Koning Bigi Bravo is in zijn sas. Vandaag is het een grote dag voor hem. De temperatuur van 38 graden zal de gouden gewaden van hem en zijn koninklijke gasten uit Afrika nog meer doen schitteren. De vorsten en hun aanhang zullen getuige zijn van hoe de cultuur ondanks de eeuwen die voorbij zijn gegaan, in stand is gebleven in Suriname. Zij krijgen het bewijs dat uit een donker verleden de voorouders uit Afrika die in mensonterende toestand verscheept zijn naar Suriname, zich met bloed, zweet en tranen staande hebben gehouden.

De voorouders - ook al hadden ze het niet breed in Afrika - hadden hun hoogste goed: vrijheid. Het ergste wat een mens kan overkomen, op de dood na, is van de vrijheid beroofd worden. Tussen 1668 en 1827 zijn meer dan 210.000 mensen wreed geroofd van hun familie, vrienden, vertrouwde omgeving en land. Ze zijn tot slaaf gemaakt en moesten gedwongen arbeid verrichten voor 'witte mensen', die zich superieur waanden. Zij werden ook nog eens ondersteund door de koloniale regeringen. Er is alles aan gedaan om de tot slaafgemaakte mensen op de gruwelijkste manieren eeuw na eeuw, generatie na generatie, kapot te maken. De vernederingen moesten tot in de kleinste cellen doordringen.

Toen de slavernij begonnen, woonden in Suriname alleen Indianen. Uit alle windstreken zijn mensen naar dit land gekomen en hebben hun plek kunnen veroveren. De inheemsen zijn echter tot nu toe absoluut onvoldoende geëerd voor hun geboorterecht, ook al prijken twee van de eerste bewoners op het wapen van Suriname. Het is een aanklacht dat de grondenrechten van de inheemsen en tribale volkeren nog steeds niet zijn erkend, ondanks beloften van opeenvolgende regeringen. Deze regering is na ruim drie jaar zwaaien met de scepter, ook veel te laat hiermee. Het is de hoogste tijd dat deze kwestie eindelijk in orde komt. Er wordt ondanks de broeierige hitte, mooi weer gespeeld in de airco kamers van de beleidsmakers.

De voorouders uit Afrika hebben hun heroïsche herkomst bewezen door hun belagers te trotseren en te kiezen voor overleven in het bos met alle levensbedreigende risico's, dan slaafs te doen wat van hen met de aangedraaide duimschroeven werd geëist. Ze hebben de slavenmeesters en hun handlangers het zo moeilijk gemaakt dat op 10 oktober 1760 een traktaat moest worden gesloten voor 'een ijzige vrede'. Het is iets om heel trots op te zijn. De apintiedrum zou veel vaker moeten klinken, totdat wij allen doordrongen zijn van onze eigen geschiedenis en eindelijk beseffen hoeveel er geofferd is in de hoop dat Suriname een modelland zou zijn voor de wereld. De 'kleine verenigde natie' moet niet alleen tot uitdrukking komen in de bevolkingssamenstelling, maar ook in de ontwikkelingskansen voor eenieder binnen de grenzen van het land.

Door de eeuwen heen hebben heel wat nazaten van de tot slaaf gemaakte voorouders zich kunnen opwerken. Zij zijn te vinden in de hoogste regionen van het land. Het is triest dat personen in de top van het land zitten en zoveel mogelijkheden hebben om de scheefgroei die er nog is tussen bevolkingsgroepen te verkleinen, hun plicht verzaken. Velen kijken naar hun eigen belangen en die van hun familie en vrienden. De koek wordt slechts verdeeld in een kleine groep. De koning zou vandaag meer kunnen schitteren als er meer beleid was om kansen te creëren waardoor meer Surinamers op het ontwikkelingspad terechtkwamen. De vicieuze cirkel moet worden doorbroken. Er moet dringend beleid komen opdat mensen in vakscholen terecht komen dan opnieuw geketend te worden in Santo Boma. Koning gebruik de eenmalig geboden gouden kans!

Nita Ramcharan