Als burger vind ik het erg enerverend om de politiek te volgen. Aannemende dat alle politieke partijen hebben meegedaan om uiteindelijk in De Nationale Assemblee vertegenwoordigd te zijn, kunnen wij praten over winnaars en verliezers in deze verkiezing.
Voor mij echter zijn winnaars mensen die uit hun fouten leren om het beter te doen, verliezers kenmerk ik als mensen die het opgeven en niet verder gaan. Gaandeweg zullen wij de echte winnaars en echte verliezers herkennen op het politieke speelveld. Winnaars weten op termijn hun verlies om te zetten in nieuwe positieve uitdagingen... ja, dit is een kunst op zichzelf.

Hoe heb ik het propaganda beleid van partijen en politieke leiders gezien en hoe doeltreffend zijn zij geweest en welke uitdagingen stant hen te wachten in mijn ogen, wil ik met dit artikel delen. De vraag of `het doel de middelen heiligt`, laat ik in het midden.

Nummer 1: De NDP (26 zetels)
Deze partij heeft ‘alles’ ingezet om de verkiezingen te winnen. Haar slogans (‘Nog 5’) en antislogans (‘Kon fu du san?’) waren pakkend en spraken tot de verbeelding van brede lagen onder het volk. Het vooruitschuiven van ‘Baas als sterke president en onbetwiste leider’ is ook een van de sleutels geweest, het vooruitschuiven van jongeren en vrouwen werd duidelijk gepromoot, alsook het betrekken van religieuze groeperingen. Haar tekortkomingen heeft de NDP toegewezen aan ‘het samenraapsel’ van coalitiepartners en meteen de kans gevraagd om het alleen te doen om meer te kunnen doen.
De uitdaging ligt hierin: ‘wie veel belooft, heeft veel te verantwoorden’, hoeveel van wat gezegd is zal gerealiseerd kunnen worden.

Nummer 2: De VHP/V7 (9 zetels)
De grootste winnaar binnen de V7 combinatie in deze is voor mij de VHP met 9 zetels. De afgelopen verkiezingen heeft deze politieke partij flink geworsteld met leiderschap en versplintering na de dood van Jagernath Lachmon. Santokhi heeft zijn stem steeds weer laten horen en was niet bang om zijn strategie enigszins aan te passen om ook ‘meet the people’ aan te gaan. Hij heeft getracht het vertrouwen in de partij wederom terug te brengen en is in dit opzicht redelijk geslaagd.
De uitdaging ligt hierin: een goede leider voor een partij betekent niet per definitie dat je een geschikte leider bent voor het land, want dat vereist in deze multi-etnische, -culturele en -religieuze samenleving veel meer. Beschikt Santokhi over het vermogen tot natievorming? Dat blijft voor hem een grote uitdaging.

Nummer 3: Alternatieve Combinatie (ABOP) met 5 zetels
Deze partij is met meer dan 100% gegroeid. Ook hier zien wij dat in Suriname het gaat om leiders met charisma. Voor mij is de grote winnaar in deze combinatie Ronnie Brunswijk himself. Ronnie heeft 5 jaren lang grotendeels zelf zijn campagne gevoerd, soms positief soms negatief; er was steeds wat en als er niets was dan maakte hij zelf wat. De omslag om wederom in de schoolbanken te gaan zitten en de uitdaging aan te gaan dat ‘ook hij’ president kan worden, heeft zeker ook een rol gespeeld. Hij schroomde niet dwars door alle etnische groepen heen te schieten en aanhang te vergaren onder alle bevolkingsgroepen met ‘alle ten dienste staande middelen en mogelijkheden’.
De uitdaging ligt hierin: “Als de NDP besluit om niet samen te werken met ABOP, hoe gaat hij zijn strategie aanpassen? Het mocht blijken te zijn dat de werkelijke ‘kracht’ of ‘zwakte’ van deze leider zich misschien juist nu gaat tonen als hij niet in de regering zit.

Nummer 4: Pertajah Luhur met 5 zetels
Somohardjo is binnen deze partij nog altijd de onbetwiste hoofdspeler, die goed weet om te gaan met ‘anders denkenden’ en zich staande weet te houden. Hoewel er vaak geklaagd wordt over Somohardjo dat hij niet betrouwbaar is, vind ik zijn beleid toch duidelijk: ‘Hij kan alle kanten uitrollen als een dobbelsteen bij ‘tjekre tjekre’.
De uitdaging ligt hierin: wat gebeurt er na Somohardjo? Hij zal moeten werken aan vernieuwing en verjonging en een duidelijke ontwikkelingsvisie om zo het plakkaat van ‘onbetrouwbaar en visieloos’, weg te halen.

Nummer 5 en 6. BEP en NPS
Deze partijen zullen een omslag moeten maken om wederom het levend water door zich te laten stromen naar hun achterban. Door hun beleid zijn zij voor mij bijna aanhangsels geworden in het geheel, terwijl er mensen in deze partijen zijn met goede, heldere en duidelijke ontwikkelingsvisies voor land en volk. Ze lijken mij wel de arme wijze man die de stad kon redden, maar te arm was om gehoord te worden.
De uitdaging ligt hierin: vooral voor de NPS ligt er een uitdaging om Open minded te zijn dat die “oude strijd” een nieuwe vorm heeft aangenomen en vraagt naar nieuwe verfrissende ideeën, methoden en leiderschap.

Nummer 7: PALU 1 zetel
Hoewel PALU en DOE gelijk zijn geëindigd, vond ik het wel moedig hoe zij er alles aan gedaan hebben om in de race te blijven. Ze hebben ook meer RR-zetels. De heer Anton Paal heeft zich een ‘dya dya Coronman’ getoond, en heeft getoond dat hij een achterban heeft.
De uitdaging ligt hierin: indien de NDP besluit niet met hen samen te werken of besluit hen halverwege de strijd naar huis te sturen, hebben zij voldoende ‘zuurstof’ bijeen vergaard om te blijven ademen?

Nummer 8: DOE
Last but not least. Aangezien DOE als enige partij nooit in de coalitie heeft gezeten, is zij echt op pure eigen kracht wederom in de assemblee. De moed om op een andere wijze politiek te voeren gecombineerd met sterk leiderschap van Carl Breeveld, heeft het volk waarschijnlijk doen besluiten ze nog vijf te geven. DOE heeft zich geprofileerd als te zijn anders en heeft wat mij betreft de trend gezet van constructieve oppositie: ‘Geen nee om het nee zeggen’. DOE was zichtbaar en heeft haar mening onomwonden gedeeld dwars door alle politieke mede- of tegenstanders.
De uitdaging ligt voor mij hierin: DOE zal moeten uitgroeien tot een meer grassroots politieke partij, daarbij zal het gedachtegoed van ‘PRO SURINAME’ moeten worden getransformeerd naar één dat de totale Surinaamse bevolking begrijpt en aanspreekt.

Orlando Olmberg