Vandaag viert Suriname zijn 48e staatskundige onafhankelijkheid. Daarmee feliciteert de Partij voor Recht en Ontwikkeling (PRO) van harte het Surinaamse volk. Deze viering van Srefidensi wordt echter extra overschaduwd door de vijftien goudzoekers, allen Srananmans, die om het leven zijn gekomen door de mijnramp afgelopen maandag. Bij deze condoleert de PRO de samenleving en in het bijzonder de nabestaanden.

Ja extra overschaduwd, gezien de zoveelste belabberde sociaal-economische en politieke situatie waarin ons land verkeerd. We kunnen niet streven naar staatskundige, politieke en maatschappelijke onafhankelijkheid en daarbij individuele economische armoede over het hoofd zien. Economische armoede belemmert het vermogen en de mogelijkheden van individuen om deel te kunnen nemen aan besluitvormingsprocessen of  hun stem te laten horen in de samenleving.

Ketenen van armoede
Een mens heeft het recht om vrij te zijn van externe druk bij het streven naar zelfbeschikking, dus onafhankelijkheid. Bij de huidige realiteit van economische armoede als natie, zien we dat deze vrijheid voor velen niet even toegankelijk is. Deze realiteit heerst er sinds ons koloniaal verleden. Maar sinds onze staatskundige onafhankelijkheid van 1975, zijn opeenvolgende regeringen en regimes niet erin geslaagd het Surinaamse volk te bevrijden van de ketenen van armoede. Het is bitter dit te moeten vaststellen.

Mensen zijn dan ook wanhopig op zoek naar eigen vormen om zich daarvan te bevrijden en te overleven. Onder meer de wantoestanden in onze grotendeels illegale kleinschalige goudsector zijn hiervan het dramatische resultaat. Goudwinning is vooral winstgevend voor een kleine economische en politieke elite. Dit gebeurt voornamelijk over de ruggen van Surinaamse jongemannen, die zelf niet de productiemiddelen hebben. De Surinaamse overheid faalt hen hierin te beschermen, waardoor zij totaal afhankelijk zijn en blijven van economische uitbuiting.

Groot obstakel
Behalve het veroorzaken van zulke wantoestanden en onrecht, vormt economische armoede een groot obstakel voor het actieve burgerschap van individuen op tal van maatschappelijke vlakken. Het gebrek aan financiële middelen beperkt de toegang tot fundamentele behoeften en de mogelijkheid om actief deel te nemen aan maatschappelijke en politieke processen. Die vereisen immers vaak de tijd en middelen die economisch kwetsbare individuen simpelweg niet kunnen missen.

Zo ook heeft economische armoede negatieve invloed op de toegang tot onderwijs en informatie. In een wereld waar kennis macht is, is het zonder de nodige informatie voor economisch benadeelden een uitdaging om deel te nemen aan politieke en maatschappelijke debatten. Onderwijs en educatieve kansen dragen aanzienlijk bij aan de mate waarin mensen zich bewust zijn van politieke kwesties en in staat zijn om weloverwogen beslissingen te nemen. Zoals stemmen op de juiste partij.

Vicieuze cirkel
Verder belemmert economische armoede de toegang tot sociale voorzieningen en gezondheidszorg. Een gebrek aan economische stabiliteit vertaalt zich vaak naar een gebrek aan sociale zekerheid, waardoor mensen in een vicieuze cirkel van afhankelijkheid worden gedwongen. Individuen die worstelen om de eindjes aan elkaar te knopen, worden afhankelijk van politieke beslissingen voor hun basisbehoeften. Dit is niet veranderd sinds onze staatskundige onafhankelijkheid 48 jaar geleden.

Optimale staatskundige onafhankelijkheid kan overigens pas worden bereikt, wanneer we als samenleving ook de economische belemmeringen, waarmee velen worden geconfronteerd, overwinnen en weghalen. Immers, een natie van verarmde burgers blijft aan de leiband van externe uitbuiting. Alleen door politieke, maatschappelijke en economische emancipatie kan in een jonge zoals de onze, werkelijk inclusieve onafhankelijkheid ontstaan, waarin niemand wordt achtergelaten in de schaduw van armoede.

Dit is wat de PRO, op basis van haar partijvisie en beginselen, de samenleving tot bezinning en overpeinzing wil meegeven op deze Srefidensi, waarbij we onze staatskundige onafhankelijkheid onverminderd van harte blijven koesteren.