van het koloniale verleden, maar van ons eigen politieke handelen. Decennialang hebben leiders gekozen voor verdeel- en heerspolitiek, korte termijn en partijbelang. Het volk werd klein gehouden, het land bestuurd zonder nationale koers.

Toch staat Suriname nog overeind. Ondanks het gekibbel, de crises en de teleurstellingen is de hoop nooit verdwenen. Dat komt omdat dit land sterker is dan zijn politiek, en omdat het volk telkens weer laat zien veerkrachtiger te zijn dan zijn leiders.

Nu staan we aan de vooravond van een nieuw tijdperk. De olie-industrie biedt enorme kansen, maar ook grote risico’s. Of dit onze doorbraak wordt, hangt af van één cruciale vraag: durven we het dit keer anders te doen?

Vijftig jaar onafhankelijkheid zonder duidelijke richting was genoeg. Suriname kan zich geen nieuwe periode van improvisatie veroorloven. Het is tijd voor een nationale ontwikkelingsagenda die verder reikt dan regeertermijnen en partijprogramma’s. Een wettelijke verankering die alleen met tweederde meerderheid kan worden aangepast, zodat toekomstige regeringen gedwongen worden de nationale koers te respecteren.

Ook het maatschappelijk middenveld moet zijn verantwoordelijkheid nemen: niet alleen reageren wanneer het misgaat, maar actief toezien op beleid en besteding van middelen. Vooral de inkomsten uit de oliesector moeten transparant worden beheerd en aantoonbaar terechtkomen bij het volk - niet bij enkelen, en niet in consumptieve uitgaven.

Over één week is Suriname vijftig jaar onafhankelijk. Laten we bij dit jubileum niet volstaan met vlaggen en speeches. Het moet een wake­-upcall zijn. Een moment waarop we als samenleving besluiten dat de volgende vijftig jaar anders moeten worden dan de afgelopen vijftig.

Suriname is niet verloren.
Het heeft alleen nog geen vaste koers.
Die moeten wij nu, samen, durven bepalen.
Suriname hoeft niet gered te worden; het hoeft alleen geleid te worden door zijn beste zelf. 
De toekomst ligt niet in handen van politici, maar in die van een volk dat eindelijk besluit het stuur zelf vast te pakken.

Nita Ramcharan

En natuurlijk gaat Suriname naar WK! Het is nu de tijd.