Herdenking 170 jaar Chinese vestiging

“Het grootste export product van Suriname is vrede. Met alle haat en oorlog in de wereld, laten wij die vrede in ieder geval hier blijven bewaren in ons land. En dat kan alleen als wij continu blijven werken aan de natievorming en liefde voor het land. Meer dan ooit zal het beleid voor eenheid in verscheidenheid, moeten overgaan naar verscheidenheid in eenheid.”
(Desi Bouterse)

Suriname was eeuwenlang een wingewest voor Europese landen, waaronder Nederland. En dat Suriname de kolonisator geen windeieren heeft gelegd, kunnen we zien aan de weelde en rijkdom in Nederland en Europa. Over de hoogte kan lang gediscussieerd worden, maar in ieder geval werd de prijs voornamelijk betaald door de tot slaaf gemaakten, maar ook door de contractarbeiders. Vanwege onder andere internationale maatschappelijke druk, maar vooral omdat men toen steeds meer overtuigd raakte dat contractarbeid een goedkopere manier is om aan werkers voor de plantages te komen, is er uiteindelijk een einde gekomen aan de slavernij in Suriname in 1863.

Let wel, na de slavernij echter moest de vrije mens gedurende een overgangsperiode van nog 10 jaren, werken op de plantages. De kolonisator had een vooruitkijkende blik, want 10 jaren voor de officiële afschaffing van de slavernij in 1863 ging die al experimenteren met arbeiderskrachten uit andere werelddelen.

Zo kwamen in 1853 de eerste 18 Chinese contractarbeiders uit Java naar Suriname. Helaas hebben 4 van hen de overtocht niet overleeft. Zij waren onder valse voorwendselen afgescheept om uiteindelijk te belanden op plantage Catherina Sophia in Saramacca. De eerste contractarbeiders werden, hoe kan het ook anders, als slaven behandeld en de leefomstandigheden waren bar slecht. Deze kleine groep immigranten heeft de weg geplaveid voor latere generaties Surinaamse Chinezen. Het boek van kunstenaar Paul Woei, welke onlangs is gepubliceerd, geeft een boeiende kijk in het leven van de eerste immigranten en ook de onlosmakelijke invloed en integratie van de Chinezen en hun cultuur in Surinaamse, nu 170 jaren later.

Dit jaar 2023 is het jubileumjaar waar wij achtereenvolgens 150 jaar Hindoestaanse Immigratie, 160 jaar Keti Koti, 170 jaar Portugese immigratie, en vandaag 170 jaar Chinese vestiging vieren. Allen hebben een wezenlijke bijdrage geleverd aan onze cultuur en ontwikkeling. Wij moeten ons blijven realiseren dat onze inheemse broeders en zusters hier al lang leefden nog voordat de Europeanen kwamen en dat onze Javaanse broeders en zusters al 133 jaren hier zijn, terwijl de Joden zich kort na 1632 zich in Suriname vestigden. Allen bijeengebracht onder de gemeenschappelijke noemer van: "koloniale uitbuiting".

Dat wij een mengelmoes zijn, een mini verenigde naties, is alom bekend. Ook onze broeders en zusters uit Guyana, Frans- Guyana, Brazilië, en meer recent uit Cuba, Venezuela en Haïti, zijn deel van de Surinaamse samenleving. Tegenwoordig zien wij zelfs Kenianen en Mennonieten door onze straten lopen. Met het oog op de olie en gas ontwikkeling zal ons land een trekpleister zijn voor mensen uit alle windstreken. De NDP roept de regering wel op om kritisch te kijken naar het immigratie en vreemdelingenbeleid, zodat ons land beschermd blijft van grensoverschrijdende criminaliteit en andere negatieve sociale en humanitaire gevolgen. Surinamers hebben de plicht de natie te beschermen en moeten ervoor waken dat er nimmer sprake mag zijn van polarisatie in het beleid. Dat is helaas de afgelopen 3 jaren alleen maar verergerd.

De NDP wenst de totale Surinaamse samenleving, in het bijzonder onze Chinese broeders en zusters en hun nazaten, een bezinningsvolle en gezegende dag met elkaar toe.


Wans’ ope tata komopo, wi mu seti kondre bun!