De Nationale Assemblée (DNA) van Suriname is het hoogste wetgevende orgaan van het land en heeft een aantal belangrijke taken en bevoegdheden:

Wetgeving
• Het maken, wijzigen en intrekken van wetten.
• Het goedkeuren van de staatsbegroting en belastingwetten.

Controle op de regering
• Het toezicht houden op het beleid en de uitvoering van de regering.
• Het stellen van vragen aan ministers en het eisen van verantwoording.

Verdragen
• Goedkeuring van internationale verdragen
• Het ratificeren van verdragen en overeenkomsten met andere landen of internationale organisaties.

Benoemingen en afzettingen
• Het kiezen van de president en vicepresident.
• Het goedkeuren of verwerpen van benoemingen in belangrijke staatsfuncties.

Toezicht op de grondwet en democratie
• Het bewaken van de naleving van de Grondwet en de rechtsstaat.
• Het behandelen van zaken met betrekking tot mensenrechten en democratische waarden.

De Nationale Assemblée van Suriname speelt een cruciale rol in de wetgeving en het democratisch bestuur van het land en zorgt ervoor dat de regering op een democratische en transparante wijze functioneert.

Het parlement is verantwoordelijk voor het maken, wijzigen en goedkeuren van wetten die direct invloed hebben op het leven van burgers en de ontwikkeling van de samenleving. Gezien deze verantwoordelijkheid is het zorgwekkend dat er in de huidige samenstelling van kandidaten van enkele politieke partijen geen enkele jurist te vinden is, terwijl wetgeving een kernfunctie van het parlement is. Dit artikel werpt een kritische blik op de wijze waarop politieke partijen kandidaten selecteren en pleit voor een meer deskundige en gedifferentieerde samenstelling van de DNA.

Wetgevende taak DNA
Volgens de Surinaamse Grondwet (artikel 71) en internationale principes van parlementaire democratie heeft DNA de taak om wetten vast te stellen, het regeringsbeleid te controleren en fundamentele rechten te waarborgen. Dit vereist een diepgaande kennis van wetgeving, bestuursrecht en juridische beginselen. In veel landen bestaat het parlement uit een mix van juristen, economen, bestuurders en specialisten uit diverse sectoren. Dit zorgt ervoor dat wetgeving op een hoog niveau wordt ontwikkeld en getoetst.

Politieke kandidaatstelling
Het ontbreken van juristen in DNA weerspiegelt een breder probleem in de politieke cultuur van Suriname. Politieke partijen lijken bij het samenstellen van hun kandidatenlijsten meer waarde te hechten aan loyaliteit en populariteit dan aan expertise en competentie. Hierdoor ontstaat een situatie waarin wetten worden aangenomen zonder voldoende juridische toetsing, wat kan leiden tot inconsistenties, uitvoeringsproblemen en juridische uitdagingen.

Noodzaak gedifferentieerd DNA
Een effectieve wetgevende macht vereist een brede diversiteit aan competenties. Dit betekent niet dat alleen juristen gekandideerd moeten worden, maar dat er een bewuste mix moet zijn van:
• Juristen om wetten grondig te analyseren en juridisch solide kaders te scheppen.
• Economen om de financiële en economische gevolgen van wetgeving te beoordelen.
• Technische en wetenschappelijke experts om beleid op infrastructuur, milieu en technologie te onderbouwen.
• Ervaringsdeskundigen die de dagelijkse realiteit van burgers en specifieke sectoren begrijpen.

Wat kunnen burgers doen?
Burgers spelen een essentiële rol in het stimuleren van politieke partijen om beter na te denken over hun kandidatenprofiel. Enkele manieren waarop zij invloed kunnen uitoefenen:
• Bewust stemmen: Kiezers kunnen bewust stemmen op partijen die een divers en deskundig kandidatenprofiel presenteren.
• Publieke druk uitoefenen: Door opiniestukken, petities en debatten kunnen burgers het belang van deskundigheid in  DNA benadrukken.
• Actieve participatie: Door betrokkenheid bij politieke bewegingen, NGO’s en maatschappelijke initiatieven kunnen burgers invloed uitoefenen op partijprogramma’s en kandidaatselectie.
• Politieke educatie en bewustwording: Het bevorderen van politieke en juridische educatie kan bijdragen aan een geïnformeerde kiezersbasis die beter in staat is om kwalitatieve volksvertegenwoordigers te eisen.

Conclusie
Om de kwaliteit van wetgeving in Suriname te verbeteren, moeten politieke partijen kritisch nadenken over hun kandidatenprofiel. Er dient een evenwicht te worden gezocht tussen academische expertise en praktische ervaring, zodat DNA haar wetgevende en controlerende taken optimaal kan uitvoeren. Een hervorming in de selectiecriteria zou niet alleen de effectiviteit van het parlement verhogen, maar ook het vertrouwen van de bevolking in de politiek versterken.

Aanbeveling
Het zou verstandig zijn om wettelijke richtlijnen of interne partijregels op te stellen die ervoor zorgen dat bij de samenstelling van kandidatenlijsten een minimale mate van deskundigheid wordt gegarandeerd. Politieke partijen moeten verantwoordelijkheid nemen en erkennen dat capabele volksvertegenwoordigers essentieel zijn voor de ontwikkeling van een rechtsstaat en een goed functionerende democratie.

Chanderdath Nagessar, LLB