De Surinaamse regering is drukdoende een Diaspora-aanpak te ontwikkelen in de hoop dat de buitenlandse Surinamers gelden zullen investeren in de wederopbouw van het land. Maar het gevoel en vertrouwen van deze Diaspora is nog niet van dien aard dat er op korte termijn kapitalen worden geïnvesteerd in het noodlijdende Suriname. Om het gevoel en het vertrouwen te vergroten is Surispora van mening dat de Surinaamse regering een verregaande handreiking moet doen aan de Diaspora. Eén met een permanent uitnodigend en onweerstaanbaar karakter: Een Surinaams paspoort.

Het aanbieden van een Surinaams paspoort, dat wettelijk zal moeten worden vastgelegd als onomkeerbaar. Met deze stap, die trouwens nu al praktijk is voor een bepaalde groep, zullen de Surinaamse harten in het buitenland breken. Immers met het Surinaamse paspoort worden de ‘buitenlanders’ weer staatsburgers met alle rechten en plichten van dien aard. Op dit moment voelt de Diaspora alleen plichten (de jaarlijkse steun van miljoenen aan goederen) en heeft het geen rechten. En dit laatste is ook waar zovelen uit de Diaspora naar verlangen. Om ook echt mee te doen en mee te beslissen in de opbouw van het land. Sranan gron e kari oen.

Op dit moment melden Surinaams Nederlandse profvoetballers zich om uit te komen voor het nationaal voetbalteam van Suriname. De regering heeft hiervoor al akkoord gegeven, dus het kan. Als het voor profvoetballers geldt, dan moet het voor alle Surinamers in het buitenland gelden. Of is er sprake van een status aparte?

Het aanbieden van een Surinaams paspoort aan de Diaspora en daarmee gelijkstelling met staatsburgerschap, zal ook zakelijk renderen. Allerlei transacties waarvoor nu drempels gevoeld worden, komen in een nieuw perspectief van gelijke behandeling. En dat is precies wat nu veel irritaties geeft bij de Diaspora. Wel geld investeren in Suriname, maar niet een gelijkwaardige behandeling. Met het Surinaamse paspoort zijn we weer één, in woord en daad. Ook de voortdurende vingerwijzing “jullie Hollanders moeten niet bemoeien” komt in een ander daglicht te staan. Want dan zijn we allemaal Surinamers…

Het klinkt allemaal zo mooi en logisch om de Diaspora het Surinaamse paspoort aan te bieden, maar wordt dat ook zo gevoeld en ervaren door de Surinaamse regering? Wat zou ertegen kunnen zijn? Er is toch geen verborgen agenda? Wij zijn allemaal Surinamers, wi sa feti gi Sranan... of niet!

Surispora,
Kamal Ramkalup en Nerish Kalpoe