Op het Onafhankelijkheidsplein waren fans bijeen om Wesje en Turbo te gedenken. (Foto: Edward Troon)
Om echt een keertje flink te lachen moest je maar in gezelschap zijn van Stephen Westmaas (Wesje) of naar zijn show gaan. Zijn shows via ATV lieten je gratis lachen. Zondag zou het lachen geblazen zijn in Nickerie. De kaarten waren uitverkocht. Maar op Stille Zaterdag was de klap waarmee Wesje en Turbo (Marlon Stjeward) uit het leven werden gerukt 'oorverdovend'. De stilte van de dag werd meedogenloos verstoord.

"Wat zeg je! Wie zijn overleden? Waaaat. Dat kan niet. Het is niet waar. Het is een flauwe grap!" Deze uitroepen klonk uit honderd duizenden monden. In Suriname, Nederland, Guyana, Curaçao, Amerika en andere plekken van de wereld was iedereen die het vreselijke nieuws hoorde met stomheid geslagen. In de bloei van hun leven werden Wesje en Turbo op weg naar een show, tot hoger leven opgeroepen.

Het lijkt voor velen een nachtmerrie. Dit kan niet waar zijn. En toch, de knal tegen een elektriciteitsmast en de duik in de trens, het gehavende voertuig, de ontzielde lichamen. Te veel bewijzen waar niemand om heen kan. Met het schokkende heengaan van twee getalenteerde en geliefde Surinamers, blijkt weer hoe fragiel een mensenleven is. En hoe onverwachts je de aarde verlaat. Suriname zal lang stil staan bij het gebeurde op Stille Zaterdag.

Wesje heeft in zijn leven velen laten lachen. Hij was een echte lolbroek. Net als Turbo was hij nationaal en internationaal beroemd. Zij hadden een gave en wisten velen te bekoren. Iedereen dacht om nog heel lang met Wesje te kunnen lachen. Er waren geen tekenen van einde. Integendeel. Er waren nog zoveel shows gepland. Het zou lachen, gieren en brullen worden. De komiek die zoveel mensen heeft doen lachen, zoveel harten blij heeft gemaakt, voor enorme plezier heeft gezorgd, vele vrienden heeft gemaakt, laat nu alle fans in tranen achter...

Nita Ramcharan