Hans Breeveld
Regering Santokhi moet er voor waken – terecht of onterecht - de geschiedenis in te gaan als de regering van misverstanden, blunders en schandalen. Er gaat geen dag voorbij of een van de 3 mindere kwalificaties begeleiden of achtervolgen de regering. De meest recente is de verkoop van Rosebel Gold Mines NV aan het Chinese bedrijf Zijin Mining Group Company Ltd. Terwijl de minister van Bibis in De Nationale Assemblee aangaf dat het slechts om een intentie ging ten aanzien van de toekomst van het bedrijf, bleken naderhand de DNA-leden Melvin Bouva en Ronny Asabina beter geïnformeerd te zijn dan de minister. 

Het is niet de eerste keer dat vanuit regeringszijde men niet optimaal geïnformeerd schijnt te zijn. Ik zou niet willen suggereren dat het parlement bewust verkeerd wordt geïnformeerd. In een parlementaire democratie wordt dat namelijk als een doodzonde beschouwd wanneer bewindvoerders willens en wetens het parlement om de tuin – willen - leiden. Ernstige sancties zijn daaraan verbonden.

Erger dan misverstanden, blunders en schandalen, moet de regering aangerekend worden dat in het regeerakkoord aan het volk en de wereld werd beloofd dat:
Er geregeerd zou worden op basis van eenheid van beleid en eenheid van bestuur. Het regeerakkoord heeft ten minste twee oogmerken. Ze dient als leidraad voor de regeerders tijdens een regeerperiode en voor het parlement, het volk en anderen als toetssteen.
Is er sprake van eenheid van beleid en eenheid van bestuur als de vicepresident kort na de discussie in DNA over Rosebel Gold Mines NV aangeeft niets af te weten van informatie die – volgens de minister van Bibis -  “eerder in het jaar” aan de regering is meegedeeld?

Is het geen contradictie dat de vicepresident aangeeft slecht te worden geïnformeerd, terwijl de regering mede zijn naam draagt. Ik weet niet wat de overweging is om steeds weer te spreken van regering “Santokhi-Brunswijk”. De uitvoerende macht berust bij de president en dus moet de regering zijn naam dragen. Niet dat de vicepresident er voor spek en bonen bij is; Neen. De vicepresident moet in een aantal expliciet genoemde gevallen waarnemen voor de president. Hij zou daarom de op één na best geïnformeerde persoon moeten zijn in de republiek, wat lopende staatszaken betreft. 

Als de vicepresident in zo een belangrijk gebeuren in de goudsector niet geïnformeerd schijnt te zijn dan moeten wij de wenkbrauwen fronsen. Reeds vroeg in dit regeertermijn bleek de vicepresident steeds te worstelen met een informatie-gap. De inkt van de woorden “Eenheid van beleid en eenheid van bestuur” was nog niet droog of het Surfin schandaal diende zich aan. Reeds toen gaf de vicepresident aan niet geïnformeerd te zijn.

Super geïrriteerd toonde de vicepresident zich toen het gerucht circuleerde dat Suriname een mogelijke ambassade in Israël niet in Tel Aviv zou vestigen – zoals de meeste Staten deden, maar in Jeruzalem. De vicepresident kreeg daarbij gezaghebbende steun van de voorzitter van het parlement, Marinus Bee. Ondubbelzinnig zei deze publiekelijk: Er komt geen Surinaamse ambassade in Jeruzalem. Alsof het allemaal niet genoeg was werd er geruzied over de zaak van Afghaanse vluchtelingen. Natuurlijk moeten we vluchtelingen opvangen als we kunnen. Maar als de Verenigde Staten van Amerika twijfels heeft deze groep op te vangen op zijn grondgebied dan zou een mogelijke opvang van deze vluchtelingen zo breed mogelijk met de regeringspartners moeten worden besproken. Maar ook nu bleek de vicepresident – naar zijn zeggen - te zijn overgeslagen.

Er zijn maar weinig Surinamers die niet bekend zijn met de visvergunningen kwestie met Guyana. Het is mij niet duidelijk of de vicepresident wel op tijd en omstandig daarover is geïnformeerd. Of hij wel of niet is geïnformeerd maakt nu niet veel uit. Het aantal Surinamers dat gelooft dat de regering ten onrechte toezeggingen heeft gedaan aan Guyanezen lijkt groeiende. Voor zover ik het kan nagaan schijnt de indruk te hebben postgevat dat – in het meest gunstige geval -  onze regeerders zich zo onduidelijk uitgelaten hebben in gesprekken met de Guyanese regeerders dat die daaruit zouden hebben afgeleid dat ze met een handomdraai over vergunningen zouden kunnen beschikken om in Surinaamse wateren te kunnen vissen.

Chan kan nu alle steun gebruiken, maar eerst moet er beter met de partners worden gecommuniceerd of hen vragen zich beter te laten informeren.

Hans Breeveld